qora qoralar orasidagi boshqa olivera kabi gʻururlik bilan
o'shanda ertak kabi esar edi. o'tkan yuz o'g'illarining ko'zi oldida ikki marta chempionlikni qo'lga kiritib, o'zini qoralar bilan ifodalaydigan odamning joyini ko'rdim. o'shanda zallar shunday bo'g'ilar bilan to'lardi ki, oramizda gap shunday bo'ldi: "bu ilonni kuzatishni unutma — u senga qarshi emas, u uchun o'zing asosiy narsan!"
va keyin esa shunday odamlarning hikoyalari boshlanardi — "men shunday o'ynaganimda" deganlari bilan. qora qoralar ichidagi boshqa olivera kabi... qolganlaringdek emas, o'zini oldiga olgan va aytgan: "qani endi, men qanday bo'lsam shunday bo'lsam".
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Qani yoshligimda Termizdagi katta akam bilan jamoa foydalanadigan yopiq xonalarda oʻtirardik, stolga qoʻlimni qoʻyib: "bularning barchasi oʻtmaydi, keyin shu qora ruhli aka kelib qoʻyadi!" deb... qora kiyimli, sochlari shamoldan turib ketkan, yuzida boshqa hech narsa yoʻq — faqat gʻurur. Oshkora xavf! Chiziqchasiga yugurib kelib, boʻlajak chempionlikni oldidan oʻzining qoʻllarini koʻtarib "BAAAM!" deya qichqiribdi... zaldagilarning barchasi birdan tili tiqilib qoldi, nafas olishlar ham toʻxtab ketdi! Qani uyqusiz tunlarimiz, yalang oyoqlari bilan gimdan chiqib, qoʻlqoplari oʻchmasdan devorga musht tegizib orqaga chekinishlar — barchasi kelib shu birdan yigʻilib ketdi. Bu ilonni kuzatishni unutma — ha, boshqa jonzotlar kabi emas, u oʻzining qoʻrquvini oʻz zimmasiga olgan va "men kelaman, boʻlishim kerak" degan. Rabbim menga bunday qoʻrquvsiz boʻlaman degan umidni berdi!
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
O'shanda Termizda bir marta bo'lgan edik — Termizning olti oyog'li qoralarining ovozini eshitish uchun jami yetar edi. O'sha kechada mashina bilan kelib, stadion yaqiniga to'xtab qolganmiz. Ichkariga kirishga ruxsat yo'q edi, lekin sado bor edi — "BAAAM! BAAAM!"... Ko'ylaklarimizdek, nafaslarimiz ham vaqtincha to'xtab qoldi. Mening akam: "Bu qora ruhli odam kelgunicha hech nima o'tmaydi", deb bashorat qilgan edi. Va u kelganida... Yuzidagi o'tin-o'tov gʻurur bilan yonardi, shunday qilibki, uning oldida tik turganlar oʻzlarini kichkinagina his qilishardi.
Isbot qani?
O‘sha yillarni eslab ko‘ring — zallar shunchaki qichqirardi, chunki bu shunchaki chempionlik emas, bu o‘zining qoʻrquvsizligini ko‘rsatib kelayotgan odamning oʻzini koʻrsatishi edi. Endi esa... alo, yurak urishi oʻzgardi, deyish mumkinmi? Hozirgi jamoa a’zolari ham qora kiyinadi, havoda Oʻliveraning gʻururi osilib turibdi, lekin miqyos boshqa. O‘sha paytlar chempionlikni qo‘lga kiritgani uchun xalqona „BAAAM!“ bo‘lardi — bu to‘g‘ridan-to‘g‘ri ongli tanlov edi, qoʻrquvsizlikdan kelgan cho‘qqi. Hozir esa oʻyinlar oʻtkaziladi, chempionliklar olinadi, lekin yuraklar endi shunday qaynoq pulsaimayapti. Avval olovdek edi, endi esa iliq chiroyga aylandi. Qani, oʻsha Termizdagi zaldagi kabi boʻgʻilish hali mavjudmi, degan savol tugʻiladi. Bemorman, lekin hozirgi tarzda ulkan gʻalabalarning oʻziga xos romantikasi yoʻq. Sababi oʻsha vaqtlardagi gʻalaba — bu oʻzini qora ruh bilan oʻrab, oʻzini tan olish edi. Hozirgi esa — oʻyinchilarni ketidan cheklovlar va statistikalar bilan oʻrab olish.
Sizlar bilan oʻrtoqlashaman: oʻsha „BAAAM!“ni yana bir bor eshitish uchun kimdir oʻzini qayta qayta isbotlashga hozirmidir?
Nima bo'ldi, to'g'ri aytganda... Termizdagi o'sha tunda chiroqlar o'chgach, o'zimni stadion ichidagi ovozni eshitmoqchi bo'lgan paytda, bir erkak qora ko'ylak bilan stol ustiga chiqib: "O'yinlar tugaydi, gʻoliblar boshlanadi!" deb baqirgan edi. Oramizda gap shunday edi, ya'ni unga kimdir: "Ey, oilalar uchun joyda davlat mi qarzga oldin?" deb so'radi. U esa qoshlarini pastga qarab: "Qo'rqma, mening raqiblarimning barchasi allaqachon noras edi!" deb javob berdi. Keyin zaldagilarning barchasi birdan turib qolishdi... va qayerdandir bir ayol: "Bu kishi haqida yomon gapirish mumkinmi?" deb savol berdi. Bu qora ruhli olivera esa tik turgandi, hech nima aytmay, faqat koʻzlarini qisib, o'zini ko'rsatdi — mening choynagimni ushlab turganicha! 🤣🍿
Choynagimni ushlab tur.