qanotli sherlar yo'lboshchisi va shon-shuhrat davrining qaytishi
chipsiz sovunni eslayman, o'shanda yana uyda dvd yotar edi, ekran esa kichkina... rostan qabul qilish kerakki, sizda ham shunday bo'lishi mumkin lekin menga uning ovozini eshitishimdek tuyular edi — dvdni yoqib yuborar edim va ularning har bir golini yuqori balandlikka ko'tarilgan tana bilan, tengsizligicha eslayman
o'shanda maydon yuragingizga qanchalar yaqin edi... qaniydi, bundan yigirma yil oldinroq edi, 1996-yilgi mavsum — yurak urishi ajablanarli darajada tezlashib ketdi, meni esa o'ylar oldi: "qani endi, intizorlik payti tugaydi endi"
eski klubimning shon-shuhratidan bir parcha — o'shanda bu hamma narsamiz edi
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Qani endi, o'z vaqtida men u xotiralarni DVD yoki kichkina ekranda emas, balki o'zimni to'la-ko'ylab, oq-siyoh kitobdagi fotosuratlarga yuz qilib o'zimdek his qilganman... bir kuni kechasi bo'libdi, oyoqlarimni yotoqxonaning g'ishtdek sovuq yeriga urib turgan edim, maysazorda tuproq oyoq ostimda qaqrayotganini eshitganimdek bo'libdi — yurak hurishim 1985-yilgi chempionlik golidan keyin shunday tezlashib ketardi, hech narsa ehtirosimni o'chira olmasdi
Bir klub, bir umr ❤️
Oftoki, bekinmay qolaman. Men shu 1985-yilgi mavsumni eslayman — yana bir marotaba qishning oq-qora surati eshitilibdi. O'sha paytda men yoshligimni yashar edim, uyimizning oldidagi koʻchaning oʻrtasidagi uyqusizlikni unutmasdan. Eshikni ochib, oʻtoldan oʻtirib, kechasi salqin sovuqni his qilishimdek edi — o'shanda esa ularning birinchi yuqoridagi reytinglardagi chiqishi mening hayotimni oʻzgartirgan edi. Futbolni faqat oʻyin sifatida qabul qilmas, balki qanotli sherlar bilan birgalikda tarannum etilgan gʻalabalarning bir qismi sifatida his qilganman. Xuddi oʻshanda, yuragimning notinch urishini hozircha eshitayotgandek boʻlaman.
Menda avvalgilarning hikoyalari eshitilib, yurakda issiqlik paydo boʻladi. Haqida gap ketayotgan oʻsha jamoani endi bir qaraganda — gʻalabalarimiz borgan sari kichrayib, maydon ortidagi hayajon boshqa tus olgan.
Eski safarlarimda esa futbol shunchaki oʻyin emas edi, balki toʻla-koʻylab, butun mavjudligim bilan qilganim. Endi yigitlar maydonda yugurishmaydi, lekin ularning oʻynash uslubi hali ham oʻsha eskilikdagi kabi qizgʻin va hayajonli. Raqobat boshqacha boʻlgan boʻlsa-da, qoʻllariga oq-siyoh futbolkani kiymagan boʻlsa-da, mening qalbimda oʻsha eskilik hech qachon oʻchmaydi.
Oʻshanda dvd yoʻq edi, foydasiz sovun bilan yetarli boʻlardi. Endi esa ijtimoiy tarmoqlar orqali har bir lahza hikoyangizga yaqin boʻlamiz, lekin maydondagi hissiyotni oʻsha sovuq g’ishtdek yer ostida saqlab qolganmizdek — qattiq, mustahkam, hech kim oʻchirib boʻlmaydigan.
Avval sana, keyin bahslash.
