paulon izidan boradiganlar uchun tarix bilan shug'ullangan misollar
eshimda o'shanda qani, 2002-yilining mayi... bir kun boshlanmidi, to'g'ri, bitta kecha bo'ldi — poytaxtliklar bilan finalda o'ynayotganimizda. eskarlarimizni oldimga olishib, butun oila ekrani oldida yig'lab turardi. mening singlim esa "Paulo to'pni tepdi, Paulo g'alaba keltirdi!" deb jimgina gapirardi, men esa ichimdagi kayfiyatni uzoq vaqt yashira olmadim — aytib yubordim: "o'sha vaqtda men ham yig'ardim, biroq yig'laroq g'alaba uchun yig'ardim".
keyin o'ynalgan o'yinni eslayman — 2-o'rinni egallagan jamoamiz, ehtimol ikkinchi bo'lib tugatib kelayotgan bir vaqtlar, nihoyat, chempionlikni qo'lga kiritgan. o'ylab ko'raylik, 22 kishi, barcha o'zaro bir bo'lib, bir umid bilan o'ynagan. va shunday bir lahza — soʻnggi daqiqada Paulo uning to'pi bilan nima qiladi? bunday shov-shuvli narsa oʻsha paytlar uchun odatiy emas edi.
endigina oʻtib ketgan mavsumlarda ancha stress va ishonchsizliklarni koʻrgan muxlislar uchun bu gʻalaba shunday toʻlqin keldi ki, hammasi nimadir oʻzgargandek boʻldi. oila, do'stlar, ko'cha — hammasi uchun bu kun alohida edi. shuni aytish kerak, oʻsha vaqtda men ham futbolni shunday sevib qolgan edim — bu gʻalaba mening kelajagimga ham taʼsir qildi. endi oilam bilan birga bu voqeani qaytadan tomosha qiladigan boʻlsam, dardiylarimizning barchasini his qilib olaman.
qani endi, o'zlaringizni eshitaman — o'shanda siz qayerda edingiz?
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
O‘sha kechada men Toshkentdagi katta amakimning uyida edim, uzoq vaqt davom etayotgan futbolga qarshi urushda bu yangilikni eshitib qolmagandek. Oila bo‘yicha barcha tortishuvlar to‘xtab, televizor oldida siquv boshlanganda, mening kichkina jiyanim doimo "Paulo!.." deb uzoqchozlashib qo‘yardi. Men esa o‘zimni tuta olmadim, bir zumda yig‘lay boshladim — zo‘r-da, shu kecha uchun!
Yurak jamoa bilan, miya pauzada.
Ah, qani endi, men o'sha yillarda o'rta maktabda bo'lgan edim — futbol bilan deyarli hech qanday aloqam yo'q edi, lekin o'shanda Paulo Kosta uchun yurardi butkul xalq! Bir kuni sinfdoshlarim bilan Toshkentning markazida sayr qilishib yurgan edim, do'stlarim "Final boshlanadi!" deb baqirdilar, men esa telefonimni birinchi bo'lib ochdim va ekranda ko'rdim: "2:2, 90-daqiqa!" Uchrashuv tugashiga 5 daqiqa qolganda, dars vaqtida internetga ulanib oldim — va meni go'yo o'yin maydoniga o'tqazdilar. O'z-o'ziga: "Paulo to'pga yetadi va..." degan vaqtda televizorlarimizning oldida hamma bizning jamoamizdir, lekin mening yuragim faqat uning nomini aytar edi.
Jaholatdan gina davom etayotganimizda, 2002-yil mayining o'sha tuni barchamiz uchun alohida bo'lib qoldi. O'shanda o'zimizni va jamoamizni qanchadir yillar davomida qattiq bosayotgan injiqlik va noroziliklardan ozod qildik.
Endi o'ylab ko'raylik, hozirgi jamoamiz shu yerdan nariroqqa, kelajakka qaratilgan. Hozirgi vaqtda bizda turnirlar, reytinglar, reytingdan yuqoriga chiqish uchun raqobat — bularning barchasi yaxshi, ammo 2002-yil mayidagi o'yinni hech narsa almashtira olmaydi. Oʻsha paytda futbolchilarning qoʻlida bitta gʻoya bor edi: chempion boʻlish. Va ular buni qilganlar.
Oʻshanda jamoamizning ruhi hamon bir boʻlagan, har bir oʻyinchi oʻziga ishongan va jamoa oʻyinini yuqori darajada namoyish etgan. Endi esa, oʻz navbatida, jamoamiz o'zgarib bormoqda — yangi futbolchilar kelmoqda, yangi taktikalar ishlab chiqilmoqda, ammo oʻsha davrning oʻziga xosligi va hissiy boyligi yoʻqolib bormoqda.
