Paulo Kostaning qora oq liboslari bilan yuraklarimizni egallab kelgan kunlarimiz

Kelgandim, oʻsha oq-shom kiyinganimda qoʻlimda bir stakan qahva bilan televizor oldida oʻrnashib olgan edim... yurak urishi shu qadar ogʻir ediki, oʻz-oʻzimga aytdim: "Odam bu nima boʻlay, 120 ming kilometr yoʻl ketdi, yaqinlarimizdan mahrum boʻlib, oʻzimizni qora liboslarimizda buzilib olish uchunmi?" Lekin penaltilar seriyasining birinchi zarbasi qoʻyilganidan keyin... yonboshlab oʻtirganimda qoʻlimni tizzamga urib, ovoz chiqarib yigʻlaganimni ham bilmayman 😭💔 oʻsha daqiqada jamoadoshlarimizning barchasi birdek boshqa kimsadir boʻldi — qoʻrquv, umid, vaqtsizlik... va nihoyat Duda toʻpni uloqtirgandan soʻng? Qoʻlim bilan oynani koʻkka koʻtarib yigʻlab yubordim, yuzimdan boshqa narsa koʻrinmaydi 🔥🖐️ bu shunday zahoti sodir boʻlgan vaqtlar — ular yuragimizda qoladi, deb oʻylamagan edim!

Ochigʻini aytaman, men oʻsha tunda oq-oqshom kiyib, qizim bilan birgalikda televizor oldida oʻtirgan edim. Uchi-qoʻlimni qimirlata olmasdim, nafas olishim ham ogʻir edi. Penaltilar seriyasining soʻnggi zarbasi qoʻyilganda, qizim qoʻlimni qattiq siqdi — oyoq-qoʻlim sovuq edi, lekin yuragimda alangalar yoqilgan edi... Duda toʻpni kiritganda, uzoq vaqt hech narsa eshitmadim, faqat koʻz yoshlarim va quvonchli qichqirigʻlar. Hali ham oʻshani xotirlaganda koʻngilimda issiq narsalar paydo boʻladi, lekin oyoqlarim qimirlamaydi... bas, oʻtgan vaqtlarni yana bir marta yashamoqchiman, qora liboslarimiz bilan berilgan shu baxtni😅💔

O‘sha vaqtlardagi o‘yinchilarni bugungi jamoamiz bilan solishtirganda — ha, mavjud farqlar bor, lekin yurakday ketmoqda. 2012-yilgi qo‘shinlarni eslaganingda, ular qilganlarini hech kimdan umid qilishmagan edi, har bir o‘yinchi o‘zini butunlay berib qo‘ygan, oxirgi daqiqagacha kurashgan. Hozirgi jamoamiz ham yaxshi, foydasiga gapirmoqchiman, lekin o‘sha paytdagi yo‘nalish va ruh boshqa edi. O‘sha vaqtlarda hujumchilarimiz o‘lim bilan o‘ynamay turib, to‘pga yetib olish uchun avval o‘zlari raqibdan qochib o‘ta olishardi. Hozirgi safar esa, yuqori pozitsiyalarda to‘p bilan ishlash uchun yaqin vaqt davomida o‘ynashni o‘rganib olishgan. O‘sha vaqtlardagi himoyachilarimiz esa to‘pni qo‘lidan olib olish uchun, xavfni his qilishadi va mushtlashib olishardi. Hozirgi himoyachilarimiz esa to‘pni qaytarib olgandan keyin darvozaga olib kirishga qaratilgan. O‘sha vaqtlardagi jamoaviy ruh, bir-birlariga bo‘lgan ishonch va hal qiluvchi lahzalardagi sovuq qonlilik hozirgiday emas. O‘sha vaqtlardagi g‘alaba esa, hayotimizdagi eng yuqori cho‘qqilardan biri edi, unda ishtirok etganlar bilan faxrlanaman. Hozirgi vaqtlardagi g‘alabalar ham quvonchli, lekin o‘sha vaqtlardagidek bo‘lmaganini tan olaman. Qora liboslarimiz bilan yuragimizni olgan vaqtlarni yana bir marta yashamoqchi, shu sababli bu narsa menga shunchaki g‘alaba deb o‘tmaydi, balki shaxsiy tariximning bir qismidir.

