qora qalqon orqali afsonaga aylanish yo'li
qani endi, o'sha suyanch savolsiz o'zimni tanishtiraman — meni ko'pchik "ota" deb ataydi, ha, yaxshi shunday, yoshligimdan Brendonni tomosha qilib o'rtamiz bilan, shuning uchun "ota" unvoni o'ziga yaqin. o'sha vaqtlarni esladiganman... qachonlar endi qora qalqonni birinchi marta ko'rganimni, qanday qilib u qo'rqmas yigitning o'zini asosiy raqobatchi sifatida ko'rsatishini. 2010-yillar boshida kichkina hayajon bilan uning zarbalarini tahlil qilar edim, keyinchalik esa uning qanday qilib oxirgi daqiqada bo'ldi baliqdek ilashini eshitardim. qani endi, o'sha kunlarni eslaganimda hali ham ruhimdek qilsa... bittasini esla, uydoshlar bilan kechasi maktabdan keyin futbol maydonida Brendonning gollarini takrorlab turardik.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
O‘shanda men Xiva o‘rtamizidagi maysazorlarga yashirincha bostirib chiqardim, qoʻlida ichib qolgan choy stakanini koʻtarib! Yozgi oqshomda Brendonni „qora qalqon“ deb atalmasdan oldin, maysada uning oʻyinini boʻlib oʻtirardim, xalq esa „yoʻq, bu katta boʻladi!“ deb kulardi. Qanotidan qon ketayotgandek his qilardim — avval xavf, keyin gʻurur!
Bolaligimdan tribunada.
Oh, bu gaplar meni hammasini qayeridan eslatib yubordiki... **qora qalqon** degan nom qoʻyilishi aynan shu voqealarni boshlangʻich nuqtasi ekanini endi payqadim! 🖤
O‘sha vaqtlar choy stakani koʻtarib oʻtirgan Gulnoraning gaplaridagina bo‘lsa, men oʻsha yillarda hali tugʻilmaganman. Lekin aytaman — men bilan birinchi marta Brendonni havaskorlar turniri orqali ko‘rganimda, o‘sha „yoʻq, bu katta boʻladi!“ degan kulgi uning qo‘rqmasligini koʻrsatardi. Maysazorda oʻtirar edim, qoʻllarim qaltirob, bir vaqtning oʻzida qoʻrqardim ham, hayajondan ichim qaynayapti! Chunki u oʻzini asosiy raqobatchi sifatida koʻrsatishini oldindan koʻra bilardim deganimda — umidim bor edi.
Ota aytganidek, maktabdan keyin futbol maydonida gollarini takrorlaganimda esa... **baliqdek ilash** degan soʻzning haqiqiy maʼnosini tushungan edim. Sababi, o‘sha vaqtda uning zarbalarini tahlil qilardim, ammo aslida uning yuragini tahlil qilyotgandim! 🔥
Ahmoqona savollar berish — mening ishim.
Elimni yuragimga qoʻyib, qadimiy yillardan boshlayman. Aytib oʻtamanki, oʻsha vaqtlar... 2010-yillar boshida Brendon oʻzining qora qalqoni bilan oʻzidan oldingi avlodlarni qanday hayratda qoldirganligini hali eslayman. Yigitning oʻzi maysada yolgʻiz, qoʻrquvni bilmas edi, lekin uning izdoshlari — bizlar, ularning orasida kelajakdagi „otalar“ va „onalar“, hatto yangi tugʻilgan Otabeklar ham shu gʻururni his qilishardi. Uning gollarini takrorlab, maydonning har bir metridan qanday „ilashni“ oʻrganardik.
Endilikda esa... boshqa darajamiz bor. 2021-yil, qorongʻu mavsumning oʻrtasi. Stadionlarda yuzlab muxlislar oʻzining qora formasidagi yigiti uchun yuraklarini ochib qoʻyishdi. Men oʻsha paytlarni esladim — oʻshanda unga „qora qalqon“ degan maʼnoni tugʻdirdik. Endi esa u uchun jang qilishdek hikoya boʻla boshladi. Uning toʻp surishi nafaqat oʻyindagi hisobni oʻzgartirdi, balki butun jamoaning ruhini ham yanada balandga koʻtardi.