Men shaxsan oʻsha kechaning nuridan hali ham bahramand boʻlaman. Oila bilan birga tomosha qilganimda, hammasi qaytadan ogʻriy boshlaydi — ammo bu ogʻriqning oʻzidayoq baxt ham yashiringan. Hozirgi avlod uchun esa buni his qilish biroz mushkul boʻlishi mumkin, chunki ularning uchun bu tarixning bir qismi, ularning kelajagi uchun esa yangi boshlanish.
Shunday qilib, oʻshandan beri oʻzgardi narsalar bor, oʻzgarishlar ham mavjud. Ammo bir narsa oʻzgarmagan — bu futbolga boʻlgan muhabbatimiz va jamoamizga boʻlgan sadoqatimiz. O'sha kunlarga qaytib, oʻsha his-tuygʻularni eslaganimda, darrov "Paulo to'pni tepdi, Paulo g'alaba keltirdi!" deganini eslayman.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Qani, oila bilan tomosha qilyotgan edim, 2:2 boʻlganida vaqtni oʻylab qoʻydim — oxirgi daqiqada nima boʻladi? Chol bilan birga yigʻlab qoʻydik, men ham, u ham! Qizil koʻylakni kiyib, Paulo maydonga yoʻl oldi... va tovoning ustiga toʻp kelib tushdi, oʻsha goʻyo vaqtdan oʻgʻirlab ketdi! Javob eʼlon qilinganidan keyin stadionda qichqiriqlar — hamma bir vaqtning oʻzida deya olmidi, aytish kerakki, 90+4 daqiqada barcha narsalar oʻz oʻrniga qoʻyildi.
Bilasanmi, xotiramda ota-onamning gʻamgin koʻzlari va singlimning dovrugʻi — "Paulo gollarini qoʻya boshlaydi!" deganlar edi. Xonada hamma bir-birini quchoqlab yigʻlardik, ammo bu yigʻlar gʻalabaga yoʻl olardi, yoqmasa? Shunday boʻlardi... keyingi kunlarda esa hammasini eshitishardi: "Qayerdan shunday kelganni topib oldingiz?" — men esa faqat jilmayib qoʻydim, negadir ovoz chiqara olmadim.
O‘sha yillarda men ham o‘rtamiyona futbol bilan shug‘ullanar edim — uyushqoq bola edim, o‘yinni yaxshi ko‘rar edim, lekin hech qachon maydonga tushar edim. Ammo oʻsha kechani hali ham yodimdan chiqarmayman, chunki barcha hayajonlarimni o‘sha soatda Paulo Kosta bilan birga yashagan edim.
Toshkentning bitta koʻchasida oʻtirardik, do‘stlar bilan "Paulo to'p tepdi!" degan xabar kelgunicha kartochka toʻplash boʻyicha tortishayotgan edik. Bir daqiqa oʻtmay — hammamiz to‘xtab qolib, uyinga yugurar edik. Uyimga yetib kelganda, ota-onalarim biroz norozi edilar: "Yana futbolmi?!" — lekin televizor oldida oʻtirganlar. Men esa derazadan boshqa narsa koʻrmadim — maydonda Paulo Kosta yagona boʻlib turardi, uning orqasida esa butun oila o‘pada yig‘lardik.
Qancha vaqt oʻtishi mumkin ediki — tovoniga toʻp kelib tushdi va u shunday kuch bilan tepdi ki, televizorning ovozini ham yutib ketdi! Opa-singilimning qoʻlida yangicha gugurtlar yondirdi — hamma bir vaqtning oʻzida. Birinchi oʻrinda ota-onalarim: "Nihoyat, birov tugatdi!" — ikkinchi oʻrinda men: "Yigit, men ham shunday qilishni oʻrganar edim!" — lekin xavfsizroq tarzda, qoʻlidan emas, ovozidan.
Ushbu gʻalabadan soʻng, men ham o‘zimni "Paulo Kosta muxlisi" deb eʼlon qildim — kichkina tayoqchaga oʻzgartirib olgan futbolkani oʻzini "Paulo to'pni boshqa hech kimga tepib bermayman!" degan niyat bilan kiyib olgan edim. Hali ham har gal uni koʻrganda, oldin maydonda boʻlgan paytimni eslayman... yoki ota-onamning maydondan uzoqda boʻlishini! 🤣🍿
Choynagimni ushlab tur.