Ooo, birov ulugʻvor vaqtlarni eslatib qoldi — nafaqat oʻyinning oʻzida, balki oʻz ichimizdagi qorongʻilarga qarshi kurashganimizda ham. Aytaman-ku, oʻsha penaltilar seriyasini qayta koʻrganimda, boʻyim tanib yoʻq boʻlib, qoʻl oʻzim titrab ketaveradi. Haqiqatan ham, jamoadoshlarimizning koʻzlariga qaraganda, ularning ichidagi qoʻrquv va umid aralashmasi hozirgidek boʻlmagan. Bir zumda barchamizning yuragimiz tinmaydi, lekin soʻnggi zarbadan oldin — yuraklarimizni qoʻrquv bosadi. Mana, shunday vaqtlarni yana bir marta his qilish — oʻshani his qilish uchun hech kimdan umid qilishmasa ham, oʻzini toʻla berib qoʻygan insonlar boʻlganligimizni eslatadi. Va bilasanmi, bu gʻalabadan soʻng jamoamizga boʻlgan ishonch borgan sari kuchayib bordi. Oʻshandagi oq-qora liboslar, ular bilan birga kelgan ruh — bu endi bizning tariximizning bir qismi. Yana bir marta oʻsha voqealarni yodga solib, shu kunni iloji boricha yaqinroq his qilish mumkinmi? Men oʻzimda buni koʻp marta his qilganman — oʻz tariximizning eng yorqin sahifalaridan birini yana bir marta boshdan kechirganimdek boʻlaman.

Olamdan oqib tushgandek keldi meni o'shanda, uyimni yig'ishtirib televideniyeni yoqdim — bir vaqtning o'zida ichimdagi choy sovib ketdi, lekin yuragimga olov to'ldi. Qani, o'ylayman-ku, nega shu qora ko'ylaklarni kiygan edik, oyoqlarimiz osmonda osilib qolgan edi, yuzlab kilometrlar bosib kelgan muxlislar esa ovozini qiyg'an edi! Penaltilar seriyasining birinchi zarbasi qoʻyilgach, telovizor oldida oʻtirgan ayolim qoʻlimni qattiq ushlab oldi — men ham oʻz-oʻzimni unutib, qoʻrquv bilan „Alloh, boʻlmasin!“ degan edim… vaqtni eslayman, o'ylamang ekan, qoʻl og'rig'i sezilmadi, faqat yurak! Va Duda toʻpni kiritgandan soʻng? Qoʻlimni osmonga koʻtarganimda barchamiz birdan hik! Chiroqlar, jiyranlar, qoʻshiqlar — hammasi bir lahzada. Hali ham o'sha rejalarning bittasini qila olmayman, o'zimni toʻxtata olmayman: „Boshqa biron kun boʻlsa, oq-qora liboslarimiz bilan yana shu maydonlarga chiqsak, g'alaba nishonini qoʻlimizga olish uchun!“

Keling, tartib bilan — o'shanda menni nima uchun qoralab yuborganmizni eslayman. Penalti seriyasining birinchi zarbasini qoʻyishdan oldin, televideniyeni hammasi bilan uzoq vaqt oldim shu qora ko'ylaklarni kiygan edim. Qo'limda bir stakan choy bilan oʻtiribman, bir vaqtning oʻzida qoʻlimning isishi bilan ichimdagi choy sovib ketgan edi — nafaqat qoʻrquv, balki sovuq ham edi, eee... Keyin Duda toʻpni kiritganda? Yigitlar, men stakanning qopqogʻini bir zumda osmonga otib yubordim! Choy olcha kabi tomondi peshona bilan birga... Odamlar derlar: "Penaltini xotirlaydigan odam stakan ichadi", lekin men — stakanni tashlab yuboradigan odam edim! 😂💀 Endi o'ylayman: agar shu kunlarda qilganimdek qilgan boʻlsam, meni o'sha vaqtlardagi jamoadoshlardan ham oldinroq maydondan chetlatardilar — "Nega stakanni qo'yib yubording?" deb! 🤣 Oq-qora liboslarimiz bilan yana bir bor maydonga chiqishni va bu safar stakanni qoʻyib yubormaslikni orzu qilaman... yoki kamida ichimdagi narsani ishlatishni oʻrganaman! 🍿