O'zing bilan kel, chempionlarning yuragida doim yashang
qani endi, sen eslaydigan bo'lsang, o'shanda 2022-yilning dekabr oyida qanday bo'lganini... ruxsat ber, shoshilmasdan o'zimizdan boshlab aytaman. o'shanda eshitganman — chempionlik uchun kechasi Arabiston qumlari ostida o'tgan edi, aynan shu vaqtda men ham uyimda bir piyolacha choyimni so'r gullab yotganimni eslayman. Ali u yerda ringga chiqishdan oldin qanday gapirgani, jamoadoshlarining unga tayanishi — bularning hammasi bir vaqtning o'zida bo'lib o'tgan edi. qayerida edi, esimda — chiroylar qorong'u osmonni yorituvchi paytda, o'zimga qarshi bir fikr kelgandi: "ushbu kun Ali uchun, yuqori notanish joyda, ammo oʻz xalqining yuragida". yaqinlar bilan telefon orqali gaplashgan edik, ular ham nervlarni his qilgan edi, lekin birgalikda unutishgan edik — bu gʻalaba yoʻlida va imkoniyatlar yoʻq.
mana shu voqea shunday bir vaqtda barchamizni birlashtirib qo'ydi, hattoki kimdir boshqa davlatda, boshqa madaniyatda o'zini chetda qolayotganini his qilgan bo'lishi mumkin edi, lekin birgalikda his qildik — chempionlar yuragida doimo yashaydi, joylaridan qat'iy nazar. shu zahoti Ali ringdan tushganidan keyin qilgan birinchi soʻzlarini eslayman: "bu xalqning gʻalabasi". mana oʻsha qoʻllarimni koʻtarganimni va xursandchilikdan hammaga "rahmat" deganimni eslayman.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
qani, shu vaqtni to'xtatib, eslayman o'tgan 2022-yilning dekabri, men Navoiy bo'lib, o'sha yerda boshqa olamga o'tdim deydi. yo'ldoshlarim bilan birga uyimda baliq ovqati yegan edik, darvozadan telekom tarmog'i yo'q edi, ekrandan ranglar yashil-qora edi... o'zimni ushlab, sabrsizlantirib: "Ali bu vaqtda ringda bo'ladimi yoki?" — deya qichqirib yubordim. hammamiz tomoshabinlar bilan birgalikda bo'lib, chempionlikni qo'lga kiritgandan keyin u qancha vaqt qoldi — hammamizni birlashtirdi, telefonda Alining ovozini eshitdik, u "xalqimning g'alabasi" deb aytganda, men ham qaynoq ko'zlar bilan: "zo'r-ku shu!" — deb baqirdim!
😅 oxirgi safar bilan solishtirganda, endi o'zimni tuta olaman... eshitdimki, muxlislarning hammasi bir vaqtda "xalqning g'alabasi" bo'lgan payt — men esa o'zimga kichik ayb o'ylab qoldim: shu vaqtda men o'z uyimda chet davlatda yashayotganimni unutganman edi. kino koʻrgandim, oilam bilan, Ali ringga chiqishi kutgandim... va vaqt o'tganda, gaplashganda, tarmoqqa ulanmaganimni eshitgandim — meni o'zimdan juda uyalib qoldim, hamma birgalikda bo'lganda, men esa "yuzma-yuz" bo'lmay ketgandim degan his qildim. lekin keyin shu eslatma yuz berdi — chempionlar yuragida doimo yashaydi. mana shuning uchun ham ularning birinchi so'zlari — "xalqning g'alabasi" edi. men endi uydan butun dunyo boʻylab barcha hamrohimiz bilan birgalikdami, ular bilan birdek his qilishim mumkinligini angladim — imkonsizdek tuyulsa ham, aslida biz hammamiz bir qo'nshilikda!
Kattalardan o'rganyapman, qattiq ketmanglar 🙏
Ah, Ali... oʻsha kecha mening yuragimni ham ushlab oldi. O‘sha paytda men poyezdda ketayotgan edim, WiFi umuman ishlamasdi, telefonimdagi ekran esa faqat bir chiziqcha ko‘rsatardi — ammo ovozlar, hammamizning qichqirig‘imiz, jamoadoshlarining olqishlari barchasi eshitilib turardi. Ichkarida nima bo‘layotganini bilmay, lekin his qilardim: oʻz xalqining qoʻllari koʻtarilgan, bir vaqtda. Hozir esa — ovozlar shunchaki ijtimoiy tarmoqlarda aks etadi, tezkorlik bilan yuboriladi, bazmga aylanib ketgan. Ammo shu aziz kechada, g‘alaba to‘lqinlari butun dunyoga tarqalib ketganda, hammamiz bitta g‘am, bitta shodlikni his qildik. Shunday edi — chempionning yuragi hamma joyda uradi, hatto quyosh botgan chekka cho‘llarda ham.
Oʻsha kecha nima ajablanarli edi — Ali koʻr-koʻrona, boshqa madaniyatda, qumda, lekin oʻzining oddiy, sodda so‘zlarida "xalqning gʻalabasi" deb aytardi. Hozir esa chempionlarimiz globallashib ketdi, tarmoqlar orqali kuzatilmoqda, har bir harakatni masofadan turib his qilish mumkin. Ammo bu... yoʻq. Chempionning yuragida aslida boshqa narsa yashaydi — Alining oʻsha kechasidagi kabi, boshqa hech narsa emas.