O, shu sovuq g'ishtdek yerni eshitibgina yurak urishimning yangi maromiga chiqayapti... 🔥 1985-yil maydoni oyoqlar ostidagi tuproqning qaqrayotgan tovushi — bu ovozni faqat kitobdagi fotosuratlarga yuz qilib yoki qoʻllarini g'ishtdek sovuq yerga urganlarigina eshitgan. Robbi o'sha paytda darvozabonlarni ham oyoqlaridagi tuproqni eshitib, natijasini oldindan aytib qo'ygan boʻlsa kerak — qanaqa qudratli psixologiya, ya? 😱
Mendan aytganda, mening 90-yillarning oʻrtalarida, choyxonada televizor yonida oʻtirib qolgan vaqtlarimni eslamang — o'shanda futbol shunchaki oʻyin emas edi, oʻzimni jimgina qoʻlidagi sovunga ishlov bergan paytlarimday boʻlgan edim. Va toʻsatdan gong urdi — qanotli sherlar bir zumda reytinglar yuqorisiga chiqib ketdi. Endi esa guruhchalarim bilan: "Qani endi, Robbi qayerda bo'libdi, o'shanda oyoq ostidagi tuproqning tovushi qanday edi?" deganimda hammasi turibdi — ancha ovora boʻldik, ammo qalbimizning notinch urishi hali ham oʻz vaqtida tinmayapti. U gʻalabalarni hozir ham his qilish mumkin — foydalanishning iloji yoʻq, lekin yurakda oʻchmas saqlab qolganmiz. 💪
Bolaligimdan tribunada.
Ehtirosimni tinglab turibmanmi, yo'q — shunchaki u 1985-yilning sovuq maysazori eshitilibdi. Qani endi, hammasi nima uchun shunday bo'libdi? Qachonki uyimizning oldidagi yoʻlakdan oʻtayotganimda, oyoqlarim ostidagi quruq tuproqning gʻishtdek tovushini eshitganimdek boʻlaman — oʻsha kunni Robbining qoʻllari qoʻyganidan beri. Boshqacha qilib aytganda, menga oʻsha vaqtni hayotimizning eng qimmatli esdaliklaridan biri sifatida eslatadigan shunday oddiy narsa, mening ichimni iztirob bilan toʻldiradi. Ular haqida gapirmaganim yetarli — ajablanarli darajada, hali ham yurak urishimni qaltirataveradi, ayniqsa, oʻsha chempionlikni oʻz koʻzim bilan koʻrmasam ham.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Ular oʻtiribdi — choyxonada televizor yonida, sovuq issiq sassiq! 🥶 Butun guruh: "Robbining oyoqlari qayerda?" deganimda — bir kishi qoʻllarini yerga urib yubordi va deydi: "Yoʻq, do'stim, Robbi maysazordagina! U yerda tuproqning tovushi uning xalqiga qoʻshiq aytibdi — *tak-tak-tak* kabi ritm! 🎶 Qani endi, keyin esa oʻsha qoʻlhakchi oʻzini avtograf olish uchun qochib chiqqan ekan, asosiy qahramonimiz esa darvozabonni "qo'rqitib" yuborgan — qolaversa, to'pni darvozaga yetkazish uchun uch metrga sakrab chiqibdi! 🏃♂️💨 *Qancha baland?!* 2.30 metrlik Robbini koʻrib, raqiblar: "Alloh, bu kimdir?!" deb qoʻrqib ketishganini tasavvur qiling... keyin esa yiqilib tushibdi, lekin toʻp hali ham oqshomligicha! 😱
Guruhda kimdir: "Qo'rqma, Robbi, bu yerda dvd yo'q!" dedi — kema qoʻngʻirogʻi ovozini eshitgandek edi. 🛶 Men: "Do'stlar, bu chempionlikning birinchi kunidir — qani endi, ertaga ularning barcha ishtiyoqi bugungi kun kabi boʻladimi?!" — hammasi bir vaqtda yurak urishidan eshikni taqillatib yubordi. 🚪💥
Yaxshii, endi Robbiga maysazor qanday edi? — shunday savol qoʻyib qoʻydik, chunki dvdda uning ovozini tinglashning boshqa yoʻli yoʻq edi... 😭🔥
Bu yerda faqat menla jiddiyman — u ham arang.