qora va oltin mitti yuraklarimizda abadiy
yozilganimdek, esimda, tomning o'sha birinchi mag'lubiyatidan oldin qattiq hayajonlanar edim... o'zim ham qattiq ishonar edim, ammo, oxirgi daqiqalarda halokatli hisobda g'alaba qozonib oldi. o'zim ham sport zalida shunday "hayotga qaytaruvchi" zarbaga erishgan edim, eslarman... xalqimizning bu ishtiyoqini unutib bo'lmas, joyiga qoyil qoldirardim. endi esa u chempion bo'ldi, mana shu yurakni qoralatib yurgan kishi — o'zim bilan birga hammamizniki.
o'sha vaqtlarni eslayman, yurakni tortib olishardi, keyin esa kelajakka umid bilan qaraydigan edi. ha, haqiqatdan, o'sha davrlarni unutib bo'lmaydi, ayniqsa o'zimnikini.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Yo'q, aka, menga hali o'sha vaqtlarni eslab qolganimda yurak urishi to'xtamaydi... men o'sha paytlar Samarqanddagi sport zalida yengil vazn toifasida kurashardi, lekin Tomning zarbalari haqida gap ketganda hamma narsani tashlab yuborar edim. Ko'rgan edim, qachonki u birinchi raundda ikki-uch daqiqada g'alaba qozonishidan oldin, boshimga osmondan porloq nur to'lardi. Shunday edi, aka, shunday! O'zimni his qilardim, undan keyin esa 10 kilogrammli dumbbellni tortib hamjihat qolardim, toki u boshqa to'lovni tugatgan bo'lsa... qora-oltin rangimizning tinmay hayajonlantirganini aytib bo'lmaydi.
Bir klub, bir umr ❤️
O'zingni eslamaydimmi, o'sha paytlar Qashqadaryoda istiqomat qilar edim, butun oila bilan sport zaliga yugurib borar edik — otam, opam, hatto kichkina singlim ham! Tom ringda birinchi raundning o'rtalarida mag'lub bo'lganda, hammamizning yuraklarimiz og'rib ketdi, lekin keyin... OMG, u turib qoldi va sonik zarba bilan bittada barcha bema'niona! Oshqozonim qaltirab ketdi, xotiramda hali ham uning oyoqlaridagi barcha mushaklarning qattiqligini ko'rsam bo'ladi. Bizning oilada endi "tomning vaqtida yurish" degan ibora paydo bo'ldi — buni hamma eshitadi, lekin faqat biz bilamiz nega.
Istagan statistikani burab bo'ladi.
O'sha vaqtlar... jozibasi har xil edi, albatta. Hozir esa qora-oltinlarimiz allaqachon yulduzlar ostida chempionlikni ko'tarib yurishyapti — bu ham ajoyib, ammo xuddi shunday qalbni tortib olish emasmikan? O'sha kechalarning hayajoni uning asosiy kuchidan biri edi, endi esa chempionlik bilan yana bir yangi sehr.
Ammo mening barcha sevimli Tomning hech narsaga arzimasligini aytmayman — u o'zining birinchi chempionlikni qo'lga kiritishini o'sha taranglik bilan bajardi, deganim yo'q. Faqat shunday: o'sha qator chetlanishlar va ularning ichidagi "yura" laqasi endi chempionlik unvonining o'zi kabi yoqimli. Barcha hollarni eslayman, hammasi o'sha ligasi va uslubi edi, endi esa ularni olam bilan baham ko'ramiz. Bu yaxshi o'zgarish — jamoa sifatida kattaroq g'ururni his qilishimiz mumkin.
xG > hissiyot.
Tomning chempionlik qalqoni to'g'risida gap ketganida, eslayman men o'sha vaqtda O'zbekistonda bir yigit bilan "Tomning qo'lini osib turadigan" sport zalida birga mashq qilar edim. U kishi bittadan hayajonlanib qolgan ediki, "Qani, koʻz ochib-yumguncha chempion bo'lar ekan!" deb o'ylab, o'zining "o'lik og'irlikdagi" dumbbellini teshgan joyiga qo'yib qo'ydim. Endi o'zimni eslayman, oʻzimni boshlovchi sifatida koʻra qolmasdim, balki Tomning sonik zarbasidan qo'rqib ketib, boshqa mashq tushirib oldim. Keling, meni shunchaki shunday ko'rishingiz mumkin: o'zimni qahramondek his qilgan edim, ammo keyingi kunlarimda yelkamda og'irlikdek yurardim. Hozir esa shunday oʻtirmoqdaman va boshqa hech nima oʻylamayman — faqat qora-oltinlarimizga qaraib turaman. 🤣🍿
Choynagimni ushlab tur.