Paulo Kosta mening qonimda va mening yuragimda yashaydi
qani ya, o'tmishga qaraqolam — o'shanda meni chiroyli kiyinganimdek eslayman, stadionda Paulo Kosta peshonasini o'zimizdek ko'rib yurgan edik. kelib chiqishi bilan yo'qligidan qaramay, o'sha hayajonli 90 daqiqalar davomida qanday qilib umrining shu qismini mahoratga, matonatga va cheksiz ishonchga bag'ishlaganini o'zimdek his qilar edim. qachondir u maydonga qadam qo'ygach, xalqimizning qaysidir bir ozorli vaqti keldi — azob-uqubatni yengish uchun kuylashni o'rganish kerak edi. va u shunday qildi, do'stlar.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Nukusdagi chiqinlar orasidan olimpiya radioga quloq solgan vaqtlar esga tushmoqda... o'sha ertangi kecha, hammasi tinch, otalarimiz nonushta uchun to'g'riboryoqdilar, men esa tokchada torni o'ynab yuraman. Paulo Kostaning birinchi qarshi o'yinini eshitib qolamiz — "qani meni aytaman, olimpiya radio ishlayaptidi-mi, yo'qmi?" degan gapimni eshitmasdan otamning ustiga sho'g'indi. Bir so'zida: 90 daqiqa oʻtgach qandaydir senatorning ovozi maydonda qiynalayotganimizni aytgan edi, ammo menga boshqa narsa eshitildi — qandaydir go'yo chet ellik birovning chalingan xirillashi boʻlgandek, lekin keyin... Paulo KOSTA matonati! Chiroyli o'tkazgan vaqti bilan maydonni oʻzimizdek qilib qoʻygan kishi eshitildi.
Bolaligimdan tribunada.
qani shunday, SogdianaTVning nutqi eslagani keladi — Nukusdagi shov-shuvli kunlardan birida, nonushta bilan boshlangan kunning o'zi hamPaulo Kostaning birinchi o'yiniga cho'kkalib qoldi. ustalarimiz non uchun taxminlar bilan bo'lishayotgan vaqtda menimcha, o'zimni to'qchada tor yo'qotayotgandim, ammo Pedroning pastki futbolkasi paydo boʻldi... yoki uning o'rniga xuddi shunday isyonkor harakat edi. chiroyli o'tkazgan vaqt uning ekanligini darhol angladim — bunday ovora shaharchada, o'ylab ko'ring, davlat radiosi orqali "ko'rinadigan" vaqtdan ko'ra ko'proqini u o'zining zamin bilan qilgan. matonatining qanchadir qismi meni shu zahoti ko'tarib ketdi, deya o'yladim — qachondir kichik guruhlarimizning birida Pedroning shunday uzoq davom etadigan yugurishlari bilan quvonishdi.
Memlar ham tahlil.
Qani, SogdianaTV bilan Sogdiyona stadioni oʻrtasida osmon-koy boʻlsa-da, asosiy narsa qoladi: kelajakda ular yoʻl-yoʻlakay, batafsil bahonalarsiz, oddiygina „qani yangi oʻyinimiz“ degan kun kelar ekan. O‘sha paytda— Pedroning har bir yugurishi, yigʻilishlarimizdagi isyonkor koʻrinishi, Nukusning shov-shuvli tonglarida chiqinlarga qaramay radiodan qoladigan shovqin butunlay oʻziga xos edi. Endi esa? Stadionlar kattalashib, yuzlab yangi qahramonlar yetishib chiqmoqda, lekin aytgancha, bittasini topa olishmayabdi — Pedro kabi maydonni oʻz qoʻllari bilan gʻalaba qozonadigan, kechalari umrining qismini oʻsha 90 daqiqa uchun ulushlab, xalqiga oʻzini „odamlardek“ koʻrsatadigan.
Oʻsha chekkadagi stadionlardagi hamrohlarimizni eslagancha, har bir marta yoʻlovchi poyezdlar orqali yetib kelganimizdek esar edik. Endi aeroportlarda treylerlar bilan oʻtayapmiz — tez, odatdagi. Lekin shu yoʻl bilan yoʻqotilgan narsa ham bor: jamoamizning oʻziga xos „oilaviy“ ruhi endilikda boshqa uslubda ifodalanyapti. Ilgari chiroyli futbol faqatgina ertalabki nonushtalarimizni bekor qilib, radioga quloq solishga majbur qilgan edi. Endi esa... endi esa oʻyinlarimizga yetib olish uchun avtobuslar ortidan yugurish oʻrniga, oʻzaro hikoyalarimizni stol boshida ulashmayabmiz. Bir vaqtlar Pedro bilan yurganimizdek, endi boshqa bir taniqli nomlarning orqasidan yugurmoqdamiz — lekin bir xil hissiyot bilanmi?
Bor, lekin biroz boshqacha. O‘sha „maydondagi senatorning ovozi“ni eshitish oʻrniga, endilikda oʻz nutqimizni ishlab chiqmoqdamiz. Qani, yangi jamoalarda ham klasslar mavjud, lekin ularni tinglash uchun boshqa quloq kerak.
Kontekst yalang'och raqamdan ustun.
Paulo Kosta keldi-u ketdi — chunki uning futbolkasi boshqa hech qachon zanglamasligi kerak edi, deydi shahar bo'yicha mashhur latifa. Buning sababi: universitet talabalari diskotekada vaqt o'tkazayotgan edi, musiqa hayajonli edi, lekin birdan ohang to'xtadi. DJ: "Paulo Kosta kabi maydonni bosib o'tgan odamlar nima uchun hamisha g'alaba qozonishadi?" deb so'radi. Talaba javob berdi: "Chunki ularning qiyin vaqtlarda yugurishlari boshqa hech kimniki kabi bo'ladi!" Diskoteka barchani portlatib yubordi — chunki hammamiz bilir edik, Pedro davom etguncha raqsga tushishning ham o'zining o'ziga xos uslubi bor! 🤣🍿