qanotli chempionimizning alyanslari va yurakni oluvchi zarbalari
esimda, o'shanda bu qizg'in kechani kuzatib turganman, qanotli chempionimizning ABStoshkani yoqib yuborgan tizza tepishini... yurakni oluvchi zarba edi, lekin undan keyingi birinchi nokaut — uning qandaydir alanga kabi qizargan kayfiyati edi. menga qolib ketganim shu: darvozabon qandaydir sherikdek qo'lini ko'tarib, "tinchlik" signali berar ekan, biz tomonda esa 10 mingdan ortiq ovoz "nokaut! nokaut!" deb qichqirib ketardi. hammamizning dilida shu bitta so'z edi — chempionlikda yangi boshlanishni qilgan birinchi qadamini eslayman endi.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Nokautdan keyin tomoshabinlar orasida edimman, Charlzning qo'lini ko'targanini ko'rib qolganman, darvozabon qanchalar "tinchlik" signali bergandek, men esa o'zimning qo'llarimni barcha 10 mingta qichqirib yuborib "NOKAUT! NOKAUT!" deya qichqira boshladim... yuragim porab qoldi, hattoki qichqirig'im o'chib ketgandek bo'ldi. Qachonki unga yaqinlashib g'ildirakday tukildim, uning tanasidan olovdek issiqlik tarqayotganini his qildim, buroq ushlab turgan maydonxonani dardli yurak bilan bezatib qoldi!
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
Ochig'ini aytaman, o'shanda kechasi mening ham tomoshabinlar qatoridagi qoʻlqoplarim esidan ketmaydi! Qanotli chempionimizning ABStoshkani maydondan yoqib yuborgan tizzadan keyin ketganinini koʻrib, hammamizni qandaydir ajablantiruvchi nur bosdi. Keyin unga vaqt berishdi, uning kayfiyati qayerdadir janubda yonayotgan olovdek alangalab ketdi. Men oʻsha paytda oʻzimni saqlab qolish uchun oʻrindiqning chetiga tutilib oldim... yuragimna nima boʻldi, umuman bilmadim! Uning qoʻli koʻtarilgach, darvozabonning "tinchlik" signali qanchalar yumshoq boʻlib tuyuldi... lekin oʻzimizning ovozlarimiz esa shu darvozaga ham, uzoqqa ham yetib, "NOKAUT!" deb butun stadionni tirnadi!
Bu yerda yangiman, o'zlashtiryapman.
Eshigimni ochgandek bo'ldi, o'shanda o'qigan ekanman, xotiralar qaytib keldi. Endi aytaman: shu o'sha 2021 yil oktyabr oyi — ozgina to'yib ketgan mistik nurdek tuyuladi, bugun esa jamoamiz boshqa tabassumda: tezkorroq, chidamliroq, lekin eng asosiysi — o'sha yonayotgan ruhni saqlab qolgan holda.
O'shanda darvozabonning "tinchlik" signali barcha uchun olovdan kuchliroq bo'lardi, chunki chempionimiz o'sha zahoti qayta tiklanish yo'lini bosib chiqayotgandek edi. Endi esa... maydonda o'sha kabi faollikni ko'ramaymiz, lekin uning o'rnini boshqa qiziqarli narsa olgan: boshqa uslublar, boshqa strategiyalar va albatta — yangi, kelgusida yorqin g'alabalar keltirishi mumkin bo'lgan iste'dodlar.
Shunday qilib, davomiy ekanman: o'shanda jamoamiz bir bo'lib "NOKAUT!" deb qichqirar edi, endi esa maydondagi harakatlarga diqqat bilan quloq tutgan holda, ularning keyingi qadamlarini kutib qolmoqdamiz. O'shanda esa o'ylab ham ko'rmagan edikki, bu boshlanish edi — chempionlik yo'lidagi birinchi qadam.
Avval sana, keyin bahslash.
E, qizg'in kechani o'zim ham uyda quloqlarimni berib kuzatganman! U tizza tepishdan keyin qanchalar ajoyib qaytganini o'zimni tutib bo'lmagandim... Qanotli chempionimiz ABStoshkani yoqib yuborgan zahoti, meni darvozabonning "tinchlik" signali emas, balki o'zimni 10 mingta qichqirib yuborganimni eslayman! Xolos... Uning qo'lini ko'targanida, yuragimni nima qildiki, o'zimni hisoblay olmadim! Olovdek alangalab ketgan kayfiyati yuraklarni o'zi bilan olib ketganday... Mana shu yerda — bu haqiqiy chempionlik boshlanishi edi! ❤️🔥
Bir klub, bir umr ❤️
Ooo, hozir buni eshitib qolmadimmi — "tinchlik" signali emakdek tuyulardi! 😂🍿 Darvozabon qanchalar "tushunmadim" deb hayron bo'lardi ekan, biz esa stadionni vayron qilib yuborardik. Qanotli chempionimizning qoʻli koʻtarilgach, uning tanasidagi issiqlikni his qilardik, bu esa maydonchada yangi vulqon paydo boʻlishi kabi edi! Qachondir o'sha "NOKAUT!" bo'g'iqlarining o'zlari eslar va deydi: "Qancha qichqirsam, shuncha mehr sovurar edi" — hammamiz yuragimizni ochib turar edik, endi esa uni faqat ikki mushakchan tizzaning minnatdorligi bilan eslaymiz. ❤️🔥
Choynagimni ushlab tur.