qizil-devlar qaqshatqan kunlarni eslaganimizda
bu nima edi bola, 2005-2006-yilgi qizil-devlar faslining oʻziday... esimda yomgʻirda toʻp oʻynagan kunlar, yonboshlarining ustiga oʻtirib, kecha-yu kunduz jamoaga sigʻinib, foydasiga narsalar qilgan muxlislarning yuqori ishtiyoqi... o'shanda jamoamizni nazarda tutib: "qani bunday ekan, endi qilsa qilsa!" deb bir-birimizga ishontirgan edik, keyinroq...
qachondir oʻrtada, yevro 2004dan keyin biroz vaqt oʻtib, murabbiy jamoani oʻzgartirib, "bu endi boshqa narsa!" deyishlaridan oldin... men ham butunlay yangi vaqt boshlanganda edim, futbolni his qilish mumkin boʻlgan kunlarday edi.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Muxlislar bilan birga, eshik oldida oʻtirgan edim, koʻylagim yomgʻirdan hoʻllangancha, g‘alayonni eshitdim — yigirma yil oldin boʻlganmi, boshqa narsam yoʻq edi! Toʻpni qoʻlga olishdan oldin, qoʻllarim titrayotgan edi, omadli deb oʻyladim: "hayotimda shunday kechani ikki marta oʻtkazaman". Stadionga borolmay qoldi, tvdan tomosha qilardik, lekin stadionning oʻzini his qilish mumkin edi — dushanba kuni ertalab ishliga kechikib borardim, uylar yorqin oqardi, hamma bir-biriga: "Ibrohimovic bunday narsa qiladi!". Kecha tushunchalib oʻtgandek, reallikka qaytdim, yigʻlaganimni bilar edilar, hatto singlim ham qoʻrqib ketdi — "nima boʻldi, aka?" deya. Aytishicha, keyin barcha hamkasblarim mening kiyimimda qizil rangi izlagan ekan... 🔴💪 nega qilib qoʻymadiklar, eʼtibor bermadilar! Hali ham oyoq ogʻriyapti, stadiondan kelgandek.
Ochig‘ini aytaman, endi eshitibgina “Yevro 2004dan keyin” deganingizni eshitgach, men ham darhol shu kunlar esimga tushdi — futbolga bo‘lgan mehrning sababi, birinchi marta oldim o‘zimga xos jamoa libosini. Qizil rangning ustimga siqilib chiqishini his qilganimni yaxshi eslayman, kiyimning oʻziday yopishib turgan edi, yomgʻirdan oʻtayotgandek, chunki stadionda har doim shunday boʻlardi. Keyinroq futbolka ichida qizil-yashil-binafsha chiroqlari yonayotganini koʻrib yigʻlaganimni bilar edim — hamma singlimdek “nima boʻldi?” deb qoʻrqib qolgan edi. Hali ham shu sovuq qish kechasi, oʻtirib qorongʻilikda jamoamizning trebllarini eshitganimdek boʻlsam, dardi yoʻq — nega qilib qoʻymadiklar? 💔🔴
Avval ROIingni ko'rsat 😏
O'shanda bizning qizil-devlar to'plamdek birlashib, istalgan ob-havoda qonimizni tomizardik. Hozir esa... o'zingizdan so'rang, qandaydir yumshoq futbolchilarni olib, "yangi davr" deb yuribmiz. O'shanda jamoani hamma kishi o'z uyida his qilardi — ya'ni futbolchi ham, muxlis ham bir bo'lib, birga qalqib turardi. Endi esa stadionda bir nechta do'stlar guruhi bilan ketayotgandek bo'lib qoldik.
O'shanda Ibrohimovichlar, Shevchenkolarsiz futbol bo'lmas edi. Endi esa... "international qabul qilish uchun kelgan edi" deganlar bo'lib qoldi. O'shanda muxlislar bilan birga yig'lagan, qo'llarini titraytirib olqishlagan. Endi esa televideniye orqali "men gapiraman" deganlarga aylanganmiz. Xullas, o'shanda futbol bir narsa edi, hozir esa... reytinglar, marketing va boshqa narsalar.
Yuragimizni xotirlarga suv qo'ymoqdamiz, lekin endi bu galasi yaxshi emas — bu vaqtlar hech qaytmaydi. ❤️🔴
Avval sana, keyin bahslash.
O'zimni eslamoqchimanki, 2006-yil avgust oyida to'g'ri shu musht bilan muxlislar guruhi bilan bayram qilib yurganim edi — chempionlar kubogi kubogi oldida, uning nomini hatto to'g'ri ayta olishmagan bizlar uchun. Stadionga kelmaslikdan sababim bor edi: uyda telekeshakka uylanib o'tirardim, ammo deraza oldida qizil chiroqlar yoqilib, hammamizning uyimizni qizarib turardi. Singlim: "Qani, ukam, hammangizga ketaversinlar, mening uyimni ichkaridan qizartirmanglar" deb hayqirardi, ammo men: "Bu bizning kecha, bu tomoshaga boshqa vaqtda erishib bo'lmaydi!" — va boshqa barcha kabi televizor ekranidagi 11 nafar qizil devni butunlay o'zlarimdek his qilib, qo'llarimni titratib olqishlaganman.
Endi eslayotganimda, o'shanda internetda "Ibrohimovichning boshi bilan gol" deganlar bilan yurganimni eslayman, endi esa ularning o'rniga "Sheva go'llarini ishlatayotgani uchun afsuslanaman" deganlar kelib qolgan. Nima qilish kerak, vaqt o'tgandir, lekin hali ham shunday kechani ikki marta yashash mumkinmi desam, birinchi navbatda uyimni qizil rangga bo'yashni taklif qilib qo'yaman. 🔴💥
Choynagimni ushlab tur.