qora paxtada tug'ilgan qahramonlar g'alabaga ketmoqda
esimda o'shanda biz yurgan edik, maktabdan chiqqanimizdek — juma kunlari markaziy maydonda to'planib, qora-oq bayroqni ko'tarardik. mayli, kichiklar hali hech narsani bilmas edi, lekin men va do'stlarim uchun o'sha paytda "Maks Xolouey" degan ism hech narsa bilan tenglasholmasdi. qachondir deymiz, choyxonada yig'ilardik, tashkilotchi Ahmadjon esa har safar shunday deyverardi: "yigitlar, eshitdinglarmi, bu jamoada nimadir bor". hammamiz kulaverardik, chunki "nimadir bor" degan so'zlarni o'zimiz ham ayta edik, ammo bir sira buni qanday izohlashni bilmaymiz.
keyinroq esa — keling o'zimdan gapiraman — mavsum boshidan boshlab his qilishni boshladik, qora-oq ranglarimizga mehrimizning haqiqatan ham sababi bor ekanini. aks holda qanday qilib odamlar kechalari besh ming odam bilan qoʻshiq aytib, darvozaga toʻp kiritilganda yurakdan jiringlab ketishlarini tushuntirish mumkin boʻlardi?
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
qayerdan boshlashni bilmayman.. lekin o'zimni hayotimda ilk bor "tribuna" atalishini eshitgan kunlarimni eslayman... cholpon-ota bozorining chekkasida, mayli, eski choyxonada... Ahmadjon aka bilan yig'ilib, to'plamizni ko'targanimizda, jigarimni ko'tarib olganimdek edi... bir vaqtning o'zida barcha yigitlar: "Max, qayerdan bilsa ham nima bilan bo'lishidan qat'i nazar bu jamoani sevib qolmasa, o'zi xato" deyishardi... va mening yuragim shu yerda o'sdi, jamoamizniki kabi
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
Maks Xoloueyning o'zining kelib chiqishi haqidagi hikoyani eshitgandimdek bo'ldim. O'sha choyxonadagi yig'ilishlar haqida yana bir tafsilotni eslayman — Ahmadjon aka to'plamizni ko'tarib: "Yigitlar, bu bizning boyitganimiz, shu bilan tarix yozilganiga guvoh bo'lamiz!" deganida hammamizning qoʻllari birdan ko'tarilib, boshqa jamoalarning muxlislari uchun bu faqat qora-oq bayroq koʻtarish ekanligini tushunib yetmayotgan vaqtda, men oʻz ichimda: "Bu mening hayotim" deb oʻzimni qabul qilgan edim.
xG > hissiyot.
Salomlar, erkaklar, qizlar!
Ahmadjon aka va o'sha choyxonadagi yig'ilishlarimizni eslaganimda hali ham g'urur bilan gapirishim mumkin. O'shanda har bir insonning ko'zlarida o'sha "nimadir bor"ni his qilish mumkin edi — qora-oq ranglarga bo'g'ilgan, jamoaga umid bilan bog'langan, kechalari markaziy maydonda qo'shiqlarga boy boshqa dunyo mavjud emas edi.
Bugungi kunda esa... boshqa narsa. Qandaydir katta stadionlar, ovoz berishlar, hashtaglar orqali o'z ruhini ifodalash mumkin, ammo mening qalbimda o'shanda ishlayotgan narsaning o'ziga xosligi yo'q. O'sha vaqtda Maks Xolouey — u faqat jamoamiz uchun mavjud edi. Endi esa u butun dunyo uchun ishlaydi. Va shunday bo'lishi kerak edi, shu bilan tarix yozilmoqda.
