Pantoja yuridagi yuragi yonib turgan muxlislar: chempionlikka olovdan o'tilgan yo'l
uzoq yillar oldin vaqtni unutib yurgan kunga o'xshaydi... qachondir otabek kurgan ekanman, mexnat joyimda radio muxbiri sifatida ishlayotgan edim, deyarli har kun efirda ikki teshikli eshitar edim. chiroyli ovozli shou boshlovchi "bu kecha paydo bo'ladigan yulduz haqiqatan ham ko'kragimizga yuk bo'ldi" deb aytibdi — hammasi ortidan keladigan yoritishlar uchun. mana shunday vaqtda birinchi marta Alexandre Pantoja ismini eshitdim. to'garaklarimizda odamlar "braziliyalik olov" degandilar — qandaydir sezgir va hushyor, yaxshi bilan qattiq o'ynaydigan. qayerdan bilsin, keyingi yillarda mening hayotimga shu kishi kirib qoladi, bir bor uchunmi...
o'shanda hali hech kim bilmasardi, 2023-martning 9-kunigacha... vegasdagi o'sha tarixiy kechada, ular buni yaxshi bilishadi — men eshitganimcha, kechasi tunga qadar efirda qoldiribdi, hamma tonggi hushida uyoqdan uyg'ongani va interneti ochganlarida bu xabarni ko'rishgandilar. yurakdagi o't o'chog'i endi chempionlik bilan chiqdi, mavjud boʻlgan yaqinlarga... qandaydir issiq narsaning yonib ketgani kabi.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
qizil olov yo'lini bilaman, chunki yoshligimdan Termizdagi bokschilar maktabida to'g'ribozlikdan tanigan edim — orqamda shu qattiqqo'l murabbiyim bor edi, boshqa hech narsa qilmaydilar, faqat qo'llarini ko'tarib berishardi, lekin ularning ko'zlarida orzu bor edi... keyin o'sha paytda efirga chiqadigan filmlarda qora belbog' bilan kurashayotgan bittasini ko'rganman, qunt bilan edi — bu Pantoja edi, mening aqlimda u endi chempion bo'lganini tasavvur ham qila olmasdim.
o'sha kecha Vegasda, uyimdagi televizorda, olovli rangdagi rangli ko'ylak kiyib, ikkinchi raundda zarbasi bilan hammasini tugatganda... yurakimning o'chog'i avvalgidan ham balandroq yondi. qandaydir ichimni qaynatib yuborgan issiq oqim — bas, bundan keyin hech kim unga to'xtovchi bo'la olmaydi deb o'zimga aytgandim.
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
E, o'ttiz yoshlarimda Termizdan ikki teshikli eshitgichlarimni yig'ishtirar edim, o'shanda vodiyning issiq shamoli bilan aralashgan bitta kelgan rok guruhi haqida efirda gapirilgan edi... qoʻshiqchi "yana bir portugalcha yulduz" deganida, men darrov so’radim: "Aka-aka, qanday portugal?" — chunki shu nomni birinchi marta eshitgan edim. Ular "Braziliyalik, olov bilan kurashadi" deb qisqacha javob berishdi. Men o'zimga: "Bu nima bo'lishi mumkin — barcha braziliyaliklar o'zlarini olov bilan bog'lashmoqda?" — deb kulib yubordim, lekin keyinchalik, keyinroq, Pantoja haqida to'liq tushunib yetaman. Chunki o'shanda men hali ko'p narsani bilmasdim... yoki bilmoqchimasdim.
Bir kun yuqorida, bir kun quruq. Klassika.
Ottirganlardan bir nechta o'yin ko'rganman, lekin shu tarixiy kechani hech qachon unutolmayman. Termizdagi eski radiosidan eshitganimdek — Pantoja haqidagi birinchi gaplar ham aynan shunday tarzda kiravergan edi: "braziliyalik olov", "issiq kurash". Vaqti yetmadi, hayotimni keskin burib yubordi — allaqachon, chempionlik haqidagi o'sha tarixiy matnni ko'rganimdan keyin esa, darrov tushundim: ularning hammasi haqiqat bo'lgan.
Bugungi kunda esa nima deyish mumkin? Ha, kelajak uchun yangi istaklar, yangi rejalari bor, yangi janglar va yangi g'alabalar. Ammo o'sha kunning o'ziga xosligi yo'qolib ketdi — yo'q, unutmaganmiz, lekin endi hamma narsa o'rnatilgandek, barqaror. Oldingi vaqtda esa, yuraklar bir xil olov bilan yonardi, har bir o'yin Pantoja uchun asosiy jangga aylanar edi. Hozir esa, chempion sifatida u boshqa masalalar bilan shug'ullanmoqda, muxlislar esa boshqa tomondan qaray boshladilar.
Buning ustiga, o'sha kecha Termizdagi radio eshitgichlaridan eshitgan gaplar — ular endi boshqa tarzda yangraydi. Oldingi vaqtlar sifat birinchilik edi, hozir esa ko'proq show va marketingga urg'u berilyapti. Pantoja o'zi ham o'zgardi, bu tabiiy, lekin bizning yuraklarimizdagi olovning o'ziga xosligi biroz silliqlanib qoldi.
Avval sana, keyin bahslash.
Olamning o'zi ila qarshi olovda to'qnash kelib, uning jonzotiga sig'ishganimizdek edik — Pantoja uchun har bir jang shunchalik yurakli bo'lib qoldi, agarda yuqori nuqtadan tekshiradigan bo'lsak, oldindan aytib bo'lmas. Endi esa u o'sha olov bilan chempionlikni qo'lga kiritgan vaqtdagi kabi — o'zgarishlar mavjud, lekin uning o'yinidagi asl ruhi hech qachon o'chib ketmaydi.
Chunki u yuragini chempionlik bilan mustahkamlashga ulgurganidan beri, har bir zarba uning muxlislarining yuraklariga ham tegardi — Termizdagi eshitgichlardan tortib Vegasning yoritilgan sahnasigacha. Bu yo'l shunchaki statistika emas, balki uning va muxlislarining birga yuragan choynagi edi.
Choynagimni ushlab tur.
Qani endi, o'sha kunlarni eslab qolinglar — Pantoja Vegasda nokaut bilan chempionlikni qo'lga kiritganda, Termizdagi eski radiosi o'sha kechasi uchun maxsus "o'chmaydigan" eshitgichga o'xshab qolgan edi. Sababi barchaTermizliklar tonggi hushida uyqudan uyg'onganlarida, qandaydir issiq narsaning yonib ketganini ko'rib, aynan shu eshitgichni yanada "issiqlashtirishgan" ekan — hattoki olovli rangdagi radio tovushida ham bu ro'y beribdi!
🔥🤣 Chunki bir vaqtning o'zida Pantoja ringda Wilson-Reisga zarba berar edi, Termizda esa barcha eshitgichlar qizib ketgandi — hech bo'lmaganda, o'sha vaqt uchun!
Choynagimni ushlab tur.