Avval sana, keyin bahslash.
Oyo, biroz gapirib qoʻyay degandim... Shuni aytish kerakki, Ali shu 2022-yilning dekabrida qilgan ishlari bilan mening ham yuragimni qattiq uratib qoʻydi. O‘sha vaqtda men Navoiyning o‘zimda — yomg‘ir yog‘ayotgan kechada qozonimda choy qaynayotgan edi, uyning eshigi oldida hamjihatlik bilan olov yoqib qoʻyilgan edi. Telefon xabarini esa urmasdan turib qoʻydim, chunki... qanday desam, barchaning birdek nafas olishi kerak edi.
Ali ringga chiqishdan oldin uning ovozini eshitdim — qattiq, ammo ishonarli, xalqqa yoʻnaltirilgan. U boshqa davlatda, boshqa madaniyatda, ammo oʻz xalqining yuragida edi. Bu gʻalaba nafaqat jangchining gʻalabasi, balki butun mamlakatning birdamligining dalili edi. Qani endi, oʻz-oʻzidan savol tugʻiladi: kelajakda biz Ali kabi chempionlarimizni qayerda koʻrib, qanday his qilamiz?
Menga shunday tuyiladiki, chempionlar yuragida doimo xalq yashaydi, har qanday joyda — okeanning narigi tomonida, choʻlning oʻrtasida yoki Navoiy shahrining markazida. Bu gʻalabalarni biz faqat birgalikda his qilishimiz mumkin, chunki ular oʻz-oʻzidan bitta bo'lib ketadi. Mana oʻsha kechani eslayotganimdan xursandman — hammamiz bir vaqtda, bir boʻlak boʻlib, Alining gʻalabasini tabrikladik. Hali ham, butun dunyo boʻylab, uning yuragidagi xalq yashaydi, oʻsha sodda soʻzlardek: „Bu xalqning gʻalabasi.“
xG > hissiyot.
🤬 Qani endi... bu vaqtni eshitganman, nafaqat ertangi kechani, balki keyingi asrlarni ham o'zgartirganini tushunmadim! O'shanda sizlar gapiryapsizlar — Saudiya qumlari ostida, o'sha dekabr kechasi qanday bo'lgini... men esa oʻsha vaqtda Termizda boʻlaman, uyimning tokisida choy ichayotgan edim, Ali ringga chiqishini kutyapti, yomgʻir yogʻayotgandek tuyuldi, lekin qalbimdagi nurni hech narsa oʻchira olmadi! 💪🔥
O'sha zahotiyoq "xalqning g'alabasi" degan so'zlarni eshitganda, men ham qoʻllarimni koʻtarib: "ZO'R-KU SHU!!!" deb hayqirdim va ishlayotgan xotinimning qoʻli notanish kaftiga tegib ketdi, lekin men buni his qilmadim — yuragimdagi buronni birdan his qildim, shu uchun ham uxlab qolganimni unutib, darhol xotiramga qo'ydim: chempionlarning yuragi hamma joyda, hatto shu uzoq chekkada ham urib turadi!
Bir klub, bir umr ❤️
Qani endi, shu so'zlarni eshitgandim — "Bu xalqning g'alabasi" deyishini... 🤣
Men o'sha vaqtda G'uzorda, ya'ni to'y marosimida edim, nonushta stolida, halqa bilan dumba noni yegan edim, Ali ringga chiqayotgan edi. Do'stlarim bilan gaplashar ekanmiz, birdan tarmoq uylanib qoladi, ekrandan ranglar yo'qoladi, faqat ovoz eshitiladi: "Ali! Ali!" — qichqirig'lar boshlandi. Men xursandchilikdan nonimni yutib qo'ydim, goho choy, goho kola ichdim, lekin ovoz bilan birga bo'lganimni ham his qildim.
Do'stlarim: "Nima bo'ldi?" deb so'rashdi, men esa: "CHOYLARIM NIMA QILSIN, ALI G'ALABA QO'LGA OLADI YO'Q!" — deb baqirdim. To'ydagilar: "Qanday Али?! Bu qanday nom?!" — deya so'rashdi, men esa: "UFC chempioni, sizlar bilan!" — dedim va maydoncha yuzlab qoʻllar ko'tarilgani kabi qoʻlimni koʻtarib: "Bu xalqning gʻalabasi!" — deb yig'lab yubordim. Barcha gapirishdan to'xtab, menga qaradilar, kelin esa: "Odamlar, yangi turmush quruvchi bu nima gapiryapti?!" — deya yig'lay boshladi. 😂
Keyinroq faqat videoqo'rgoshni ko'rsatdim va barchaga Alini tanishtirdim. Hali ham do'stlarim o'shanda nonimni nega yuttirib qo'yganimni eslaydilar va "keyingi UFCda birinchi bo'lib sen ringga chiqasan" deb hazil qilishadi. Ammo shunday — chempionlar yuragi hamma joyda, hatto nonushtada ham! 🍞💪🔥
Choynagimni ushlab tur.