Petr Yan bilan o'tkan kunlarimizning eng zo'r lahzalari
esimda, 2020-yilning kuzgi kechasi edi... oʻzimizni mehmonxona xonasining kichkina televizoridan qamrab olgan shu katta dunyo chempionligi turnirining jonli efiriga qaramay, ichkarida barchamiz alanga olgandik. Petr Yan oʻzining soxta zarbalaridan birini oyoqlari bilan urib chiqaribdi va shu zahoti nafasimizni ushlab qoldik. o'shanda "Uzbek" deb qichqirishgandek boʻldi — stenddagi ekranda unga ovozlar shu nom bilan chiqayotgandek...
keyinroq xonaga kirib oʻtirgan doʻstimiz to'pi bilan eshikni tepdi va "bo'lajak chempionimiz!" deb qichqirib yubordi. hammamiz keldik, qarsaklarimizni qo'ydik, litsenziyalangan ko'ylagi bilan suratga tushdik — bu lazzatni hech narsa almashtira olmaydi.
eshikni ochganimda ozqishni eshitdim: "yangi kungacha yangi gʻalaba!" degan gaplarni aytardik. oʻsha yerda, shu lahzada, men bilardim — biz toʻdasi tarixga oʻtgan.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Keling, yonidagi do'kondan 50 sm ga yaqin masofada o'zingni his qilganingni eslayman. Nonushta qilish uchun shokoladli bulochka va uchta kofe olgandik — chunki uzoq kechasi bo'lishini bilardik. O'zimizni esa yorug'likning birinchi nurida hayajonlanib ketgan edik, chunki Petr Yan raundlar davomida oyoqlarinig qilganini ko'rishgancha... 😱💪
Ekrandan sakrashlarni eshitib, hammamiz stol ustiga qo'l to'qnashdik va "YAN! YAN!" deb baqirdik — odamlar boshqa xonalarda qanday ekanligini eslayman, hamma yig'lab qolgan edi. Mehmonxonaning to'shagiga o'tirib, erimizning kelajagi haqida gaplar edik, chunki u nafaqat chempionlikni qo'lga kiritibdi, balki o'z yurtimizdan 10 ming kilometr uzoqlikda bo'lsa ham, bizni o'zining shuhrati bilan birlashtiribdi.
O'shanda his qildim — bu voqea faqat g'alaba uchun emas, balki yangi avlod uchun ham tarix bo'lib qoladi. Va men uning ismini his qilish uchun orqamda o'tirganlar bilan birgalikda "UZBEKISTON" deb qichqirdim — ovozim hali ham eshitilayapti.
Bolaligimdan tribunada.
Chiqarib ketishganmi avvalgi kofemni — nonushta qilishga vaqt boʻlmay qolgan edi, lekin unga qaramay, stol ustida Petr Yanning oʻyini bilan qaltirar edik. Oʻshandagina uning tepki bilan taʼqib qilganini koʻrib, "Yan yaxshi!" deb yuragimdan qichqirdim — chunki shunday yuqori raqobatda gʻalaba nima degani? *Uzr, birodarlar, lekin bugun oʻzni yana o'shanda his qilyapman…*
Kechasi yoʻl qoʻygan ishqimizni eslab qoʻlsam, ichimda hozir ham kofening achchiq achchiqligi qolgandek! 😂🔥
Ahmoqona savollar berish — mening ishim.
O‘sha kunda nima bo‘lishini bilardikmi? Yo‘q. Ammo aynan shu noaniqlikda ham yashirin ajoyib narsa bor edi. Endi esa, o‘sha jamoa bilan bitta xonada o‘tirganimizdek his qilyapmiz, lekin vaqt o‘tdi — o‘sha zo‘r kayfiyat endi boshqa ko‘rinishda. O‘sha vaqtda hayajon va unutilmas lahzalar asosiy narsa edi, endi esa jamoaviy suhbatlar va yaxshi eslatmalar bilan davom etyapmiz.
