o'zbeklarning qora-binafsha qahramonidan o'tkinchi yurakni qanchalik yorqin yoqtirishini…
esimda bu biz uchun ajoyib lavhalar edi, o'shanda... qora-binafsha ranglarimizni iloji boricha ko'proq ko'tarib yurardik. zohid hamor oldida stadionni to'ldirgan "o'sha" qo'shiq eshitilganmi, umuman yo'q edi — qani bir urinishda o'zimni ham stadion o'rtasida "qosh" deb aytdim, erkaklar ham ayollar ham barchasi birdan- birdan hayqirib yubordilar. keyinchalikroq yigitlarning hikoyalarida eshitdim, o'sha daqiqada ularning orqasida turgan erkaklarning ko'zlarida yoshlarni ko'rganlar ekan. qani endi, oʻsha golning oʻrni endi... qandaydir yoʻllar bilan mavjud boʻlsa, dunyoda toʻplanib ketgan barcha maʼnolarni o'zida mujassam qilgan ekan...
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Mening onam hayoti davomida meni bu qora-binafsha mehr bilan tarbiyaladi. Yoshligimda u meni birinchi marotaba 1993-yilda "Dream Team"ni qo'llab-quvvatlayotganimda stadionga olib keldi — men hali 5 yoshda edim. O'shanda birinchi marotaba "TULIP ARE COMING HOME"ni eshitdim va qancha qichqirdim o'zimga ham qiyin. Keyin u meni birinchi marta "Camp Nou"ga olib bordi, men ichkari borganini eslayman, to'liq quvnoq edim. Bugungacha otam bilan birinchi golimizning hikoyasini eshtirib, qosh qilib qo'yaman. Qaysi olamda biz bundan boshqa narsa orttiramiz? ❤️💜
O’shanda o’zim ham 10 yoshimda edim, ota-onam bilan "Tulip Arena"ga birinchi bor borganimda shunchaki hayron edim — qandaydir shunday quvonchli bo’lib ketadigan narsa bor, bu ranglar nima uchun shunday yurakni oluvchi ekanligini bir zumda angladim. O’zimni ko’rganimdan xursand, boshqa erkaklar bilan qo’llarini ko’tarib raqsga tusha boshladilar, ayollar esa qo’lqoplarini tepaga otib yubordilar. Bu kiyinish, bu ranglar, bu jo’shqinlik — hammasi birdan boshimni aylanib ketganday edi. O’shanda tushundimki, mening uchun bu guruhning bir qismi bo’lishning o’zi katta ne’mat… va o’sha kechada stadionni to’ldirgan qoʻshiq hali ham qulog’imda.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Bu gap bilan meni esladim — o’sha chiroyli kunlardan birida, otam bilan Camp Nouda oʻtirgan edik, qoʻshiqni eshitib birdan turib ketdim: "Tulip are coming home!" — men esa oʻyladim, qoʻshiqlarga murojaat qilsa hammi, yaxshi, yigitlar qoʻshiqchi emish, lekin qoʻshiqni boshqa qilib qila olishmaydi. Shunda uyga qaytganimda, onamga birmuncha hayajon bilan aytaman:
— Onam, bu jamoa qoʻshiqlarni ham oʻzlarining deb hisoblaydi!
U ozgina oʻyladi va...
— Qiziquvchan bola, boshqa jamoa qoʻshiqlarni oʻzlarining deb hisoblashi mumkin, lekin hammasi birdan xuddi shu tarzda qichqirib yubormaydi. Yomonmi?
Men: 😂🤣