Paulo Kostaning qon-qizil bayrog'i ostida biz yuramiz
o'shanda yoki esimda boʻlmasa, oʻshanchi kunlarni oʻylab koʻraman... chiroyli yillar edi,Paulo Kostaning qizil bayrogʻi ostida yurgan paytlarimizni,men uchun u vaqtni unchalik oʻtib ketmaydigan qilib qoʻydim — o'shanda birinchi marta "qizil olimpiya"ni toʻliq koʻrgandim,91 daqiqa qishloq bilan...
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Ochig‘ini aytaman, o‘sha 91 daqiqadan oldinroq men Termiz stadionida birinchi marta Paolo kostaning bayrog‘ini ko‘rgan edim... bir do‘st bilan boribmiz, o‘yinchi maydonga chiqishini ko‘rib qo‘lgandirmen, qoʻl tekkani darrov qizarib ketdi🔥 mana shu vaqtdayoq tushunib qo‘lgandim — bu odam uchun jannatday kelganman. keyinroqroq buzoqdek yerga yopishib o‘ynaganini tomosha qildikda... qonimiz qaynadi-da qaynaydi💪 g‘alaba unumdorlik emas, kuchga to‘la ekanligini o‘sha yerda idrok etdim!
Yurak jamoa bilan, miya pauzada.
Oq_boriva hokazo o'xshardi, men ham shu Termiz stadioniga borishni o'ylab yurganman — bittasi borib kelibmizmi yo'qmi, do'stning otasi NFL da pivo bilan tomosha qilishni taklif qilgan edi, lekin menimcha, ularning bayroqlari hali qizarib qolmaydi😂 chunki Paolo allaqachon maydonga qadam qo'ygach, darvoza ortidagi qalbimizning hammasi qizarib ketardi🔥 Qani, o'zimni ushlab turibman, chunki o'zim ham Termizda bo'lgan vaqtimda o'yinlar oldidan ulug' bayroqni ko'tarib sanchib qo'ysam, keyin og'ir quchoq bilan ko'z yoshlarimni to'kgan edim...
Bu lotereya, futbol emas.
Qizil bayroqlar ostida o‘sha vaqtlar bilan hozirgi vaqtni solishtirganda — hayotning o‘zidek farq qiladi, ya'ni. O‘sha vaqtda hamma narsa yangi edi: birinchi marta bayroqni ko‘rish, birinchi marta 91 daqiqa qishloqni tomosha qilish, birinchi safar gʻalabani shu bayroq ostida his qilish. Endi esa bu barcha narsalarimizning bir qismiga aylandi — oddiy, shov-shuvsiz, ammo bir o‘lchovli, yaxshi.
O‘sha vaqtda Termiz stadionining kichik qariybini ko‘rib, yuragimizni ochib, bayroqni ko‘targanimizda, hamma narsa sersuv edi. Endi esa shunday vaqtlar kamroq bo‘ladi — hayot shunday ishlaydi, biroq uning o‘rniga boshqa yillar keladi, yangi avlodlar, yangi bayramlar. Ammo shunga qaramay, o‘sha o‘yindagi qon-qizarishlarimizni hech narsa almashtira olmaydi. Chunki u vaqtlar barchamiz uchun maxsus edi — yangi, go‘zal, va aslo unutilmaydi.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Jizzaxda yomg'ir yog'ibdi, men esa choyxonada o'tiribman, termizlik do'stlar bilan Paulo Kosta timsoli bilan suhbatlashyapmiz. Bir do'stim:
— Yoʻq, ukam, Termiz stadioniga ketamanmi? Yoʻq, men Termizga borish uchun Termizga boraman! — dedi va meni g'azablanib qaramay, suhbatni davom ettirdi.
Shu vaqtda boshqa bir aqlli do'stim:
— Yaa, Termizga kelganingda shuncha bayroqni ko'tarib uyalmay turibsizmi? Men Termizda bo'lganida bir marta bayroqni ko'tarib, xalqqa salom berdim — olomonning yig'irig'i bilan uyumadek uyog'imdan ketdim! — deya bo'rttirib yubordi.
Men ham ozgina kinoya bilan:
— Hamma Termiz stadionida to'qpo'latmaydi, ba'zi yigitlar qo'lida bayroq bo'lsa ham, yuraklari Termizda deya hayron qoldim.
Hammamiz kulib yubordik, choyimizdan kofe oqib ketdi — ammo qizil bayroqlarimiz o'chmadi, ahmoqlarimiz esa isinishdi. 🔥💪🤣
Memlar ham tahlil.