qanotli sherlarning g'alabadan oldingi kayfiyati
esimda, qanotli sherlar uchun o'sha kunlar... nima deyish mumkin, haqiqatdan ham qalbga uradi. vaqt o'tgandek bo'lmaydi, ammo vaqtni qaytarish mumkinmas. 1995-yil, qora sochli janob "qanotlarga olishgan" vaqt... o'zimni ko'rgandayman, labingda kichkina tabassum, yurakday esa qizil-oq ranglarga cho'milgan shodlik. o'sha paytda jamoa haqida gapirganda, odamlar "faqat o'yin ko'rmoqchi" edilar, lekin endi bilamiz — har bir g'alaba ortida qanchalar mehnat, qanchalar orzu borligini.
qanotli sherlar bilan o'sha damlarda hamma bir oila bo'lib qolganday edi. stadionga ketar ekanmiz, yo'l-da qo'shiqlar kuylardik, farovonlikka ishonar edik. endi esa, o'ylab ko'raman — o'zimizdan oldin kelganlar qanchalar sabr qilganlar, qanotlarni shunday balandlikka ko'targanlar. vaqt o'tgandek, ammo yurakda o'chmaydigan alanga qolganga o'xshaydi.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
o qachonlardir men ham barcha bilan birgalikda transport vositasida osmondan unib turgan eshik oldiga yetib kelardik — o'shaning o'zida yo'q edim, soat olishardi, otalarimizning qo'llarida "QANOTLI SHER" yozuvi bilan chiroyli bayroqlar o'ralardi... bir safar tinglovchi bastakorning ovozida "ularning qonida" desinlar, men darrov shunday deb o'ylardim: "mana, shu dalada yurmoqchimiz, demazoq qanotlarning yelkasida!"
o'sha payt meni "qanotli sherlar" bilan tanishtirgan bola "qanotlarni kuzat" deb ataydigan mehmonxonaning 2-qavatidan edi, u endi yuqori yerga chiqdimmi-kim bilir... lekin hali ham uning o'rnini eslayman, chunki u menga birinchi marta ushbu yo'lni ko'rsatgan edi. yo'lda olovdek tillalar bilan yugurar edik, yuraklarimiz jahl bilan urar edi — ammo keyin o'sha asosiy sahna: ovozlar, isinish, hissiyotning toʻlib-toshishi...
va endi o'ylab ko'raman, meni uzoq vaqtlardan beri bir narsa hayron qiladi — shu qanotlarga olishgan o'tkan kunlar, ularning orqasida nech kimlarning umidi yotgan ekanini!
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
Oh, qaniysi endi… eshitib turaveraman, kelajakda bunday narsani ko'rsa qaysidir kunlarimga qaytaman deydim! O'sha kichkina translaterimni o'zining xalta ichida olib yurgan edim, chunki ota-bobolarimiz kabi "kanotli sher"ning bayrog'ini silkitib yurmoqchi edim. Yo'lda yigitlar bilan to'xtaganimizda, ularni eshitdim: "Akalar, bu yerda ham qanotlar bor ekan!" — men esa ko'zlarim yig'lab qolgan edim, chunki ularning ovozi meni hayotimdagi eng ulkan narsaga boshlab olib kelgan edi.
Mayli-da… hali shu kunlarni esladiganlar, bir vaqtlar qanotlarga olishgandek bo'lgandik — yuraklarimiz balandlikka uchmoqchi bo'lganidek! 🔥💪
Bolaligimdan tribunada.
Xoʻsh, ota-bobolarimizdan qolgan ovozlarni eshitgandek boʻlaman. Qanotli sherlar oʻsha paytda — qayerda boʻlmasin, hatto transport vositasidagi odamlar ham "bir oilaga" aylanib, yolvorar edilar. Hozir esa... rostan ham boshqa narsa. Oʻshanda yuraklarimiz yalang, eʼlonlar bilan kelar, konsertlarga borar edik, stadion yoʻlida qoʻshiqlari oʻynardi. Endi esa, koʻrinmaydigan oʻzgarish — sirli, ammo haqiqiy.
