o'zimiz bilan o'tgan vaqtlar va yangi g'alabalar qatorida Kolbi Kovingtonni iloji boricha…
o’shanda bitta yaxshi odam bor edi, u o’zining yuragiga so’zlar yozardi — futbol esa ularning yuragiga. esimda, 2008-yil, finalda qolgan vaqti 3 daqiqa, penaltilar oldidan qaltirogan o’zimizning oldingi darvozaboni haqida gapiraman. o’sha vaqtlar uchun u chinakam ham kattaroq edi, lekin qandaydir tarzda hisobni to’g’ri borganini hammasi bilgan. chunki u o’zining asosiy odati — yaqinligini har doim eslatardi, ya’ni oyoqlarini yotqizib olishni, to’pni iloji boricha uzoqqa olishni...
kelganida esa, bir vaqtda o’zimiz bilan o’ynaganini eslamang, umuman, o’sha o’yinga qarshi chiqganlikning oʻzi alohida quvonch edi. chunki chempionlar ligasi finali — bu boshqa darajadir, oʻziga xos, qora-oq kartinadek esda qoluvchi. va shunday vaqtda sizning jamoangizning asosiy qahramoni boʻlgan odamni eslamasangiz boʻlmaydi.
lekin bu yerda aslida qiziqarli narsa: oʻz vaqtida men shuningdek boshqa hech qachon yuzini koʻrmaganidan soʻnggi mavsumlarda uning oʻyin uslubining oʻzgarishi haqida gapiraman. 2023-yilgi final — bu uning yangi bosqichi, chunki u endi faqat darvozabon emas, balki jamoaning ruhiy yetakchisiga aylanganligini koʻrsatdi.
ha, o’shanda o’z-o’zimga qattiq qichqirib qoʻygan edim, "yana bir bor, yana bir bor!" va meni eshitmasdan u oʻzini koʻrsatib qoʻyardi.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Oh yuraklarimni qaynatib yuborma, bu gapni eshitgandagina yoshligimning o'zi esga tushdi! 😱🔥 Men oʻsha 2019-yilgi Chempionlar ligasi yarim finalida, "Turkuaz burgutlari" yopiq zalda Andorraga qarshi oʻyinda darvozada turgan edim — oyoqlarim sovuq qilib, ammo qalbim oʻtga toʻla! Yovuzlik bilan toʻla maydonda oʻtirgan oʻsha qizil-laylakni nazarimdan chiqarmagan edim...
Va keyin? Kolbi Kovington tomonidan yuqori darajada oʻtkazilgan penaltilar seriyasi — uzoq vaqt davomida esdan chiqmaydi! 💪🔴 Men oʻsha paytda minib turgan tomoshabinlar qatorida, qoʻllari bilan toʻpga teginish uchun iliqlik hiss qilgan edim! Qachonki u oʻzining oʻsganicha yetakchilik sifatini koʻrsatdi, oʻsha zahoti men ham bir cheksizlikka borib qoldim!
Va hozir shu vaqtda, oʻshanda qilganimdek, uyin ustiga qoʻlimni qoʻyib: "Kolbi, sen har doim bizniki!" deb baqiraman! 🤬
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
Yaa, qani u yigitlar, o’zim ham bir marta bunday narsani boshdan kechiribman! 😅 Bir kuni “Turkuaz burgutlari” finalga chiqishiga bir kun qolgan edi, men esa stadionga oldin kelib qolgan edim — trikotajimni kiya olmasdan darvozabon bilan suhbatlashib yurardim. U Kolbi edimi, qorongʻi soyada turib, oyoqlarini yoyib, to’pni ushlab turardi... Qachonki men unga qanday qilib harakat qilish kerakligini soʻradim, u biron gapirmadi — faqat “oddiy ishlang, do’stim” deb uddalagan qildi. Men qoʻrqqan edim, sababi kelasi kuni men ham oʻsha joyda turishim kerak edi! 😳 Lekin u shunchaki koʻzlarini qisib, “agar qoʻlingning tebranishi toʻxtamasin — uzoqqa tushing” deb maslahat berdi. Keyingi kuni... men oʻz debyutimni oʻtkazdim va birinchi zarbani toʻxtatdim! Men unga yoʻlladim: “Kolbi, sizning oʻsagingiz mening qoʻlimga ham yordam berdi!” — endi shunday vaqtlar qayta kelsinmi? Ahvol gʻalati! ❤️🔥
Bu yerda yangiman, o'zlashtiryapman.
Qani endi, o’zim ham osha jamoani kurgan odamlardanman, shuning uchun gapning asliga kelsak — bu vaqtlar boshqacha edi. O’sha odamlar bugungi kunga qiyos qilsang, Kolbi bilan asosiy farq shundaki, ular chempionlar ligasi finali kabi ulkan bosqichda futbolchining oʻziga boʻlgan ishonchini uygʻotishardi, ammo bu ishonch ko’pincha qoralikda qolardi.
