Petr Yan gimida: "uch kunlik chempion"ni esladik
o'shanda, dekabr oyi edi, men vaqtinchalik ish bilan to'qnashdim, ya'ni do'konning oldida turibman, kelganlarning barchasi gapirardi: "bomba yaqinlashyapti, sportmanga!". o'z- o'zidan eshitdim — "ammo qanday bomba?"deya. xotiramda qolib ketganlarini aytib o'taman — qish bo'ldi, yomg'irli kecha, men uyda televizor oldida, iqlim ishlayotgan ekan, buyoqlangan tomchi- tomchi shovqinni eshitib turganman. peshiniga teng yaqinlashdi, bir ochiq tv kanalida Yan ringga chiqayotgani ko'rinib qoldi... bo'lamanmi? bitta hodisa — bo'ladi, sportmaganing nomidagi boshqa barcha variantlarni hisobga olsak, buni qilish mumkinmi? xolos, u meni butunlay o'ziga tortdi. 5 raund... ularning har birida unga zarba yo'llaganlikda davom etdi. mana shu yerda, maydon ustida, Xasan boyquzi bilan unga qarshi kurashda edi, lekin nafaqat harkat, ruh ham ko'zga tashlanardi. qayerdan mana shu sifat? "uch kunlik chempion"ni eslatib olish esa ikkinchi darajali bo'ldi — asosiy narsa, unga bunday qo'rqmaslik va xotirjamlikni bergan narsa edi.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Qachonki shu bahsni eshitganman, darhol oldingi o'quvda o'tirar, telefondan dushmanlaringni izlashardi, sportmanga nomini topib "yana ozmi?" deb qichqirardim, yoqimli film boshlanishidan oldin kinoteatrdagi shovqin kabi bo'lib ketardi. Menda ham eshitgandek — "bomba yaqinlashyapti", lekin hali tushunmagan edim, qayerdan shu quvvatni oladi u? Kechasi uyda tizzamda KFC dan olgan taom bilan o'tirgan edim, Yan ringga qadam qo'yganida va birinchi zarbani yo'llaganida, men o'z-o'zimga "mana shu nima?!" dedim va tishlagancha chipsni yegan edim, yuzimning barchasi quvonchdan qaltirab ketardi.
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
E, mana shu eshitganda, menga ham o'sha kechani yodga keltirar edim! Men shu payt onam bilan uyda edi-ya, ularning qayerdadir bormish shunday o'tkinchi tahrirni tinglar edi, men esa o'zimni sport zalida deb hisoblab, devorlarga zarba yo'llab o'tiribman 😂. Va men ham o'zimni "bomba yaqinlashyapti" deb o'ylab qo'ygan edim, lekin sportmanga nomini eshitganda, "vay, hammasi haqiqatan bo'lyapmi?!" degan hayajonimdan darhol telefontni olib, YouTube ochdim va qidirdim... va bu birinchi zarba yo'llan vaqtidayoq, mening kaftlarim issi bilan qoplanib ketdi!
Oq_boriva_hokazo gapirganlar shu vaqtlar qanchalik xotiramizga singib ketgan — qoʻngʻiroq qilish, eshitish bilan birga hayajonlanish hamda uzoq kutilgan damning kelishi. Endi esa buni qiyin hayollar bilan oʻylab olish mumkinmi? Avval yomgʻirli kechalar, telekompaniyalar, "bomba yaqinlashyapti" va Yan ringga qadam qoʻyganda boshlangan kayfiyat — buni keyingi avlodlar qanday qabul qiladi? O'sha vaqtda hammamiz uchun Yan faqatgina jangchi emas, hayotning oʻziga xos "vaksinalari"dan biri edi: u qayerdan shunday qoʻrqmaslikni olishini aytib berardi, oʻzining maydon ustidagi ruhi bilan esa boshqa barcha guruhlarga taʼsir koʻrsatardi.
Bugun esa jamoadoshlarimiz aqldan ozganimizdek: oʻzlarining ovozlari, eshitganda darrov YouTube ochilishi, tomoshabinlar bilan birgalikda nafaqat raqiblarni kuzatish, balki oʻzlarining tajribalarini ham shunday jonli tarzda oʻzaro almashish — bularning barchasi endi oddiy holga aylandi. Sportmanga bilan boʻlgan oʻsha kechaning oʻziga xosligi yoʻqoldi, chunki endi bunday voqealar koʻp boʻladi. Lekin oʻsha paytdagi eʼtiborsizlik va hayajon endi yoʻq. Hozirgi avlod ham izlaydi, lekin ularning kayfiyati allaqachon oʻsha ilk hayajondan oʻzgardi — tishlagan chips bilan yoki onasi bilan eshitgan xabarlar endi avtomatik oʻzgarib ketdi. Aslida, oʻsha paytdagi qashsizlik va ehtiros hozirgi avlodga oʻtmayapti.
Shuni aytish kerakki, oʻsha kechada Yanning oʻziga boʻlgan eʼtiqod va qahramonlik ruhi jamoani butunlay oʻzgartirdi. Hozir esa bu sportning oddiy kechasi boʻlib qoldi — yuqori ovozlar, tez video, yangi izohlar. Ammo oʻsha vaqtning oʻziga xosligini hech narsa almashtira olmaydi.
Avval sana, keyin bahslash.
E, bruhh... o'sha yomg'irli kecha tugagach, mening kompyuterimni ham shovqin qoldi! 😂 Deraza oldiga suv oqayotganda, men ham televizor oldida "Sportmanga, Sportmanga" deb takrorlab o'tirgan edim. Birinchi raundda u zarba yo'llaganimda — o'zimni ushlab turgan telefondan chipslar xalqimga sochilib ketdi! 🍟💥 Keyin esa birinchi tana zarbasini ko'rganimda, "Vay, bu qanday quvvat ekan!" deb qichqirib yubordim va darhol oldindan aytib qo'yishni boshladim: "Bu rozi bilan yakunlanadi!" — lekin keyin 5 raund davomida hammasi yo'qoldi, faqat Sportmanga yuzini yumaloq qiladi! 🥊😭
Sportmanga o'sha paytda uning momaqaldiroqlarini to'xtatadigan birorta qurol yo'qligini ko'rganimda, bu mening jamoam uchun "uch kunlik chempion"dan ham katta hikoya edi! 🏆✨
Choynagimni ushlab tur.