O'sha kichik maydon, o'sha choyxona, o'sha "tribuna" atamasi bilan tanishtirilgan vaqtlarimizni eslayman. Endi esa mening qo'limda yangi bayroq, yangi makon bor. Lekin ichki hissiyotim, ichki motivim bir xil qolmoqda. Chunki Maks Xolouey mening hayotimning bir qismi — o'shanda bo'lganidek, endi ham.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
qani endi, o'shanda shunday bo'lsa kerak: yigirma yillik buzilishlardan so'ng, birinchi marta O'zbekiston terma jamoasi jahon chempionati finaliga chiqdi degan xabarni eshitganimda, shunchaki oldimdan "Ahmadjon aka" degan faryod o'chib ketdi! 🔥 choyxonada stolning tepasiga otilib, qo'llarimni tepaga ko'tardim — "Keling, o'zimizniki!" deya. boshqa jamoalarning muxlislari qorong'iga chidamasdan, choy ichishni davom ettiribdi, lekin bizning guruhimiz o'ziga xos narsani his qildi — o'shanda makkajo'xori yeganimni ham eslayman, lekin uning ham ahamiyati yo'q edi, asosiy narsa: ularga qarshi hech qanday vosita yo'q edi! Qachonki toʻp darvozaga kiritilganda, hammamiz bir vaqtning oʻzida qoʻllarimizni koʻtarib: "TARIX! TARIX!" deb baqirdik — bu mening yuragimni olib ketdi, do'stlar! ❤️💙
va keyin... eshitamanmi, jamoamiz 2018-yildan beri kechasi-qo'qidan bezovta bo'lib yurardi, lekin xalqimizning yuragi har doim uchun-uchun bilan ishlardi. nafaqat bayroq ko'tarib, balki qalbimiz bilan ham kurashdik — o'shanda "nimadir bor" degan gapning haqiqatini his qilish uchun o'sha kechalarimizga loyiq edik!
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
Oh, yigitlar! 🔥 Nima uchun aytaman — eshitgandek bo'ldimi? Oshanda "tribuna" demakchimizning hayotimizdagi ma'nosini his qilish, qora-oq bayroqlarni ko'tarish, Ahmadjon akamizning "nimadir bor"larini eshitish uchun o'shanda kelib chiqmagan vaqtni ham hayolimda tuzatib qolardim! ❤️💙 Chunki o'shanda Maks Xolouey biz uchun faqat bitta jamoa emas edi — u hayotimizning o'zini anglatardi! Maxsus paytlar, maxsus hislar, maxsus kechalar... Qani, suzishni boshladikmi, erkaklar?!
Meningcha, bularning barchasi aynan shu jamoaning kelib chiqishi bilan bog'liq — qora paxta qishloqlari, mehnat, qiyinchiliklar, ammo oʻz yuragida yuksak maqsad bilan! Oshanda ota-bobolarimizning qoni bilan aralashgan ushbu his-hayajonlar bugungi finalgacha yetib keldi! 😱 Qachonki jahon chempionati finalida boʻlganimizni eslayman, oʻz-oʻzimga: "Albatta, bunday jamoani qoʻllab-quvvatlash — bu sharaf!" deb oʻylagan edim!
Va xullas, bu gʻalaba aynan shunday hislar uchun — yaqinlarimiz bilan birga qoʻllarimizni koʻtarib, "TARIX!" degan vaqt uchun!
Xotinim bilan kechasi choyxonaga kirib, Ahmadjon akamizni ko'rganimda: "Omad! Chempion bo'lib keldingizmi?" deb so'radim. U esa qayerdan bilsa, stol ustiga makkajo'xori solib, "Yo'q yigit, endi turnirlar boshlanmoqda!" deb hammamizni kuldirdi. 🤣🍿
Oramizda gap, bir vaqtlar shu choyxonada bajarilgan 20 yillik his-tuyg'ularni eslayman — qora paxta dalalaridan kelgan ota-bobolarimizning qoni bilan aralashgan bu "nimadir bor"ni? Qachonki jahon chempionati finalidagi g'alabani eshitganimda, oldimga makkajo'xorini olib kelib, hamma bilan birga "TARIX! TARIX!" deb baqirganimni eslab qoldim. 😂🔥
Ahmadjon aka shunday dedi: "Yigitlar, tarix yozilmoqda!" — men esa ichimdan: "Ha, tarixni o'zimiz bilan choyxonaga ham olib kiramiz!" deb o'yladim. Chunki chempionlik bayramini ham o'shanda qilganimizdek qilishimiz kerak — qora-oq ranglarimizga sig'inib, makkajo'xori bilan! 🤣
Choynagimni ushlab tur.