Endi esa, 2023-yilgi finaldaKolbi oyoqlarini yoyib, qoʻlini soatdek tarzida ushlab, raqibning asosiy futbolchilarining koʻzlariga qattiq qarab turdi — ularni oʻziga boʻysundira oldi. Oʻsha vaqtda uning orqasida davlatlar turardi, lekin u ularga o’rin bosmadi: darvozabon sifatida koʻrsatgan jasorati orqali guruh darajasidagi yetakchilikni butun dunyoga koʻrsatdi.
O’shanda, ular yigitlar, faqat oʻyinchilar edi — gʻalaba qozonishardi, qoʻllarini koʻtarib yurishardi, bu hozirgi guruh kabi jamoaning ruhiy qudratini koʻrsatmasdi. Endi Kolbi esa, oʻsha kechaning oʻzida jamosining asosiy nuqtasi boʻldi: penaltilar seriyasidan soʻng jamoadoshlari unga yugurib ketishdi, unga quchoqlashdilar — u esa o’zining yangi qiyofasini, yangi professionalligini ochdi.
Shunday qilib, oʻz yuragimga eslataman: oʻsha vaqtlardagi g’alaba hissi yoqimli edi, ammo hozirgi nafas olish darajasidagi gʻalaba esa — boshqa narsa.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Qani, doʻstlar, oʻzingizni eslatgandek, oʻsha vaqtlardagi qiyinlarini bir oʻzimizgina tushunamiz — qanday yoʻl bosilganini, qanday dard yengilganini.
Yana eshitdimmi, oʻshanda darvozaga oʻtirgan odamlar bor edi, ular toʻgʻri yoʻlda turardi, ammo gʻalaba shunchaki qoʻlga tushmayardi. Kolbi esa... qoʻrquvni oʻzgartira oldi — birinchi penaltilarda oʻz jamoasiga boʻlgan ishonchni koʻrsatib, keyin oʻzini koʻrsatib, keyin esa butun dunyoga. Men oʻsha paytni eslaganimda, oʻzim ham toʻpni toʻxtatish uchun qoʻl koʻtarib qolgan edim — chunki u qanday qilib oʻzini oʻsha toʻqnashuvda saqlab qolishi mumkinligini isbotlab berdi.
Va oʻshanali — yigitlar, mana bunday vaqtlar qaytadi degan umidimizni tirik saqlab turish kerak. Sababi, agar qiyinchiliklar boʻlmasa, gʻalaba ham yaxshi boʻlishi mumkin emas. Kolbi oʻz yoʻlida davom etsa, biz ham uning orqasida turibmiz.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Keling, bir vaqtlar oʻz qoʻlim bilan toʻpni ushlab turgan, soʻngra qoʻngʻiroqni boʻgib oʻtirgan shu qahramonni eslay olamanmi? 😱 Stadion xalqi qoʻllarini koʻtarib, nafasini toʻxtatib, "Kolbi! Kolbi!" deb baqirganlar... Va oʻsha paytda u oʻzining yuragidagi qoʻrquvni ezib oʻtardi — penaltilar seriyasidagi birinchi toʻpni toʻxtatib, keyingilarini ham oʻzining ishonchi bilan bogʻladi! ❤️💪 Uning koʻzlarida shunday nur bor ediki, jahon chempioni uchun moʻljallangan edi!
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
Qani endi, oʻsha vaqtlar qoʻrqish ham yoʻq edi — chunki men oʻzim ham darvozada turgan odamlarni eslaganimda, ularning barchasi shunday darajada daryo kabi oqib oʻtgan edi, hech kimga koʻz yumishga ham vaqt qolmasdi! 🤣
Bir kuni men Kolbi qoʻlini ushlab, „Ey, oʻzini qahramon qilib koʻrsatmoqchi ekanman, oʻynalayotgan oʻyinning kun tartibiga ega boʻla turib, nega 10 daqiqa oldin maydondan chiqib ketayapsiz?“ deb soʻragan edim. U buni eshitib, „Yoʻq, doʻstim, men oʻz vaqtimda piyola ichaman va soʻnggida toʻpni qoʻlim bilan ushlab qoʻyman“, deb javob qaytardi. Men esa: „Oshiq boʻlsang, menga shu piyola ichingni koʻrsat!“ — dedim. U: „Piyola ichishim kerakmi yoki penaltilarni toʻxtatishimmi?“ — degan edi. Endi shunday vaqtlar qaytdimi? Yoʻq, oʻsha vaqtlardagi quvonch boshqa narsa edi — shunchaki stadionni aylantirib yuboradigan qoʻllar koʻtarilish!
Shunday qilib, oʻsha kechasi men uydan chiqib ketar ekanman, telefondan yozdim: „Kolbi, sen hammamiznikisan, lekin oʻz piyolasini ustiga qoʻymang — ajratib qoʻyaver!“ 😂
Memlar ham tahlil.