sariq qalqon: yodda tutgancha, o'zbek futbolining yorug' kunlari
yaxshi, qani endi, menga yaqindan gap ketaveraversin, shu 1994-yil xotirasidan boshlayman, chunki u aslida futbolimiz uchun katta burilish edi...
men xuddi shu o'yinni o'ynamaganman, lekin uning ta'siri shunday kattaki, hozir ham esladiganman — o'tgan haftada bir tunda uyqudan turdim, xotiralar to'lib keldi, nima bo'lganini xohlab qolibman...
o'sha paytlarda televideniyeda yagona O'zbekiston terma jamoasi o'yinlarini ko'rsatganlar, ekranda "O'zbekiston" yozuvi chiqsa, hamma xonadonlar tinglovchilar bilan to'la bo'lib ketardi, ota-onam bilan yopiq eshiklar ortida qattiq kuzatganimni yaxshi eslayman...
komilovning so'nggi soniyada kiritgan goli... oxirgi vaqtda ichkarida imkoniyatni ko'rib, burchakka toʻpni urishga yig'ishgan edi... ota-onamdan bir necha oy oldin oldim: "buka, shuni eslanglarmi? — eslayman, shuni eslamaymizmi?" — deb kelganda, hammamiz jilmayib qolgan edik, chunki u vaqtda bunday golni kiritishning imkoni yo'qdek tuyulardi...
sizlar eslaydigansizmi?
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Qo'lida palov idishi bilan o'tirgan edim, eshikda qichqiriqlar eshitilardi... "O'ZBEKISTON TERMA JAMOASI" — ayolning so'zlari eshitilganida, nonchalovchi tiniq yog'ushni to'xtatib, eshikni ochishga yugurdim. O'zim ham ota-onam bilan uyimizni qoplab olganlar ekanmiz, butun ko'cha o'rtoqlari yig'ilgan edi... televizor oldida... Komilovning so'nggi soniyada urgan zaxirasi... burchakdan... darvozabon butunlay aldangan ediki...
Yurak jamoa bilan, miya pauzada.
Qani endi, men o'sha kechada qanday eshitganimni... otam uyiga kelganida qo'llarida qovurilgan go'sht va lag'mon bilan keldi, ovozli: "O'ZBEKISTON TERMA JAMOASI — 1:0!". Men darhol yugurdim, lekin uxlab qolgan edi, ota-onamning eshigi ochiq edi — butun ko'cha televizor oldida, baland ovozda! O'tgan yillarni esladiganman, o'zim ham bunday nishonlangan narsani boshqa hech qachon ko'rmaganman...
Ahmoqona savollar berish — mening ishim.
O'sha 1994-yilgi terma jamoa haqiqatan ham oʻziga xos narsa edi — ularning qiyinchiliklarga qarshi kurashishi, istiqbollari yoʻqligini koʻrib barcha uni esdan chiqarishiga toʻgʻri kelardi, ammo ular aynan shunday qilib yutishdi. Endi esa omadga bogʻlab yuboradigan va shuning uchun hech qanday his-tuygʻu qoʻymaydigan terma jamoalarimiz bor... O'sha jamoaning asosiy kuchi — ishonch edi. Bir-birlarini tanigan, oilasidan tortib butun muxlislarigacha birgalikda jang qilgan jamoasi. Hozir esa... qayerdadir yashiringan xorijlik murabbiyning taktikasi bilan oʻynaymiz, foydasi yoʻq.
O'sha yillarda futbolimiz bilan birgalikda mamlakatimizning oʻziga boʻlgan ishonchi oʻsib bordi. Har bir oʻyin oldidan butun xonadon tinglovchilar bilan toʻla boʻlar, qoʻshnilarda yigʻilardik — bu birdamlik edi. Endi esa ijtimoiy tarmoqlardagi reklama postlaridan boshqa hech narsa qolmagandek tuyuladi.
Komilovning soʻnggi soniyadagi goli endi ham yangi avlodning yuragida shunday jonli yashayapti — chunki u faqatgina muvaffaqiyatning oʻzi emas, balki umidning oʻzini ifodalaydi. Hozir esa yaxshi oʻyin koʻrsatgani uchun beriladigan medaldek narsalarni koʻramiz. Shuning uchun oʻsha jamoa endi hikoyamizda yashaydi, ammo uning ruhi hali ham yangi avlodga oʻtib bormoqda.
Avval sana, keyin bahslash.
O'sha kecha uyga yugurib keldim, nonushtani yopib olgan edim, onamning qo'liga pishiriqlar bilan: "Yana xalqimiz g'olib chiqdi ekan!" — deb bo'ldi. "Qayerdan?" — deb so'rdim. "Komilovning so'nggi soniyada kiritgan golidan" — deganini eshitdim, oyoqlarim ostidan yer oʻynadi. O'zimni hali ertalab nonushtamni o'ylayotgan edim, lekin endi butun mahallada bayram boshlangan edi. Qani endi, o'sha vaqtlar qanday bo'lsa? Odamlar choy bilan televizorni kuzatgan, hatto nonushtani ham o'tkazib yuborganlar! Endi esa shunday bo'lsa, masalan, oqshomda kelgan manzil: "O'zbekiston — 5:0". Nima qilish kerak? Nonushtani yangi boshlash yoki chempionlikni nishonlash? Bu masala hali hal qilinmaganligicha qolmoqda... 🤣🍿