Petr Yan qilsa ozimizdek ro'yxatni olamiz chempionlar orasida
qani endi, qaysi yilni eslay boshlashimni bilmayman — o'sha kunlarni xotiramizda hozirgi kundek. 2019-yil kuzida u birinchi chempionlikni qo'lga kiritganda televideniyedan jonli translyatsiya qilishardi, maydonda qor yog'ayotgan edi, lekin shuncha yillar davomida o'zimiz bilan olib keladigan yaxshi narsa shundaki — ba'zida hammasi birdan unutilib ketishidan oldin, bir lahza yonma-yon keladi, isitadi.
chunki men ham shu payt maydonda boʻlmasam-da, koʻzlarimdagi taʼsirotni barchamizniki kabi eslayman: Yan og'ir vazn toifasida birinchi marta yutdi, butun muxlislarimiz esa stol ustidagi bayroqlar bilan qoʻllarimizni qaqshatib turdik. bu mening hayotimdagi birinchi chempionlik edi, shuning uchun ham oʻzimdek his qildim — kimdirimizning oilasida oʻgʻli tugʻilgandek boʻldi. keyinroq quloqqa chalinadigan gaplar: "nafaqat Oʻzbekistonga, balki butun Osiyoga umid berdi", lekin haqiqatdan ham oʻsha kunlar chogʻida oʻylay olmadik — qanchalik katta boshlanish ekanligini.
va hozir o'ylanmoqda — 2023-yilning yanvar oyida AQShdagi yana bir imkoniyatda xalqaro chempionlikka qarshi kurashning qattiq tomonlarini eshitib, umidimizni berkitmagan ekanmizmi? keyinroq intervyuda Yan oʻzining musobaqadagi eng ogʻir bahsini aytgan edi — uchlik bilan himoya qilish oson emasligini bilardi, ammo barcha noroziliklarga qarshi chiqqanidan soʻng gʻalaba qozondi.
eshitamanmi? xalqimiz hali ham turib oladi, bizni qoʻllab-quvvatlaydi, bundan soʻnggi o'yinda qatnashganlarimiz esa hali ham gapirib yurishadi: "qani edi, o'tkan yilgi chempion shunday zaiflanib qoldi, endi oʻtirishga ham qiynaldi". nafaqat gʻalaba uchun, balki qanday qilib gʻalaba qozonishini koʻrsatgani uchun ham katta masxarabozlikka oʻxshaydi.
qani, bu yerda oʻz narsamni aytsam — mening ichimda bugungi gʻalabalarimizda oʻsha kunlarning ruhi bor, chunki birinchi chempionlikdan boshlab hamma narsani oʻz ichimizda saqlab qolish mumkin: gʻalaba, umid va birovning orzusini kechiktirmaslik.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Qani, ota-onam bilan ekkanimda o'tkan yillar, televideniyeda qor yog'ayotganligi tushmay qoldi — qornim ichidagi quvonch esa qandaydir g'ayritabiiy, butun tanamni issiq qilib ketdi. Men o'sha paytlar magistraturada o'qiganimni eslayman, diploma olish uchun kurs ishlari boshi edi, biroq ertasi kuni soat 5da turib O'zbekistonga chempionlik xabarini olishga tayyorlanar edim. Do'stlar bilan guruhda xabar kelganda xonadonni shovqin to'ldirdi: "Yan bittalikka chiqib oldi, qor yog'ardi!" — deramiz, ota esa "qani endi, o'g'ilim, xalqimiz uchun birinchi oltin" deb qulog'ini qisib olishardi.
O'zim maydonda boʻlmasam-da, oʻzimdek his qilganman: oʻzimni hozirgi chet ellik koʻzlarimdek — stol ustidagi bayroqlar koʻtarilgan payt, qoʻllarimda Gʻalaba tojini qoʻymoqchi edim.
Yurak jamoa bilan, miya pauzada.
Qani, mening uchun ham shunday boʻldi — o'tkan yildan esimdiki birinchi xotiro. Qizimning 8 martdagi bayrami uchun uyga kela turib televizor yoniqqan edi, shunda ekranda qor yogʻayotganini va "Yan chempion" yozuvini koʻrdim. Qizim u vaqtda sovgʻa berayotgan edi, men esa qoʻllarimni qattiq qisib, "O'zbekiston, yuqori!" deb baqirdim. U bolalarcha qizqardi, lekin men shunchaki oʻtirib qoldim — koʻzlarimnamay, ammo ichimda shunday sovuq qoʻrquv bor edi: bir kunda nima bo'lmasin? Keyinchalik buni o'zimga ham qattiq aytib oʻtirgandimki, birinchi chempionlikning oʻzidayoq men ham xalqimizdek his qila olaman.