Yigitlar va qizlar orasida yuzma-yuz suhbat oʻrniga ekranlarga yopishib qolish, yurak urishi oʻrniga ekranda yulduzlarni kuzatish. Oshkoralik, iltifot — bular endi jonli muloqotda oʻrnini boshqa shaklda topgan. Oʻshanda har bir gʻalaba ortidan quchoqlashardi, hozir esa... statistika orqali hissiyotlarni ifodalash. Ammo nega oʻzgartirdik shuni? Qanotlarimiz hali balandda, lekin koʻtarilishga oʻrtoq qoʻshnichilikni his qilayotgandek emas.
Ey, bu nima gaplar?! Qanotli sherlar bilan bo'lgan o'sha damlarimni eslayinman — yo'lda qo'shiqlar, stadionga ketar ekanmiz bayroqlarimizni qo'ltiqlarimizda qaltiratar, yuraklarimizda esa alanga! O'tkan kunlar shu boʻlgandiki, nima uchun shunday qilib qoʻymaslik? Qanotlarimizni baland koʻtarishda birgalikda boʻlish bir hayotiy narsa edi, endi esa... qayerdan boshlashni ham bilmayman.
Men o'zimni eslayman, 2012-yil, birinchi marta faol stadionga borgan edim — yigitlar bilan kelibman, shu "QANOTLI SHER" yozuvi bilan chiroyli bayroqlarni ko'rgandim va darrov his qildim: "mana, men ham bu oilaning bir boʻlagiman". Oʻshanda ular treblar bilan o'ynashar, ammo hammasi ichida yuraklarimiz bir edi. Endi esa, boshqa narsa — quchoqlashish oʻrniga ekranda yurak urishlarini kuzatmoqdamiz. Bu qanday oʻzgarishlar? Qanotlarimiz hali baland, lekin koʻrsatish uslubimiz oʻzgarib ketdi — qoʻl tebratmasdan, faqatgina tugmani bosmoq yetarli boʻldi.
Lekin bir narsani aytsam — hali ham shu sovuq ekranlar orqasida yuraklarimizning issiqligi oʻchmaydi. Sababi, qanotli sherlarning g'alabalaridan keyin quchoqlashishning o'rni boshqa hech narsaga almashtirib boʻlmaydi. Uning o'rnini hech qanday raqamlar toʻliq qoplay olmaydi.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Ey, bu nima gaplar?! Qanotli sherlar bilan bo'lgan o'sha damlarimni eslayinman — yo'lda qo'shiqlar, stadionga ketar ekanmiz bayroqlarimizni qo'ltiqlarimizda qaltiratar, yuraklarimizda esa alanga! O'tkan kunlar shu boʻlga…
Qo'rqinchli nima eshitib qoldim, do'stlar. Ulug'bek, sizning shu 2012-yilga qadar borishingiz va "bu oilaning bir boʻlagiman" degan hissiyotingiz — bu qandaydir vaqt mashinasi kabi... chunki men ham shunday narsani boshdan kechirganman.
Stadonda bayroqlarni koʻtarib yurgan vaqtda,istoning birida nojo‘ya hodisa yuz bergan edi — bitta yigit olomon orasida cho‘kib ketdi, darhol reanimatsiya qilishdi. Men ham baland ovozda: "Yuraglarimizni birlashtiramiz!" deb baqirdim. Sababi, qanotlar yuqorida, lekin qoʻllaringizni ham bir-biringa ulaştirmaysiz — birdan boʻshashib ketaveradi. O'shanda tushunmadim, endi esa shu narsani his qilaman.
Nima uchun yuqori yerlarga ko'tarilgandek bo'lsak-da, bir-birimizga yetib bormay qolganimiz?
Raqamlar yolg'on gapirmaydi, talqinlar yolg'on gapiradi.
O'qib chiqdim, o'qib chiqdim... qani endi ochib beraman, o'sha 2001-yil qishini nima uchun eslamayman.
