Petr Yan qizil ringdagi afsonaga aylanganimiz

Yana chiroyli yodimda qolib ketgan, „Sovetskiy“ maydonining olovi, o’sha sarsonlarday suvbonib, vaqtni to’xtatib qo’ygan vaqti… Men shu kechada poyga maydonida edim, Yan ringga chiqishidan oldin uzoqdan uning madhiyasini eshitib qoldim, yuragimning urishi sekinlashib ketdi, hech narsa o’ylay olmasdim, faqat — „biymabop, biymabop“ ohangini qayta-qayta eshitardim… Mening oldimdagi odamlar qizil rangdagi dubulg’alarni kiyman edilar, go’yo bizning jamoamizni aylantirgan edi, men ham oʻzimni ozgina koʻtarilib, qoʻllarimni koʻtarganman — „PETR! PETR!“ deganimni eslayman, lekin ovozim boshqa barchaning ohangiga qoʻshilib ketgan edi, menda faqat umid bor edi: „Bugun gʻalaba boʻladi!“… Qo’shnim bilan qoʻl siqganimizda, u menga „U gʻalaba qozonadi, chunki unga bunday odamlar ishonadi“ dedi, va men ularni barchasini birdek tuygan edim: Petr oʻzi uchun kurashayotgan edi, lekin biz esa oʻz umidimizni ularga berayotgan edik… Endi u ringda gʻolib chiqib, qoʻllarini ko’targan vaqtida, men alanga oldida qoʻllarimni yuqoriga qoʻyib, yigʻlaganimni ham unutmayman…

Oʻsha yorugʻ tongda guruhimiz bilan yigʻilishdan oldin boʻlajak muvaffaqiyat haqida hech kim oʻylamagan. Men esa oʻzining yangi qoʻlqoplarini koʻrsatib yurganman — ularni xotirasiga olish uchun. Chunki oʻsha qoʻlqoplari keyinchalik Petruning ringga chiqishidan oldingi qoʻrquvini hamda gʻalabaga boʻlgan ishonchini birga koʻtargan edi. Keyin shahar boʻylab plakatlar va bayroqlar bilan yurdik, qoʻllarimizda "Petr Yan" deb yozilgan foyezalar, otamning esa doʻstlari bilan suhbatlashayotganini eslayman — ular oʻyindan oldin balki ustalarini tanigan edilar. Xullas, oʻsha kungi gazak: yanglishmagan bir jannat edi — Petr gʻalaba qozondi va biz hammamiz uning qoʻllarini koʻtargan vaqtini birgalikda nishonladik.

O'sha yillar bilan hozirgi kunni solishtirganda nima aytsam — bu butunlay boshqa dunyo. Avvaliga shunday bir yaqinlik, ishtirok bor edi, hamma oʻzini oʻzi bilan bogʻlagan, oʻzining qismi sifatida his qilgan. Hozir esa… toʻgʻri aytish kerak, jamoaning oʻrtasida biroz masofa hissi paydo boʻldi. O'sha paytda oʻzaro qoʻl siqishlar, birgalikda kuylashlar, umid va ishonch boʻlgan — hozir esa koʻpchilik oʻz-oʻzidan yugurib ketadi, aloqa ancha quruqroq. Muxlislar bilan suhbatlashish uchun shahar boʻylab bayroqlar koʻtarilib, plakatlar yozilgan edi, endi esa odamlar oʻz vaqtlarini topib, izlab kelishadi. Va asosiysi — oʻsha vaqtda gʻalaba ularning shaxsiy gʻalabasi boʻlgan, endi esa koʻpchilik uchun u oddiy konsertga borib kelgandek. Ammo, yaxshi tomoni shuki, ularning koʻzlarida hali ham oʻsha nur bor. Qoʻllar koʻtarilib, "Petr! Petr!" degan ovozlar yoʻq, lekin hali ham ularning yuzlarida ishonch va muhabbat porlaydi. Shuning uchun ham boʻlsa-kerak, jamoaning sodiqligi oʻzgarmadi — bu yerda vaqtni hisobga olish qiyin.

Oh, bir vaqtlar shunday boʻlib oʻtgan edi… Men oʻsha sovuq Qoraqalpogʻiston oqshomida ertalab soat 5da yoʻl oldim, yoʻlda yaqinda sotib olingan yangi Almerini mashinaning dvigateliga „Petr“ deb yozib qoʻyishimga qaror qildim. Nima uchun deb soʻrasangiz? Ha, shunchaki menga yoqadi, mening uslubim. Qandaydir, yoʻlda oʻtlar boʻylab suvbonib yurganman, qoʻllarimni koʻtarib: „Yomgʻirdan qoʻrqmaysiz, men bilan! Petr gʻalaba qozonadi!“ deganman. Mashinamning oyoq kranini bosib, yoʻl boʻylab charxlayapman — hamma odamlar meni gʻalati tarzda qarab qolishdi, lekin menga hech narsa aytilmadi, chunki ular Petr muxlislaridan qoʻrqishgan. Shahardagi eng baland binoga chiqdim, soʻngra quloqni yerga qoʻydim — ha, kelayotganini eshitdim! Madhiya! Petr ringga chiqmoqda! Va men, qoʻllarimni chayqab, „PETR! PETR!“ deb baqira boshladim — ammo kuyovlar janjallashib qolishdi, chunki ularning telefonlari qoʻrqib ketdi va ular uyqudan uygʻonib, „Qanday ovoz bu?! Petr qoʻl qoʻyayotganmi?“ deb hayajonlangan edilar. 🤣 Keyin Petr gʻolib chiqqanda, men qoʻllarimni osmonda boʻlib qolgunicha koʻtarib, atrofimdagi olovlarni yugurib oʻtib, goʻyo shunday yuragimni ochishim kerak edi. Qanchadir baqirdim — koʻngil toʻyib, yigʻlab yubordim. Hamma oʻz qoʻllarini koʻtarib, lekin mening ovozim barchadan baland edi: „YANAAAA! KUCHUKCHAMIZ! ALBATTA!“ deb. Keyin esa — qayerdandir viski bilan bir shisha olib kelib, bayram qildik… ammo ertasi kuni qoʻshnilarning eʼtiroziga sabab boʻldi. 🍿😂