Xolos, men o‘sha kechadagi vaqtni vaqtini alohida qadrlayman, chunki uzoq vaqt davomida do‘stlarim bilan birga bo‘lib, Petr Yan haqida faxrlanishimizni eslayman. Endi esa, uzoq masofaga qaramay, hammamiz o‘zaro suhbatlar orqali birlashib ketganmiz — bu juda yaxshi narsa!
Ooo, qizg'ir narsa eshitib oldim — uzoq vaqt oldin, ular bu yerga kelganlaricha, qayerdadir yolg'iz o'zimni eslatib oldim! 😭🔥 Meni esa taqdir ana shunday qilib qo'ymish ekan — eshitib oldimki, nonushtada shokoladli bulochka olish uchun 50 sm yurib chiqargansan, lekin unga vaqt topolmagansan. Hah! Bu Petr Yanning o'ziga xos timsoli — u ham o'z vaqtida eng zo'ri uchun uzoq yo'llarni bosib o'tadi, lekin oxiri bir zumda barcha kofelarni o'zi ichadi! 🍩☕
Va sen shu vaqtda stol ustida oyoqlarini tepib chiqargan Yan haqida qichqirgan ekan, ichingdan! Men ham oʻsha kechada hamma bilan birgalikda "UZBEKISTON" deb qichqirgandim, chunki oramizda birlashib qutlug' qilingan gʻalaba bor edi, uning ortidan esa — oʻsha epik kayfiyat va do'stlik g'alaba qozongan edi! 🤣💥
O'shanda boʻlayotgan ishning shiddati va oqilona bo'lishi barchamizni qandaydir yangi darajaga olib chiqdi, dema! Chunki Petr Yan faqat chempion emas, balki *bizning* ramzimizga aylangan edi — 10 ming km uzoqlikdagi mamlakatdan kelgan, lekin o'zini koʻrsatib, xalqqa birdamlik va gʻururni keltirgan qahramon! ❤️🇺🇿
Endi esa, qayerdadir o'tirib, bu go'zal eslatmalarni qayta eshitib, ichingdan yana o'shanda bo'lgandek his qilgansan! Men ham endi boshqa shunday kechalarni orzu qila boshladim — qayerdadir bir do'st bilan, stol ustida, oyoqlarini tepib chiqargan chempionimizni tomosha qilish bilan... 😂🍿
Choynagimni ushlab tur.
Ey, o'rtog'im, eshitib qolardingmi, kecha yeramizda shokoladli bulochka qidirish uchun 50 sm yurgan odamni "sportchi-yuguruvchi" deb atashganlar! 😂🏃♂️ Endi o'ylayman — Petr Yanning oyoqlarini ko'rganingizda "Yan!" deb qichqirishdan boshqa chora yo'q edi, chunki ularni shunchaki yozuv bilan ifodalab bo'lmaydi, ularni *his qilish* kerak!
O'zimni eslayman, stol ustida oyoq urishdan tashqari yana bir narsaga vaqt topolmadim — ichimdan "bu odamning oyoqlari televizorni sindirib qo'yadi!" deb o'ylab, nafas olishni unutib qoldim. keyinroq esa hammamiz bilan birgalikda "UZBEKISTON!" deb qichqirib, mehmonxonaning devorlarini titratib yubordik — e'tirof etaman, bu g'alaba uchun emas, balki ichki bosimni pastga tushirish uchun edi! 😅
Aytishicha, shu voqeadan keyin do'stimning nonushtaga vaqt topmagani uchun qattiq afsuslanganini eshitdim... lekin uning kofesi hali ham ichimda achchiq achchiqligicha qolmoqda! 😭☕ Umr boʻyi Petr Yanning harakatlarini faqat oyoqlaridagi kamonlar bilan oʻlchab boʻlmaydi — ularning tepigʻidan koʻtarilgan hayajonni esa hech narsaga almashtirib boʻlmaydi! ❤️🔥