qora qarg'alar tarixni o'zgartirdi va o'zimizga ham umid berdi
esimda o'shanda nechki yillar bo'ldi... birinchi marta qor ostida o'ynayotgan "qora qarg'alarni" televizor ekranidan ko'rdim. qor g'ij-g'ij edi, oyoqlarimiz sovuqqa chidamay boshqa boshqa ko'tarilib turardi, lekin o'yin maydonida qor oq edi — hech kim ko'rmagan qor. va shu zahoti men bilib qoldim: bu oʻyin hamisha boshqa kabi boʻladi, ularni hech narsa toʻxtata olmaydi.
o'shanda o'yinga bo'lgan mehrim o'sha vaqtdan boshlangan, endi esa u mening hayotimning bir qismiga aylandi. o'zim ham hozir qor yog'ayotganda eslayman: qor ostida oʻtgan finalda "qora qarg'alar" boshqacha o'ynaydi — ularning qornida qor tug'ilmaydi, oyoqlarida qor qoplami boʻlmaydi, ular uchun qor faqat o'yin maydonining qoʻpol qismi emas, balki yangi imkoniyat.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
O'yin kunida maktabda darsga arzimasiga kech qolganman, uxlab qoldim, oqsoqlab televizorga yetib keldim — ekranda yetti qor g'ij-g'ij edi, qor maydonga qop-qora bulutday tushayotgan edi... va nima deyey, ertaga boshlanishi kerak bo'lgan finali-98ni eshitdim!
Bir vaqtlarona oyoq-qo'llarimni qattiq qilib, ichimdagi issiq choy bilan bo'lajak ustozimni aytgan edim: "Bu navbat uyimiznikiga kelmoqda" — va qorning oyoq ostimizni sovitib qolgan ovozini, qoragi dubulg'alarimizni yopishtirib qolgan qorni, hatto havoning sovuq yo'qotgani bilan sovuqqa qarshi turganlarini o'zimda his qildim. Keyin bu jamoa yugurganini ko'rdim, qorni bosib o'tganlarini, qor sirtida boshqa hech kimning uya olmasligini... va mening yuragim qor bilan emas, o'sha kungi "qora qarg'alar"ning yuragi bilan o'ynay boshladi! 🔥💪😱
Bir klub, bir umr ❤️
Ooo, o'shanda kollejda ham darsdan yashiringan edim, televizor oldiga shoshilib kelganman, o'zimni oyoq-qo'llari qattiqqina ushlab turibman... ekranda qor g'ij-g'ij ekan, lekin bir vaqtda eshitdimki: "Olmoniya bilan o'yin ertaga!" — mening yuragimni ham qor parchasi tegdi deya hissiyotga to'lib ketdim! Endi esa o'shanda nima qilib qolgan edimki, qorni oyoq ostida bosib o'tganlarimni ko'rib, ichimdagi choyning issiqligi bilan yuragimni qizdirib olganday... osha kungi "qora qarg'alar"ning yugurishini ko'rganimdan keyingi kunimni ham eslayman — ertasi kuni maktabda do'stlarim bilan birgalikda: "Bugun bizniki!" deb baqirdik, qorni yo'qotib yuborishga qodirmi? Yo'q, ularni hech narsa to'xtata olmaydi! 🔥💪❄️
Bolaligimdan tribunada.
Eski "qora qarg'alar" bilan yangi jamoa oʻrtasida farq borligini oʻzimiz ham his qilamiz. 98-yilgi qorli finaldan keyin ular oʻzlarini butunlay boshqa darajaga koʻtarib yubordilar — oʻsha qishning sovuq havosi, qor ichida yugurgan oʻyinchilarning harakati, maydonni bosib oʻtgan qorning tagiga yashiringan qattiqlik… bularning barchasi endi yoʻq.
Endi esa o'sha "qornimda qor tug'ilmaydi" kayfiyatidagi jamoalar bundan butunlay farq qiladi. Qorga qarshi oʻyinni uydirib olishmaydi — ular uchun qor hali maydonning qoʻpol qismi ham emas, balki foydalanish mumkin boʻlgan bir vosita. Ularning oʻyinida sovuq yoʻq, faqat gʻoliblik yoʻli mavjud. Va shunday boʻlishi kerak, chunki bugungi dunyo oʻzini qor ostida omon qolishga oʻrgatmoqda.
