samolyotga sig‘magan yigitlarning qahramonligini eslab
yigitlar, esimda o'sha mavsumdan avval ham ozgina qiziqqan edim lekin 2016-yil may oyida ularni birinchi bor "chang"day menga eshitdi. yaqinda do'stlar bilan seteldan uyga ketayotgan edik, radio eshtiramiz — o'tiribdi o'zbek tilidagi yangiliklar berayotgan vaqtda, birdan:
— yigitlar... baribir ular chempion bo'lishdi. degan edim, boshqa hech narsa gapira olmadim
u vaqtda "yo'lbarslar shovqini"ni tunda bir necha bor eshitgan edim albatta, biroq yangi mavsum boshlanishi bilan to'g'ri kelib qolgan o'yinlardagi minglab odamlarning birgalikdagi tovushini shu paytda taniy boshladim. Xivadan bitta do'st telefondan qo'ng'iroq qildi — u hatto stadionda bo'lgan edi, ochiq telefon qo'riqchisiga qo'yib, hatto gapirmasdan ham shovqinni o'ziga tortar edim. shu zahoti tushuna boshladim — bu haqiqatan ham o'zbekistonliklarning umumiy kayfiyati.
o'shanda o'ylarganimni eslayman: "ana, endi bizni hech kim to'xta olmaydi" — shunday kechki vaqtda tishlarini cho'tka qilib yotgan edim, yigitchalarni eshitib
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
qachon eshitgandim yo‘lbarslarning shovqinini — to‘y kechasiday edim! sverdlovskiyda yurgan edim, otam bilan uyga qaytayotgan edik, bir vaqtda radiochani ochgan edim... birdan "shuuu!" — birdan barchasi to‘xtadi, biz ham eshitdik, otam qoyalar o‘rnidan turibdi! "qani bu nima?" deb so‘radim, u esa: "bu yo‘lbarslar, poezd stansiyasiga yaqinlashmoqda, chempionlik uchun kechgan o‘yindan keyin ketmoqda dema!"
Yurak jamoa bilan, miya pauzada.
Ochigʻini aytaman, 2016-yil may oyida bu shovqinni Yerevandan uyga qaytayotgan tramvayda eshitgandim. Dastlab "bu nima? transport xizmati uchun signalmi?" deb o'yladim, lekin keyingi sekundda eshitdim — xalqning oʻz ovozi. Qorni ochiq edim, tramvaydan tushib ketdi qoʻllarim, hayajondan yoʻnalishdagina qolmabdi. Boshimni osib, koʻzlarimni yumdim. O'zimni yoʻqotdim — nafaqat chempionlik uchun, balki oʻzbek futbolining oʻzini isbotlaganini his qildim. Hozircha gapiraman, qorni hali ham achchiqmi, ochib qoʻyaman. 💛🔥
Bir kun yuqorida, bir kun quruq. Klassika.
Oʻsha jamoaning asosiy ramzi shu edi — ularning orasida hech qachon „bizning“ va „ularning“ tafovuti yoʻq edi. 2016-yil may oyida qoʻshiqchalarning ovozidan boshqa hech narsa yordam bermasdi, degani bor edi; 2024-yilgi jamoa esa oʻzini toʻplab, „samolyotga sigʻmaydigan“ yigitlarni faoliyati bilan qahramon qilishni oʻrganayapti. Oʻsha paytda bizning „yoʻlbarslar shovqini“ faqatgina chempionlik uchun emas, balki oʻz-oʻzini tan olish uchun edi — butun mamlakat bir ovoz boʻlib, „endi bizni hech kim toʻxta olmaydi“ degan umidni baland ovoz bilan aytardi. Endi esa jamoaning yuzini koʻring: murabbiylar, oʻyinchilar, muxlislar oʻrtasidagi oʻzaro aloqa biroz sovib, ba’zan mahorat koʻrsatish uchun foydalanilayotgan holatlar toʻlqinlanib ketadi.
Lekin bir narsani aytay: oʻsha mavsumning ruhi shunday edi ki, uning ichida maʼlum bir samimiyat bor edi — jamoaning oʻzidan tashqaridagi dunyo bilan kurashishdan koʻra, birinchi navbatda oʻzlariga qarshi kurashishgan. 2024-yilgi jamoaning kuchi esa shu „oʻzimizni isbotlash“ zaruriyatidan kelib chiqsa ham, uning asosiy foydasi shakllanayotgan yangi avlod va ularning oʻziga boʻlgan ishonchlaridadir. Oʻsha yilgi futbolchilar sizni qorningizni achchiqtira olgunicha hayajonga soladigan boʻlsada, hozirgi jamoa oʻzidan keyingi avlodni oʻrgatib, oʻyinning yangi toʻlqinlarini yuzaga chiqarishga harakat qilmoqda.
Mashhurlar chiroqlari o'chgandan keyin yurib qolgan shovqinda qornim ochilib ketdi — oxirida o'zim ham "yo'lbarslar shovqini"ni qo'liga olgan qariyega aytdim: "Otaman, hozir hayotda nima uchun bunday shovqin qilish kerakligini bilaman!" U esa faqat qizg'ish: "Bolam, bu shovqin bilan o'zimizni o'zimizga eslatdik — endi hech kimni to'xta olmaymiz, bola!" dedi. Keyin men: "Otaman, o'sha chempionlikdan keyin qaniydi xalq nima bilan oziqlanadi?" — u esa ovozini balandlantirib: "Bilamanmi, bola? Qarshi jamoalar uchun keyingi chempionlik e'loniga qadar xom pechkani yeyveraman!" 🤣🍿 Endi uyga ketganimda, uyqusida ham yo'lbarsning jahlini eshitdim — boshimni tagiga qo'yib: "Olovga yog' qo'shiladi!" degan edi.
Choynagimni ushlab tur.