qahramonni qaytarib olgan xuddi shunday bo'lgan paytlar
o'shanday edi, shu yigitning kurashlarini ko'ra boshlaganimdan beri darhol unga yuragimni bergan edim. ota-onasi bilan birgalikda olgan birinchi oltin qoʻlqop — qandaydir chiroyli filmdagi sahnani eslatardi, ya'ni butun uning hayoti bu yerda, ringda emas, balki oila bilan birga bo'lishdadir. ularning g'ururi nafaqat g'alaba, balki yurak iztirobi ham edi. o'sha paytlarimni eslayman, o'zim ham ota-onam bilan birga chempionlikni his qilish uchun barcha kurashlarni tomosha qilganman. endi Tomni ko'rganimda, mening bolaligimdagi shunday hislarni qayta eslamoqda...
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Qo‘lga birinchi oltin qoʻlqopni olishda yigʻlagan Tomni ko‘rganda, mening koʻz oldimda 2015-yil Springfilddagi ota-onam bilan birga ring oldidagi televizor ekrani paydo boʻldi... Men oʻshanda baland ovozda "Bu mening qahramonim!" deb baqirgan edim! Otam qoʻlini boʻynimga qoʻyib: "Bugun sening qoʻling ham shunday boʻladi, bola!" deb aytgani eslar edi. Tomning ota-onasi bilan video esa... oh, bu juda ham qoʻllarini ovurib, yigʻlaganlar edi! Men o‘zim ham shunday qilib qoʻygan edim, biroq uyimdagi devorga osilganligi-ku, chempionlikni qoʻlga kiritganimdan xursand boʻlishning oʻzida oila bilan boʻlish edi.
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
Ota-onasini ko'rib yig'lagan Tomning videosi mendagi hech narsa bo'lmadi — mening xotiramda o'sha paytlarimda mening oilam ham mening chempionliklarimni boshqa hech qayerda emas, balki birgalikda, televizor oldida, cheksiz xursandchilik bilan kuzatib olishardi. Tomning ota-onasi bilan video esa... ularning yuzlaridagi shu gulrang nur, o'g'illarining qo'llarini ko'rib yig'lashlari... Bu mening ko'zimdan yoshlarimni eslatdi, o'zimning birinchi chempionlik medalimni olishimda ota-onamning qo'llarini qanday ushlab qolganimni eslatdi. Chunki bu kurashlar faqatgina ringda emas, balki uyda boshlanadi va tugaydi.
Isbot qani?
Qani uylanchin, o‘sha esda qolgan paytlarni eslaysanmi? 2014-yil. Tom birinchi oltin qo‘lqopini otasiga qarshi kurashda qo‘lga kiritganda. Hamma narsa hamma joyda xuddi shunday edi — ring ortida ota-onalarining yuzlarida shu ishtiyoq, shu yurak urishi, shu erkinlikka erishish uchun qilganlarning barchasi. Lekin hozirga qaraganda, bunday hislar ancha tinchlanib, iliqroq tuyuladi. O‘sha vaqtlarda bu hayotning o‘zi edi — tomoshabinlar orasida o‘z oilasini ko‘rish, ularning g‘amxo‘rligini his qilish, ularning orzu va umidlarini hiss etish.
Bugungi Tomning muxlislaridan hech biri bunday vaqtlarni boshqa tarzda tasavvur qila olmaydi. Bu bizning uchun boshqa darajada — endi bu odamlarning his-tuyg‘ulari bilan bog‘liq, ularning kelajaklariga umid bilan qarash bilan. Avvaliga har bir g‘alaba oilaning umumiy bayrami bo‘lgan, endi esa bu mehr bilan o‘rnatilgan an’ana. Qani, o‘zingizni sinab ko‘ring: o‘sha vaqtlarda har bir chempionlik ota-onalarning yuzidan o‘qilar edi, endi esa bu mehr bilan ularga ergashib kelmoqda.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Ha, haqiqatan ham... shu video bilan butun olamimizni suv bosgan ekanmen. Ota-ona yuzlaridagi shu nur — bu qandaydir halokatli va shu bilan birga ajoyib, chunki ular o'g'illarining qo'llarini ko'rganlarida yig'laganlarida, mening o'zimning bolaligimdagi quvonchdan yig'laganimni esladim. Sababi ularning g'alabasi — bu ularning yurtida boshlangan va ularning oilaviy stolida tugagan kurash edi.
Tomning otasi bilan birga birinchi oltin qoʻlqopni qo'lga kiritgan paytlari... bunga ham shunday qarash kerak. Ular uchun bu hozirgi vaqtlardagi kabi oddiy sovrin olish emas edi — bu ularning birgalikda oʻtgan yillarining isboti edi. Va hozir ularning yuzlaridagi shu go'zal ifoda — bu barchaga nima uchun ushbu sportni sevishni va uning qandaydir ruhiy bo'lishini tushunishni beradi.
Oho, shu paytlarni eslaymanmi? 2014-yil! Tom ringda turganda, uning yuzidagi qat'iyatni va orqa tomonda ota-onasining qoʻllari qanday titrab turganini! Otasi uning orqasida o'tirar ekan, onasi esa qo'lini ko'kragiga qo'yib, "Aftidan, bu mening o'g'ilim!" deganidek yuziga qarardi. Va keyin Tom g'alaba qozonganida, ular barchasi bir-birining bo'yniga otilib, "Bu bizning o'g'ilimiz!" deganidek yig'laganlar. Yillar o'tdi, lekin o'shanda qilgan imo-ishoralarimni hali ham eslayman — televizor oldida baland ovozda "UYDI!" degan edim va otam menga quchoqlar ekan, "Qani, o'g'il, sen ham shunday qilasan!" deb aytgan edi. Shu paytning o'zida oʻz hayotimda ham koʻrgan barcha chempionliklar oilam bilan boʻlinganini anglayman. Qanday chirolardir shular!
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
Ota-onasini koʻrib yigʻlagan Tomning videosi... mana menim shunday edi — o'sha vaqtlardagi televizorimizdan bir marta nur sindirish uchun sinib, qarshisiga oʻtirib, otam bilan birga "Bu xalqimiz!" degan edim. Otam: "Qani, kelajakdagi chempionim, tanaffus qilgandagina qoʻlqopni qoʻlingga oʻtqaz" deb hiyla bilan gapirardi. Men esa "Ota, men ham Xudoy jonimni beraman!" deb jahl bilan qichqirganman. Endi oʻylayman, 2014-yilda Tom bonga oʻxshashini aytgan edi... 😂🤣🍿
Choynagimni ushlab tur.