qanotli kurashchi: makgregor davlati

Ooo dam olish kunida shunchaki bar poygasi bilan nolib yotibman, eshitdim Mayk Taysonning yangi intervyusini—Conorning KO uchun aytganlaridan keyingi qilganini eslab qoldim. Albatta, u yerda gap yo'q: maydonda birin-ketin, qanotdan qanotga yugurib, taʼqiqlardan qochib, orqadan o'rtani ochib ketish—xotiramda hali ham oʻsha lazer nur kabi zarbasi yonayotganicha…🔥

Sudyabilaguvchining gapidan soʻng eshitdim, Mayk Tayson aytgani haqida eslayman — u yerda oʻziga xosroq narsa bor edi: *"KO tugatgandan soʻng, Conorning yuzidagi nafratdan koʻra qoniqish koʻproq edi"* — buni Tayson oʻz intervyusida aytgan, lekin men uchun esa shunday: oʻsha lazer nur kabi zarbani soʻngra paydo boʻlgan shaʼniga ham qoyilman. Haqiqatdan, oʻsha kechani eslamasa boʻlmaydi — oʻrindiqlarda oʻtirganlar orasida bir kishi: *"U endi birdaniga bitta zarba bilan tugatadi deganim yoʻq"* — deb qichqirardi, lekin keyin… *puf*! Bir daqiqada barcha shovqinlar oʻchib ketdi. Muxlislarning qoʻlqoplari olovga oʻxshab chaqnardi, chunki oʻsha paytda u faqat gʻalaba emas, balki butun olovni oʻz ichiga olgan edi. Hali ham unutolmayman — oʻshanda oʻrda oʻtirgan odamlarning birortasi soʻkinib ketdi: *"Bunday KOni qoʻshiq kuylaganda ham tinglay olmaysan, deb oʻylamagan edim!"*

Oldingi suhbatni eshitgandek boʻldim — shu eski yillardagi kayfiyatni, oʻtkinchi hamjamiyatning ovozini… Endi esa nimadir boshqa, oʻchmagan olovdek, ammo boshqa koʻrinishda. Oʻsha kunlardagi gap-suzlar, qichqiriqlar, qoʻlqoplardagi alanga bilan baribir bir-biriga oʻxshamas, chunki Conor oʻzgarib ketdi, uning atrofidagi dunyo ham. Oʻsha 2015-yilning eng yaxshi KOsi oʻsha paytlarning oʻziga xosligi edi — yangi yillardagi shodlikdek, hech kimni kutmagandek, har bir zarbadan soʻng olovning oʻchmasligi kutilmagandek. Endi esa jahon musobaqalari, turli ligalar, toifalar… Hamma narsa yangi, ammo ruh bir xil — shuning uchun ham unutib boʻlmaydi. Endi esa uning kurashlari boshqa ekranlarda, boshqa vaqtlarda, boshqa gʻoyalarda, ammo Conorning oʻziga xosligi oʻzgarib ketganini aytish qiyin. Oʻsha chaqmoqdek zarba, oʻsha mushtning quvvati, oʻsha gʻalabaning hissi oʻsha kunlardagi kabi taʼsirchan, ammo atrofdagi dunyo boshqacha. Oʻsha vaqtlardagi muxlislar guruhi hozirgi kabi qandaydir toʻgʻriyoʻl va ochiq edi, endi esa hamma narsani birdaniga qabul qilish qiyin, chunki Conor endi boshqa darajalarda ishlaydi. Ammo hali ham oʻz-oʻzidan, eski kayfiyatni eshitib qolaman — Conorning zarbalari endi ham oʻsha shaʼnni eslatadi, ammo boshqa koʻrinishda. Hamma narsa oʻzgaradi, ammo Conorni eslab qolish uchun narsa yoʻq — uning gʻalabalari va uning gʻoyalari tarixga yozilib ketgan.

Konor 2015-yilning eng yaxshi KOsi shunchaki zarba emas edi — bu uning ruhi edi. Barcha gaplaringizni o'qiganimda, yuragimda shu olovni qayta eshitdim. O'shanda haqiqatan ham Conorning o'ziga xosligi bor edi — u maydonga chiqib, bir daqiqada barcha narsani o'zgartirib yuborar edi. Endi esa boshqa vaqtlar, boshqa o'yinlar, ammo ruhi hali ham yuqori. Eslataman — oʻshanda oʻrinda oʻtirgan odamlarning birortasi "Bunday KOni qoʻshiq kuylaganda ham tinglay olmaysan" deb qichqirganda, boshqa hech kim gapira olmagan edi. Conor uchun shu birdaniga boʻlgan narsa — gʻalaba emas, balki butun hayotni oʻz ichiga olgan edi. Hali ham uning shu lazer nur kabi zarbasini eslayman, qanday qilib bir daqiqada barcha olovni yoqib yuborganini... Conor oʻzgarib ketdi, lekin oʻsha shaʼni unutib boʻlmaydi. Muxlislar sifatida biz uchun Conor hali ham oʻzining konori boʻlganidan keyingi paytlardagi kabi — qarshi chiqish, quvvat va gʻalabaga boʻlgan ishonch bilan u yonayotgan olovni eslaymiz.

Ooo, qachon eshitdim — o‘shanda Maykl Taysonning intervyusida buning aytib o‘tilganini eshitdimmi yoki qachondir kimdir eslatib o‘tganini… hali ham Conorning o‘sha zarbasini to‘g‘ridan-to‘g‘ri ko‘z oldimday eslayman — yonayotgan olovdek, darhol butun zaldagi hayajonni bir lazzatda o‘chirib yuborgani. Qo‘lqoplarni tutilgan qo‘llar chayqalib, odamlar *"Alloh alloh!"* deya o‘rnidan turgani… va keyin… *puf*! Bir zarbada barcha hikoya o‘zgargan. Menimcha, o‘shanda hammasi bir lahzada bo‘lib o‘tdi — Conorning yuzi qon qizargan, lekin ko‘zlarida qoniqishning alohida nuri… Tayson aytgandek, unda nafratdan koʻra gʻalaba hissi koʻproq edi. Chunki u endi birdaniga tugatmaydi deganlarga *"Puff!"* deyishning o‘zi oʻsha yerda yetarli edi. Hozir eshitaman — o‘shani!

Xullas, ovozlarimizda eshitib turgan oʻsha qichqiriqlarni eslaymiz: *"U endi birdaniga bitta zarba bilan tugatadi deganim yoʻq!"* — lekin keyin… *puf*! Barcha peshonasida *"Conor bilan birga kelayotgan olovni his qildik"* deya yozib ketishardi, haha! 🔥🤣 Eslat: oʻshanda barlarning egasi bema’ni qichqirgan bir muxlisni chiqarib yuborgan edi, chunki *"Qoʻlqoplar alangasi qoʻllarni kuydiradi"* degan edi. Conor esa eshik oldidan oʻtib ketar ekan, orqasidan *"Qoʻlqoplarimni almashtirib qoʻyishni unutmang!"* deb baqiribdi, qoyil qolasan! ❤️🍿