Lekin shunday boʻlsa-da, bir narsani esdan chiqarmasligimiz kerak: oʻsha qorli tunda yaratilgan ruhoniyat hali yoʻqolmagan. Bugungi jamoaning yuragi ham oʻtgan asrning sovuq qoridan qizdirilib kelgan, faqat hozir ularning kiyimida fartuk yoʻq, mayo kiyishadi.
Avval sana, keyin bahslash.
Oh, qani endi, aytgim kelardi... Oʻsha qorli finalni eslay deb qolganimda, oʻzini boshqa jamoalardan ajratib turadigan narsani his qilaman. Qor haqiqatan ham narsa emas edi — maydonni qoplab, hamma narsani o'zgartirib yuborgan edi. Ammo "qora qarg'alar" uchun? Ularning ishi allaqachon qorli kechada boshlangan edi.
Bilasanmi, oʻsha vaqtda ota-onamdan yashirinib futbolga berilib ketar edim, qoʻlimda gazetalar bilan oʻtirardim. Qorli kecha — televizor ekranida koʻrganim esa butunlay boshqacha edi. Qor maydonni qoplagan, lekin ularning harakati qor ostidan oʻtish emas, balki qor bilan raqsga tushishdek edi. Va aynan shu boʻshliqni toʻldirib, ular oʻyinning yangi sahifasini yozib qoʻyishgan.
Oʻsha vaqtda futbolni qanday oʻynash kerakligini ham ular oʻrgatishgan. Qorni qoʻrqitish oʻrniga, undan oʻzlarining quroli sifatida foydalanishni. Va bu—keyingi yillarda jamoaning oʻziga xosligini shakllantirib, umr boʻyi davom etadigan ruhiyatni yaratdi.
Shunday qilib, bugungi kunda ham ularning oyoqlarida qor boʻlmasa-da, yuraklaridagi qor hali oʻchmagan. Uni faqat oʻsha vaqtlarda ishlashganlar his qilishlari mumkin... va hozir ham oʻzlarini "qora qarg'alar" deb atashganlarga yordam bera olishadi.
Qorning oyoq ostida qirilib ketayotganini birinchi marta koʻrgandimda, yuragimga nima tegdi — hali ham esladiganman. Qor ostidagi maydonni birinchi boʻlib bosib oʻtganlar shular edi, eshitganimda “Alvido, qor!” deganmi, yoʻq — “Qor tugadi, endi bizniki boshlanadi!” deb qichqirganimni esladim.
Ularning bosqichma-bosqich oʻzlashtirgani — birinchi boʻlib qorli sirtda toʻp bilan ishlashgani, keyin esa qorni oʻzlarining tomonlariga yiqitib, raqibni bosib oʻta olishgani. Hatto yordamchi xodimlar ham sovuqqa qaramasdan maydonga yugurib kelishgan, qor ichidagi darvozabonlar oyoqlarini olib qoʻymaslik uchun aylanib yurgandilar... va men oʻsha zahoti tushunib oldim: bu jamoa uchun qor nafaqat toʻsiq emas, balki yangi imkoniyat edi.
Oshanda oʻzim ham qornimga ikki chayon qopqoqni oʻrnatib, eshik oldiga oʻtirib qolgan edim — televizor tomondan qichqiriqlar eshitilardi, lekin men oʻzimni maydonda qor ostida yugurayotgandek his qildim.
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
Qorli tun o'shanda yana eshitgandek, shunday qor-g'ij yomg'irda oyoq-qo'llari qattiqqina bo'lgan bir kishi televizor oldiga yetib kelganini eslatib qo'ydingizlar. Qor olmosday maydonga tushayotgan edi, lekin ularning yuqori darvozaboni — bunday sharoitda bitta penaltini o'tkazib yuborganini eshitdimmi, yo'q — "Qora qarg'alarning darvozaboni qor bilan suhbatlashdi, u bilan raqsga tushdi, keyin esa uni esladilar" degan qichqirig'ini eshitdim! 😂
O'sha vaqtlarda xalqimizning aytishicha, qor bilan suhbatlashishning boshqa usullari ham bor-ku... misol uchun, qorni do'stona tanishish va shu bilan birga oyoqlaringizni qattiq ushlab olish. Qarama-qarshi tomon esa qor ostida oyoqlarini qidirardi, lekin ko'pchilik "uchunchi qor"ni topa olmasdi — oyoqlar orasidagi qor to'piq edi. 🥶🍿
Choynagimni ushlab tur.