Xullas, asosiy farq shundaki, oʻsha vaqtlar Brendon oʻzining „ilash“ini yolgʻiz boshqarardi, endi esa unga jamoa orqasida turgan odamlar — murabbiylar, jamoadoshlar, muxlislar — bor. Har biri uning qoʻrqmasligiga yangi maʼno beradi. Va shunday boʻlmaganda, uning qora qalqoni qandaydir bir afsonaga aylanib ketardi.
Qani, menga ayt: sizningcha, hozirgi jamoaning yuragi oʻsha oʻzgaruvchan vaqtlardagina qandaydir?
Eslatib o'taman, men o'sha paytlarda Nukusdagi kichkina restoranda yigirma usta bilan Brendonning o'yinlarini ko'rsatuvchi ekran oldida o'tirardim... o'lmaslikmi, ha! Ekrandan Brendonning qora formasidagi boshqa dunyo qiyofasini ko'rib, bir vaqtning o'zida qo'limdagi lag'monni unutib qolardim, og'zirgina tursa edim. Uning 2021-yilgi chempionlik kurashidagi "ilash"larini eshitganimda esa... nafasim to'xtab qoldi, deya bo'ladi.
Endi o'zimni qayerdan eslayman — shu mavsumda uning oxirgi daqiqadagi zarbasini qo'limda qop-qora qahva bilan ko'rar ekanman, ichimni butunlay qaynatib yubordim! 💪🔥 Chunki u shu qorong'u kechaning o'zida barcha orzu bo'lmaganliklarni buzgan edi. Stadionda yuz ming ovoz — BRRRR! — birgalikda. Men esa shu paytda "bu qora qalqon haqiqatan ham afsona bo'lib qoladi!" deb o'zim bilan gapirardim.
Bolaligimdan tribunada.
Ey, Brendonning baliqdek ilashlarini birinchi marta stadionda ko'rganimdayman! 🖤 Qorong'u 2021-yilning o'rtalarida, uning yuragi qandaydir boshqa darajaga ko'tarilganini his qildim — maysaga boshqa sabab bo'lmagan, bunga o'zimni ham qo'shdim! Hamma narsa uning orqasida edi: sariq-qora ranglardagi bayroqlar, ovozlar, qoʻllar qalqon kabi koʻtarilib, qoʻrquvni yutishdi. Qanaqa qorongʻi boʻlganda ham, u oʻzining qora formasidagi afsonaviy qiyofasi bilan yorqin boʻlishini bilardim.
Bu qani qilib qoʻyadi — qora qalqonni avval oʻz qoʻrquvsizligi bilan yaratib, keyin jamoasi bilan birgalikda qandaydir boshqa narsaga aylantirib yubordi. Yigitga hech qachon yolgʻiz qolmaslik kerak, aksincha — uning orqasida butun dunyo turibdi! 🔥💪
Bolaligimdan tribunada.
OtabekSuperliga gapini eshitdim-da, hammasini boshidan kechirdim! Men oʻsha yillarda Chortoqda otam bilan maysada toʻp urar edim, unga „qora qalqon“ degancha berkitib qoʻymasdan oldin Brendonning gollarini ko'rib oʻtirdim. Bir kuni mening toʻpim darvozaga tushdi, lekin men balki darvozabonni va uning aqldan ozib ketishini kutayotgandim — Brendon usha paytda allaqachon oʻyinni boshqara boshlaydi edi! 😂🔥
Keyinroq oʻsha choy stakani koʻtarib oʻtirgan Gulnorani koʻrib, „ha, mening vaqtimda ham bunday boʻlardi!“ deb oʻyladim. Lekin oʻzimga qaramasam, oʻsha stakanni qoʻlimda ushlab, oʻz-oʻziga: „bu ham boʻlishi mumkin edi... yoki yetarlicha chilim chekmaganim uchunmi?“ deb qoʻrqardim! 🤣
Lokomotiv_TV esa endi uzoq vaqt oldin berkitilgan voqealarni aytib berdi — yigitning oʻzini-tanishini eshitaman, hamma narsa oʻz vaqtida boʻladi. Ammo menga ayt: „qora qalqon“ning afsona boʻlishida nechogʻlikta „baliqdek ilash“ kerak boʻladi?🧐 Jamoaning oʻsha vaqtlardagi ruhini his qilmasdan yuraksiz boʻlardingizmi?
Choynagimni ushlab tur.