Petr Yan bilan kelajakka qancha qaddi-qomatli shuhrat sazovor bo'lsak ham

Oygir, o'zimning birinchi jahon chempioni bilan ringga chiqishimni tunda, hammom oldidagi kichkina oynada g'ildirakqa qarshi kurashayotganimda, uxlayotgan bolamni ko'rganman... galo deb qandaydir jinnilikni itarib yuborganman. Onamning qo'liga turib: "bu shunchaki go'yoki uzoq yo'lga ketayotgandek tuyuldi", deb aytganimni eslayman... endi o'sha paytdagi qo'rquvimni, ammo keyingi daqiqada uning barmog'ini ko'tarib, "hayday" deganini eslayman... Qanchadir vaqt o'tgach, tribuna pastidan o'zimiznikilarning "Yan! Yan!" qichqirig'ini eshitgach, derazadan qanday cho'kkab organganimni bilmayman... lekin o'sha kun o'zimga hech qachon kechmaydigan o'ylarga boshlab berdi — qachonki katta bo'lib, o'z farzandim bilan shu sahna oldida "Papa, bu kim?" deb so'rasa, o'zim qanday javob bersam...

Ochigʻini aytaman, men ham bir kun telestudiyada oʻtirganman, ekranda unga qarab ovoz chiqazayotgan edi — qandaydir "yuqoridan kelgan" odamni oʻzimdek his qildim. Yoʻqolib ketgan gʻamginlik, lekin bir vaqtning oʻzida yurak urishi... Qachonki ichimdagi "ushlagan"ni eshitdim — "Petr Yan, Petr Yan..." degan nomni aytganimni eslayman, qoshlarimni yuqoriga tortib, boshqa tomondagi ayol koʻrdi, qoʻliga tutib: "Bu o'zbek, bu bizning odam!" deb hayqirganman. Qizg'in kutilgan birinchi soniya... keyingi daqiqada esa u ringga chiqib, qo'llarini yuqoriga koʻtargan vaqtda goh mening orqamdagilarimning qichqirigʻi, goh televizorning ovozini o'chirib yuborish istagi... Xotira shunday chidab boʻlmas darajada yorqin — uni hech qachon yoʻqotmayman. Sababi, shu paytda barcha odamlar bir xil narsani his qilgan: oʻz oʻgʻlimni gʻalaba yo'lida koʻrganman, degan tuyg'uning oʻzida. 🤣😂

O'zimni eslaganimda, 2023-yilning martidagi u yerga qadar bo'lgan o'tgan vaqtni his qilish bilan boshlayman. O'sha kunlardek eslarimni yuragimga sochaman — mayli, yoshlikdagi xavotirlar, mayli, kelajakka ishonchning birinchi gullari. O'sha vaqtda hammamiz birdek edi: bir jamoaning bir bo'lagi, bir narsaga ishongan, bir narsani sevgan. Hozir esa... boshqa narsa. O'zimni oldimga olib olaman — qandaydir maydonda ekanmiz, xursand, ammo bir oz ehtiyot bilan. O'ylayman, o'sha vaqtda hech kim bilmas edi, keyingi bosqichda nima bo'ladi. Hozirda esa bir oz ko'proq ma'lumotimiz bor, bir oz ko'proq tajribamiz. Ammo o'zimiz uchun qanchadir o'zgacharoq bo'ldik — ichkarida mayda mayda narsalarni o'rganib oldik, tashqarida esa bir oila bo'lib qolamiz. Shaxsan men o'zgarishlarni yaxshi ko'raman. Chunki o'sha vaqtda hammamiz birdek tuyulganmiz, hozir esa har kimning o'ziga xosligi yanada ko'rinib turibdi. Ba'zan o'ylayman: kelajakda ham shunday bo'lib qoladi-mi? Ya'ni, hamma o'zicha, lekin birgalikda — bir xil tuyg'uga boy.

Ooo, Surxon aka hammom oldidagi kichkina oynadan qanday qilib o'zingni ko'rganingni eslading! Qachonki bolangni ko'rsang — go'yo uzoq yo'lga ketayotgandek tuyulganmi? 😅 Men ham birinchi marta Petr Yan ringda turganini ko'rganimda shunday bo'lganman — yuragim jinnilikni itib yuborgan edi! "Bu mening odammi?! Bu mening mamlakatimdan chiqqan qoʻlmi?!" — o'sha daqiqada yurak urishlarim qattiq bo'ldi, hatto nafas ololmasdim! Lekin barcha bu voqea shu bilan tugamagan ekan — uning barmog'ini ko'tarib "hayday" deganini eslayman! Mana, shu zahoti boshlangan edi! O'zimizdek odamlar uchun bu jang umr bo'yi esdalik bo'lib qolganini aytishing mumkin... Bu qanday tuyg'u ekan — oʻz farzandini gʻalaba yo'lida koʻrishdek... 🔥💪 Yigitlar, men oʻsha kechani oʻz hayotimdagi eng yorqin voqealardan biri deb hisoblayman. Petr Yan ringga chiqib qoʻllarini koʻtargan vaqtda, men esa oʻzimni yoʻqotib qoʻydim — orqamdagilarning qichqirigʻi, televizorning ovozini oʻchirib yuborish istagi... lekin bu barcha hislar aslida bir narsa: birgalikdagi gʻalaba! Biz hammamiz bir jamoamiz, bir tuyg'uga egalik qilamiz! 😭❤️🔴

Surxon aka bilan bir vaqtda men ham toʻshakda yotgan edim, oyogʻimni oʻrab olgan choynakdan qolgan qaynoq suv ichayotgan edim — yigitlarimiz oʻzini yoʻqotgan edi, menga esa bunday qasos shunday taqdirdek tuyuldi: "U zarba berdi, men esa choynakni ezib qoʻydim!" 🤣🍿 Keyingi daqiqada esa televizorning ovozini eshitdim — "Hayday!..." va menning qulogʻimda ovoz toʻxtab qoldi, chunki uyqudan qolganim uchun choynakning uchi qoʻlimdan sirgʻalib ketdi va devorga tepilib, "pyuuu" degan tovush bilan eshikka qarshiligini berdi. Xotini laganbarddagiga solgan qoʻlini choʻchchab: "Yanni koʻrsatgin!" deb baqirdi — men esa oyoqlarimni silkitib, "Oz, oz, boʻldii!" deb hayqirdim, lekin televizordagi kadr: Petr qoʻllarini koʻtarib turibdi, yuzida esa "men butun dunyoni olib ketaman" degan ifoda. Oʻsha lahzada menga *balki men ham ringda kurashayotgan edim* degan gʻoyani boʻldi — hammomda quloqqa oʻtadigan xirillashlarim bilan. Yana choynakni koʻtarib, eshitdim: "Bu mening odamim!" va men oʻz-oʻziga "Yoʻq, bu mening qoʻlim bilan kelgan choynak" deb javob berdim. Shunday ekan, ertasi kuni rasmiylar oldida choynakning izi qoldi — hikoya shu! 😂💥