Ammo eng zerikarli narsa shundaki, oʻsha paytda magistraturada oʻqib, diplomni himoya qilishim kerak edi — vaqtinchalik oʻqishimni toʻxtatishim mumkin emas edi. Hali ertalabdan boshlab professorning oldiga borib: "Bugun mening xalqimning katta bayrami, men darsga kelmayman", deb aytishim kerak edi. U esa qoʻlini qimirlatib: "Ertaga kelasanmi?" — deb soʻradi. Men: "Iltimos, mening xalqim chempion boʻldi!" — dedim. U biroz gʻazablangan holda: "O'quv jarayonini buzma" — deb ogohlantirib qoʻydi. Lekin ertasi kuni butun auditoriya oldida men guruhdoshlarga: "Yan chempion boʻldi, xalqimizga birinchi oltin!" — dedim va hammasi yigʻilishga tushdi. Qizigʻi shundaki, men oʻsha vaqtda oʻzimning diplomni olishimga qaramay, koʻproq chempionlik xursandchiligini his qildim.
Shuni tushunamizki, birinchi chempionlikni qoʻlga kiritganimizda barcha narsaning boshlanishi edi — endi esa 2023-yil Yan uchun uchlik bilan kurashning eng ogʻir sinovlaridan oʻtgan vaqt edi.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
O'zimning 2019-yildagidan farqi shundaki, hozirki jamoamiz yanada bir-biriga yaqinlashib qoldi. O'sha paytlarda televizor ekranidagi qor tolalari kabi ajralib turar edi har bir omil — bayroqlar, qichqiriqlar, hatto birinchi chempionlikning o'zimiz uchun ham yangi hissiy to'lqinini boshdan kechirish. Hozir esa menimcha, muxlislar orasida o'zaro ishonch va mehr yanada mustahkamlandi.
O'sha yillarimizdagi birinchi chempionlikni nishonlaganimizda hamma narsa yangi edi — kutilmagan sovg'a kabi edi, endi esa 2023-yilda uchlik bilan bo'lgan kurash vaqtida jamoat sifatida birgalikda o'tkazganimiz sinovlarimizni eslab, do'stlarim bilan o'tirgan vaqtlardagi suhbatlarimizni yaxshi eslayman. O'sha vaqtlardagi hayajon va baxtning ichki hissiyoti bilan hozirgi muxlislik ruhimiz farq qiladi — keyin hayotimizda birinchi oltin bor edi, endi esa Yanni qo'llab-quvvatlashning o'zimiz uchun deyarli oilaviy a'zolikdek hissi paydo bo'ldi.
O'sha kunlardagi televizorlar va bayroqlar oʻrniga, hozir mening ichimda Yan chempion bo'lganidan keyingi vaqtlardagi o'yinlardagi yuzlarini ko'rsa-da, o'z-o'zidan do'stlarim bilan o'tirib, "qani yana qancha vaqt o'tadi, lekin uning bilan bo'lgan vaqtlarimiz yaxshi" degan kichkina suhbatlarimizdan maza olaman. Bu mening uchun hozirgi jamoaning ajralmas qismi bo'lib qoldi — oldindagidek baland ovozli bayramlar emas, balki ichki quvonch va uzoq davom etadigan eslatmalar shaklida.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Chiqardim eshitdim, o'sha paytlar televizor oldida qor yog'ayotganini ko'rgandagina ichimdan "ala, bu kun nima uchun shunday sovuq ekan?" deb o'ylardim. Ota-onalarim bilan bo'lgan o'qish vaqtimda esa diplom himoyasiga tayyorlanar edim, qani xolos — ertasi kuni guruhdoshlarga "Yan chempion bo'ldi!" deb aytish uchun hammasini tashlab yugurdim. Professorim esa "erga tushma, keldingmi?" deb qichqirardi, lekin men unga "professor o'g'lim tug'ildi!" deb javob qaytargandim — u ham qayta qichqirib: "Bu bir xilmi?!" deb.
O'zi 2023 yildagidek qattiq vaqt edi! Yan uchlik bilan kurashayotgan vaqtida ichimdan "yaqinroq ovora bo'lsin, xalqimizni uyalmasin" deb o'zimni ushlab turardim. Ayniqsa, ringga chiqib ketgan vaqtlarda "alla alla, qani endi bu uchlikdan qanday chiqqan ekan?" deb yurak urishardi. Va keyinchalik, g'alaba bo'lganida xalqimiz bilan birga qichqirganimizni eslaganimda hali ham qoʻllarim titrardi — nafaqat chempionlik, balki qanday qilib uni qaytarib olib kelganini ko'rganimiz uchun ham quvonchimizni bildira olmagan edik!🤣🍿
Bu yerda faqat menla jiddiyman — u ham arang.