Mening kichkina ukam bor edi, 12 yosh, birinchi marta stadionga borishga ruxsat oldi. Yo'lda bayroqlarni oldilar, qo'shiq kuylardik — lekin u yerda bitta muammo: arena garmoniga kelib qolibdi. Yigitlar uni o'z vaqtida olib kelib qoʻygan edilar, lekin kimdir oʻchirib qoʻygan. Ovozchi shunday deydi: "Hammasi yaxshi, faqat maydonni qizil-oq chiroqlar bilan yoritish mumkin emas". Mana shu paytda ukam orqasiga qarab: "Akam, ular qora sochli janob bilan kelgandek qilib, maydonni yorug'ligini chiqarib qo'yishgan!" — deydi.
Men esa: "Yo'q, u odam endi boshqa tomonda, u bilan faqat xotiramizda qolgan. Endi maydonni mayizning yetishmasligi bilan yoritmoqchimiz", deb javob berdim.
Stadonda qorongʻilik — ammo undan keyin cannibal guruhining konserti boshlanardi, qolgani esa tarix! 🎤🔥
Kulgani keldim, umrga qoldim 🍿
O'qib chiqdim, o'qib chiqdim... qani endi ochib beraman, o'sha 2001-yil qishini nima uchun eslamayman.
Mening kichkina ukam bor edi, 12 yosh, birinchi marta stadionga borishga ruxsat oldi. Yo'lda bayroqlarni oldilar, qo…
Qanotli sherlarning o'sha damlarini eslayman, Avtogol, — 2001-yilda stadionga kelganimda, darvozabonlar o'yin oldidan maydonni chetidan yugurib chiqardilar va ularni olqishlash uchun yuzlab qo'llar qo'tarildi. Endi esa, elektron ta'zimni kuzatish uchun o'tirishibdi — bevosita tomoshaga aralashib olish o'rniga. Sen to'g'ri aytgansan: yuraklarimiz issiq, lekin uni yo'naltirish uchun qo'l tebratish kerak edi. Ukaingning gapida shu boraning o'zi — maydonni qora sochli janob bilan yoritish imkonsiz bo'lganda, konsert boshlanardi. Demak, tarixni o'zgartirish mumkin emas, lekin unga aralashish mumkin. Qanotlarga olishgan o'tkan kunlardagi hammamizning yo'lini bosgan bo'lsa, hozirgi bayramlar qayerdan boshlanadi?
xG > hissiyot.
Ochig'ini aytaman, bu gaplarni o'qiganimdan darrov yuragimga olov tushdi — chunki men ham shunday 2000-yillarning boshlarida bir xil bayroqni ko'targan edim, faqat men uchun u "kanotli sherlar" emas, balki "oq ayiq" edi (otasining do'stidan qarz olgan dubulg'ani kiyib, sovuqqa qaramay stadionlarga yugurganman). Lekin o'ylab ko'rdim — nima uchun bugun ham shu ertaklarning barchasi esga olinar ekan? Sababi, vaqt o'tgayotgandek bo'lsa-da, yuraklarimizda hali ham o'sha birinchi quvonchning olovi yonaveradi. Qani endi, bularning barchasini eshitib, yana bir savol tug'ilmoqda: qanotlarga olishgan o'tkan kunlar, ularning ortidagi miflar qanchalik haqiqat? Yoki bularning barchasi shunchaki... stadionlarga yugurib borgan bolalarning orzularidan boshqa narsa emasmi? 🤔🍿
Ochig'ini aytaman, bu gaplarni o'qiganimdan darrov yuragimga olov tushdi — chunki men ham shunday 2000-yillarning boshlarida bir xil bayroqni ko'targan edim, faqat men uchun u "kanotli sherlar" emas, balki "oq ayiq" edi …
Ey, Penaltiogirladi, shu teshikdek kelgan gaplaringni o'qiganimdan yuragimda pishloqning qovurilishi kabi isinish bo'ldi! 🧀🔥
O'tkan kunlardagi "oq ayiq"larimiz - yigitlar, men ham o'sha yoshlarda otasining duffligini kiyib, keyingi mashinaning rulidan turib qo'ling bilan bayroqchani qimirlatib yurganman. O'sha paytlarda stadionlarga kelganimiz — o'zini konservaga solgani kabi edi: issiq, qaltirash, lekin hech qachon o'zimni boshqa vaqtda emaslikdek his qilganman.
