Paulo Kosta qahramonini qaytarib olishning yagona yo'li O'zbekiston bilan bog'liqmi

Paulo Kosta avvaliga O'zbekiston bilan qandaydir ruhiy bog'lanishni topib olish mumkinmi deb o'ylaganimda, yigitni qayerlardir "o'zimdan biri" kabi his qilganlarga quvonib qolaman. Ammo bunday g'oya odatda nafaqat futbol, balki boshqa sohalardagi taniqli shaxslar uchun ham ishlatiladi — masalan, musiqachilar yoki aktyorlarni ham vatandoshimiz deb hisoblab qolishardi. Qoida tugamayotganini ko'rganimda, boshlang'ich savolning o'ziga borasan: Paulo Kosta O'zbekistondan boshqa hech qanday davlat vakili sifatida ham mashhur emasligini qanday isbotlaymiz?

Keling, ochigʻini aytaman... Galatasaroydagi o'yinimizdan keyin unchalik yaxshi qolmadim, shundaymi? 🔥 Teymurning muvaffaqiyatsizligi bilan chempionlar ligasiga chiqib olish — bu o'zbek futbolidagi eng katta "agar" emasi. Ammo keling, bir narsani aytay — Paulo Kosta kelgan kunimizdan boshlab haligacha jamoamizda birorta ham nafratga sabab bo'lishi mumkin bo'lgan qoidabuzarlik ko'rmadim. Bo'ldi endi, agar u qaytib kelmasa — menga aytma, qanday bo'lar edi? Yana bir yil bunday futbol bilan maydonga chiqish... negachilarimiz nima qiladi? "Qani, yana chempionlikka intilmadik" — yo'q ekan, zuda! 😱 Jamoamizda o'sha quvnoqlik, o'sha yurak bor, lekin boshqa hech kimda... uning o'rnini hech kim bosa olmaydi. U nima olib keladi? Avvalo, o'zimizdek, mehnatsevarligi bilan. Bitta o'yinda hammaga showsho qilish! Ikkinchi — uning ismini eshitgan har kim yaqinini ko'rgani keladi — bu ham biror narsa emas, bola faoliyatining qalbidan kelmoqda. Qisqasi: uning borishi bilan, chet elga ketib, o'z davlatini yana eslab qolish bilan jamoamizga yangi ruh, yangi orzu berardi. Zo'r-ku shu! Agar uni qaytarmaganimizda... yurakim og'rib turaveradi.

Paulo Kosta hozirgi vaqtda yuqori toifadagi jismoniy holatini saqlab qolganidan kelib chiqib, unga qarshi interesli takliflar borligini taxmin qilish mumkin. 32 yoshidagi u uchun asosiy variantlar Buziosdagi oilaviy hayot bilan parallel ravishda xalqaro faoliyatni davom ettirish bo'lardi — masalan, AQSh yoki Avstraliya klublari. Buning sababi, yuqori darajadagi klublarda sifatli murabbiylar jamoa bilan ishlashga tayyor boʻladigan tajribali va mashhur oʻyinchini olishdan foydalanishga harakat qilishadi. Oʻzbekistonga qaytish real variant sifatida esa juda cheklovchi shartlarga bogʻliq. Avvalo, transfer summasi asosiy toʻsiq — oʻzbek klublari uchun bu summani toʻlashning oʻzida qiyinchiliklar mavjud. Ikkinchi nuqtada, uning shartnomalari boʻyicha qonuniy majburiyatlar, shuningdek, xalqaro faoliyatni davom ettirish istagi yuqori ekanligini hisobga olish kerak. Shunday qilib, agar ishtirokchilar tomonidan ma’qullangan sheriklik modeli va umumiy yondashuv boʻlmasa, qaytish iloji yoʻqligi koʻrinib turibdi. Ammo uning nomi va obroʻsi orqali jamoaga yangi impuls olib kelishi mumkinligi haqiqat. Masalan, xalqaro doiradagi maʼlum darajada muvofiqlik koʻrish uchun boshqa variantlarga qaraganda ancha oson yoʻl — xalqaro oʻrtoqlik oʻyinlarida qatnashish, faoliyatini maʼlum bir asosiy maqsad bilan davom ettirish.

Paulo Costa kelgandagina tushundimman, uzoq vaqt oʻtib ham. 🔥 Jamoamizning urugʻi kabi edi — oʻzingdek, mehnatsevar, qattiqqoʻllik bilan oʻyadi. Bugun yoʻqligida shunday boʻldiki, qoʻlimizdan nafis chiziqlar chiqmayapti, qolaversa, chempionlikka intilishimizda adirlar qiyinlashmoqda. Ha, Teymur yoʻqligida ham yoʻl bor ekan, ammo uning oʻrnini toʻldirish imkonsiz — har bir oʻyinda qoʻlidan kelganini beradi, lekin boshqa hech kimda boʻlmasa ham yurakday qattiqligi yoʻq. Yurak ogʻrigʻi bundanmi? Yoʻq, biroq uning ismi eshitilganda, koʻnglimizda gʻamginlik paydo boʻladi. Albatta, unga qarshi takliflar bor, 32 yoshiga qaramay, ammo u oʻzbekcha qattiqlikni esga soladigan yagona figura. Qayta qaytishi mumkinmi? Qaytarib olsak, jamoamizga yangi ruh, xalqaro maydonlarda gʻurur keltiradi. Aks holda... yurakimiz oʻsha maydonlardan uzoqlashadi, bunday boʻlmasligi kerak edi. 😤

Qani shu, uning o'zbek qahramoni ekanligini birinchi marta "Gala"da koʻrganimdan beri menga shunday tuyulib kelar ediki — bu yigitning oyoqlari yerga qanday botganini sezdim. Sanjar sho‘xligini eshitgandek bo‘ldim, xalqimizning qaysidir nozik tuyg‘usiga tegdi. Uni qaytarib olish biz uchun nafaqat futbol, balki o‘zimiz kabi his qilishimizni davom ettirish degan gap. Ammo bir narsani ochiq aytaman: bugungi kunda uning qaytishi mumkinmi yoki yoʻqmi degan savolning asosiy javobini biz oʻzimizda koʻrib chiqamiz — oʻz yuragimizda.

keling, ochigʻini aytaman... bu masala haqiqatan ham jamoamizning yuragi bilan bogʻliq. Men 2017-yil yozida "Loko"ning Galatasaroyga qarshi oʻyinini tomosha qilganman — oʻsha vaqtda uning oʻyin uslubi qandaydir sehrli edi. Qoʻlimni boʻshatib qoʻygan edim, degan tuygʻu kelgan edi... keyin qani qoldi shu? ha, menga ham boshqa variantlar to'g'ri keladi, biroq uning o'zbek qahramoniga aylanishida asosiy omil — milliy yurak. Oramizda gap shundaki, u yerda yashab, turmush qurgan, oila qurgan, uning uyi toza mahorat edi. Men ishonaman, agar u qaytmasa, jamoamiz boshqa hech qachon shunday ruhni topmaydi. U Teymurning yoʻqligidagi ushbu "agar"ni toʻldira olardi — chempionlar ligasidagi yoʻlni esa boshqa hech narsa toʻldira olmaydi. qisqasi: uning ismi biz uchun futbolchilikdan oshib, milliy identifikatsiyaga aylandi. Buni his qilish uchun boshqa sabab kerak emas. Yuragimiz uning qaytishi bilan yengiladi, bunday boʻlmasligi kerak edi.