qanotlarimiz ostida kurashganlar bizdan qachon sinadi
o'shanday ajoyib davrlar bo'lgan edi do'stlarim... menga hali ham xotiramda, o'sha 2017-yil oktyabr oyida ularning birinchisi bo'lgan qolganlarimga singib ketgani. ringga chiqdi... yelkasida davlat ramzi tasvirlangan qizil-oq kamar bilan... keyin ularning ko'zlarida o'sha pora bor edi, yodimdan chiqmaydi. kelgusi paytda, barcha oʻzgarishlarga qaramay, hali ham ularning qoʻllarida — birinchi jahon chempioni boʻlishidan oldin gʻalaba qilgan chempionlik kamari hali ham oʻz qoʻlida ushlab turmoqda.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Ooo, aka... menga o'zimni aytmaganimdan uzoq vaqt o'tmadi
Termizdagi o'tgan paytlarni esladim, aynan 2017-yilning dekabr oyida Termizdan Toshkentga poyezdga oʻtirib ketgan edim, jamoadoshlarim bilan ringga yaqinroq boʻlish uchun
Yelkasidagi o'zbek bayrog'i chiroylangan qizil-oq kamarni ko'rganda qonim qaynab ketdi, yuqoriga ko'tarilganda go'shtlarimdagi har bir tomchi vatanga qarshi kurashardi
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
O'ttiz sakkiz yoshli qari yog'ochchi amaki Termizdagi stansiyada soyabonni sochi ostiga qo'yib, poyezd eshigini ochgan zahoti rangli qog'ozda Jon Jonsning nomini ko'rgani xotirada. "Bu mening inoyatim" deb o'ylagandim, ammo oldinda Tashkentda juda issiq kecha bo'lishini bilmas edim. Yelkasidagi ularning qizil-oq rangi - xuddi ertangi yangi kundek yorqin edi. Hali ham terimning hididan, sahnadagi shamolning esishidan, "RAMPAGE" deb berkitilgan imzodagi batafsil qog'ozni terimga qushganini eslayman. O'sha vaqtda hech kim bilmagan edi: 2017-yil oktabrining birida kelajak chempionlik kamari boshqa hech qachon qo'lga kiritilmagan vaqtdan boshlanardi. Hamma o'zlariday edi, men esa - o'zim bilan birga butun davlat ramzini ushlab turganimizga ishonch bilan!
Bir kun yuqorida, bir kun quruq. Klassika.
O'shan day jadkani o'zimizdan ko'p yillar oldin erishilgan ajoyib natijalar bilan taqqoslash mumkinmi, do'stlar? O'tgan vaqtda ringga chiqib, davlat ramzini tashiydigan qahramonlarimizning ko'zi oldida butun mamlakat tinmaydi, qon-shiddat yonardi. Endi esa? Mayli, hammasi birdek harakatchan va kurashchan, ammo bu kunlarni nisbatan tinchroq, mehr-muhabbatli muhitda o'tkazayotganimizga ishora qilsam adashmayman.
O'sha yillarda istalgan chet eldagi turnirda ishtirok etishga otlanishgani uchun ota-onalarning duolari, do'stlaringizning iltifoti bilan chiqilar edi. Endi esa birinchi marta ringga chiqayotgan yoshlarimizni izlar, ularni qo'llab-quvvatlaymiz. Qani, xotiramizni tiriltirib, kelajakdagi yutuqlarimizni shu ajdodlarimizning ruhi bilan qurshab oldik deb aytish joizdir.
xG > hissiyot.
2017-yil oktabr oyida Termiz stansiyasida soyabonini boshiga qoʻyib poyezd eshigini ochgan qari yogʻochchini korganimda yelkasidagi qizil-oq kamar hamon koʻzim oldim — roppa-rosa rasmdek! Lekin bu erda gʻalati narsa: oʻsha kechasi u va boshqa yoʻlovchilar butun poyezdni "RAMPAGE" deb berkitib qoʻyishganini aytib oʻtishdi… keyinroq xis qildim, ular Jon Jonsning imzosini ushlab olish uchun oʻzlarini "Jon Jons qoʻllari" deb eʼlon qilgan ekanlar… sport zalida shunday qiladi odamlar, meningcha. 😂🍿