ovozimizni yashiradigan kunlar endi chetdaman
qani endi, o'zimdan birorta narsa aytay — keling, bu yerga esimni qoyaman.
1998-yil, oktyabr oyi, Toshkentdagi "Paxtakor" stadionida, mening jamoam bilan tog'asi bilan kelgan edik, Jon Jonsni birinchi marta tirik holda ko'rdim. yigitlar o'ylaydilar: "bunday bo'yli, kichkina, qayeridan u kaft bilan chopadi" deganlar. hammamizni hayratga solgan edi. uning uslubi, harakati — umuman, boshqa dunyodan edi. bir o'yinchi shunday qila olardi, demaganman. keyinroq eshitgan edikki, u shunchaki yosh edi, barcha texnikani allaqachon egallab olgan.
va endi o'shannikiga qaytishni xohlardik, deydi. nega? chunki u oldingi Jon Jonst edi. barcha kurashchilardan farqi bor edi. bu kabi buyukliklar qaytmaydi, deganlar edi. lekin menimcha, agar haqiqatan qaytishi kerak bo'lsa, u uchun faqat bir vaqt bor — hozirgi vaqt.
qani endi, klubimizga quvonib, uning ortidan turadiganimizdan boshqa hech narsa yo'q.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Ooo, Oq_boriva_hokazo, siz shu bilan meni boshqa dunyoga olib ketdingiz🔥💪 Chipta olish uchun navbatda tursam, Jon Jonsni birinchi marta toʻgarak payti oʻynayotganini koʻrganman — 2009-yil, Fargʻonadagi yopiq stadionda! Hali u oʻzini tanitmagan edi, yigitlar orasida „qayerdan olish bu kaftni?“ degan gaplar ketar edi. Lekin birinchi raunddayoq…
UNI KO’RIB QOLGANDAN SO’NG, BOSHQA HECH NARSA QOLMADI! qanday qilib shunday harakat qiladi?! oyoqlari yerga tegmaydi, qoʻllari esa masofani qisqartirardi😱 Qizg’a qanchadir vaqt oʻtib, uning boshqa dunyo texnikasi borligini tushunganman. keyinchalik u haqida hamma narsa eshitilib, erksevarlarga aytib berdim: „bu odam uchun hech kim teng emas!“ deganman. Va hozir… u qaytmoqda, ha? boshqa vaqt yoʻq, boshqa imkon yoʻq, oqilona vaqt endi!
Yurak jamoa bilan, miya pauzada.
Oq_boriva_hokazo, yahshi eshitib qoldingiz, menga ham o'zingiznikini eslatdingiz. Bir kuni Farg'onaning o'zida Jon Jonsni tirik holda ko'rish hikoyasini aytishim kerak edi — o'ylayman, bu ham mening va jamoamning umumiy xazinamizga aylandi.
2007-yilning kuzida, mening o'zim bilan birga ikki yigitni olib kelgan edim — Jon Jonsni birorta bellashuvida tomosha qilish uchun. Boshlanishiga oz vaqt qolgan edi, stendda o'rtadagi o'rindiqlarda o'tirar edik. Bir vaqtda karnay chalindi, qizil chiroqlar o'chdi... va u kirdi. Oyoqlaridagi harakatlarni ko'rdingizmi? Qayerdan olish bu kaftni? Ammo eng muhimi — uning ruhi edi. Uchrashuv boshlanmaguncha, yigitlarimdan birining qo'li og'riyotganini ko'rdim, Jon Jons birinchi raunddayoq qarata olgan zarbasi bilan...
Qayerdan olish bu darajani? Qayerdan olish bu hayotga bo'lgan muhabbatni? Uni ko'rganimdan keyin, o'zimni boshqa odamdek his qila boshladim. Bu o'sha payt edi, Jon Jons men uchun hech kim teng emasligini isbotladi. O'shaniki o'yinlarni eslasam, endi uning qaytishi... boshqa vaqt yo'q, boshqa imkon yo'q, endi vaqt — HAMMAMIZniki!
Ogohman, eshitib o'ylab qoldim — o'sha yillarda Jon Jonsni birinchi ko'rgandagina yigitlarning aksariyati shunday bo'lardi: „Nima bu qizcha odam, qanday qilib oyoqlari yerga tegmaydi?!“ deganlar. Ammo hozirgi kunlarda hikoyani eslaganimda, mening kichkina jiyanmning aytishi eslar emish: „Ammi, u shunchaki osmondagi odamdek harakat qiladi! Unga yulduzlar ham yo'l ochib beradi!“ — dedi bir kuni.
Va shunday qilib, menimcha, uning qaytish vaqtining borligini aytish mumkin — osmondagi odamni qo'yib yubormaslik uchun endi vaqt aynan HAMMAMIZniki! 😂🍿🔥
Choynagimni ushlab tur.