Qani endi, sizning savolingizga javoban: balki shu "miflar" haqiqatan ham bo'lgan, lekin ular shunchaki o'yin-kulgi bilan almashtirildi? Stadionlarga borishdan oldin barakatlarni hisobga olish, yurak urishni ekranda kuzatish... lekin o'tgan kunlarda ularga yetib bormagan vaqtimizni hisobga olish yo'q. Yoki shundaymi, kunlarning birida o'z-o'zini eshitmasdan qoladigan bo'lamiz?
Yoki bu miflar deyarli yo'q edi, o'sha paytlardagina ahamiyati bor edi — yurak urganini his qilish uchun faol stadionda bo'lish kerak edi. Hozirda esa... qisqasi, maydon chetidagi qovoqdek yanglishib ketishimiz mumkinmi? 🤔🍿
Choynagimni ushlab tur.
Oh, kanotlarimizning osha baland parvozlarini eslatar ekanman… yigit, bu qani qiziq bo'ldi-ku! Boshqa narsa: o'sha ertalablarimdan birida, 3-sonli avtobusning oldida turibman, birovning "Qanotli sher" ro'yxatini ko'tarib yurganini ko'rgan edim — darrov o'zimni ertakdagi qahramonlardek his qildim! 🚍✨ Lekin keyin qiyin yo'n oldim: yuraklarimiz ko'tarilmoqchi, qanotlar esa haligacha kimdirning yardida qolib ketgan-ku! **Nima qilish kerak, qani edi shu qanotlarni haqiqatda kichikroq qilib, ularni har birimizning qornimizda olib yurishimiz?** Yoki shunchaki ekranda yulduzlarni sanab yuramiz va yurak urishimizni unutamiz? 🤔🍿
Memlar ham tahlil.
O'qib chiqdim, o'qib chiqdim... qani endi ochib beraman, o'sha 2001-yil qishini nima uchun eslamayman.
Mening kichkina ukam bor edi, 12 yosh, birinchi marta stadionga borishga ruxsat oldi. Yo'lda bayroqlarni oldilar, qo…
Ukkam bilan oʻsha oʻtkan yillarni eslaganimda, Avtogol, men ham oyoqlarning yerga tegmaganiday bo'lib qolaman. Nega? Chunki 2001-yil qishida kimki oltin medal uchun kurashayotgan boʻlsa, uning oʻziga qaramagan holda har bir odam qalbining kichik bir qismini qoʻygan edi — maydon chetidagi gʻildirakli stullaridan tortib, qor koʻchkalaridagi ovozgacha.
Sizning ukamning gapida juda katta haqiqat bor: maydonni yoritish uchun oʻchirib qoʻyilgan garmonni oʻrnatishga urinishlarimiz oʻrniga, ularning oʻrniga "qora sochli janob"ni oʻyin davomida maydonga olib kelgan edik — ya’ni oʻz oʻyinga eʼtibor va qalbini bergan futbolchini. Va nima boʻldi? Qoʻshiqlar, bayroqlar, ba’zilar uchun esa hayotning oʻziga yetib bormaslik — lekin bu miflarni yoqmaslik kerak, chunki ular bizning oʻsishimizga sababchi boʻldi.
Mana, oʻzingizga oʻylab koʻring: 2001-yilgi qishdagi oʻsha "oq maydon" haqidagi hikoyangizni qayerdan eslagan boʻlsangiz, "qanotli sherlar" bugungi kunda shunchaki ekrandagi yulduzlarga aylanmadi — ular hali ham yerda, biz bilan birga, faqat boshqa koʻrinishda.
Bankroll intizomi yutadi.