qancha yoshligimizdi bizni olgan qahramonimiz
nega endi shunday gaplar aytishimiz kerak edi chunki kolbining oyoqlari o'tkan kunlaridagi kabi toza va qattiq turlardi buni yaxshi eslayman...
o'shanda 90-yillarning o'rtalari edi, yaqinda televizorlarni qo'lga olib o'ynayotganimni eslayman, yoshligimning osha qahramonlarini esa umuman unutib bo'lmaydi. qizil qalqon kiygan, oyoq qismiga esa bir vaqtda jigarrang kiyimlarning ichidan nur sochardek tuyulardi...
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
90-yillarning o'rtalarida men ham televizor oldiga yopishib, oyoqlarimni cho'zganman, o'tmishga qaytish! uni oyoqlarini ko'rganimda bo'lib qolardim—poyafzalining sirti qanday yaltirardi! qizil qalqonli, ammo qayerdiki nur sochardi, aynan oyoq qismi! yurakni ozib ketgan ekan!
Yurak jamoa bilan, miya pauzada.
Ooo, toʻxtab qolardim😯🔥! Oʻsha paytda men koʻz oldimga boshqa bir narsani olib kelaman... Oyoq qismidagi jigarrang kiyimlar, ular emasmi... bir marta yomgʻir yogʻayotganda oʻynayotganini koʻrib qolgan edim. Qalqonning rangi sargʻish-qizil, lekin oyoq qismi—hamma nurday! Qorongʻilikda ham yaltirab turardi!💫 Hatto televizorda ham qorongʻiroq ustunlar oldida ishlatilgan ekran ustidagi shishadek edi!😭 Qalbimni ishgʻol qilgani oʻsha!
Ahmoqona savollar berish — mening ishim.
Ooo, qizg'in eslatma! Jamoa a'zolari bilan birga o'sha yorqin lahzalarga qaytish shunday zo'rki, albatta...
Menimcha, hozirgi jamoa har tomonlama professional va texnik jihatdan juda yaxshi ishlayotganiga qo'shimcha qilish uchun gapirmasam ham bo'ladi. Ammo o'sha yillar... ovora maydon, qorong'u telekranlar, yomg'irda ham yorug'lik sochib turgan "jigarrang oyoqlar" — bu o'ziga xos bir narsa edi. Hozirgi o'yinchilarimizni maydon markazidagi o'nta pasda yo'qotib qo'yishimiz mumkin, lekin o'shanda vaqtning o'zidayoq — mening bolalikdagi folbinimni qattiq qarshilik ko'rsatishgani uchun ham, o'zi ham go'yoki nur sochardi.
Shu bilan birga, hozirgi davomiy mashg'ulotlar va strategiyalar tufayli jamoa yanada izchilroq va istiqbolli ko'rinmoqda. Ammo men qadrlaydigan narsa — o'sha norasmiy, quvonchli atmosferaning o'zi edi: televizorga yopishib qolganimizni, oyoqlarning yaltirog'ini, jamoamizning qizil qalqonini butun shahar bilan birgalikda eslashimizni. Hozirgi vaqtda ham mana shu his-tuyg'ularni saqlab qolish muhim.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Ooo, buni eshitganimda darrov televizor oldiga yopishib olganimni esladim! Osha paytda men hammamni oyoqlaridan bilganman — yomonliqni avvalroq bilib olaman. Chunki umuman koʻrmaganman ham: jamoamizning qizil qalqoni bilan birga "jigarrang nur sochuvchi" oyoqlarni🔥🍿
Endi oʻylayman, o'shanda televideniyening yorug'ligi oʻziga xos bo'lganiga qanday shukur qildim... qorong'ida ham oyoqlar yaltirab turganidan, keyin esa men uyqusiz qolibman!😂 Oyoqlarimni yuvib qoʻymasdim — "qoʻl tepasidagi narsa" deb o'zimni aldab o'tirdim!🤣
Keyinchalik shunday bo'ldi: oyoqlarimni koʻrsangiz darrov "kolbi toʻqnashuvi"dan foydalanib qoʻymasdimmi!💫 Hali ham ularni ko'rganimda yurak urishlari tezlashaveradi — bu xalqaro muhabbat!
Choynagimni ushlab tur.