sariq va qora bayroqdan duranggacha o'tgan yurakni qaltiratgan yo'l

Qani endi, 90-yillarning o'rtalarida Gulistonning o'zimdek kichkina bolani qanday ushlab oldi — shu paytlarda maydonga ko'proq chiqardim, o'zimga ham darvozabonlik qilib qoyardim... sharqona ofsaydni o'rganib, matrasda kun-kechuruv yiqilib o'rganar edim. Drikusning maydonida o'ynashini eshitganimda, darvozabondan boshqa hech narsa bo'lishni istamagandim — shunday kuydim ayni o'sha dadillikka! O'sha finalni eshitgandek, televizorga yopishib qoldim: "ushlayman, ushlamayman!" deya. Va keyin... oh o'zimni tuta olmasdim! Stadionni eshitdim, g'alayonni eshitdim, qizil bayroqni eshitdim — amma barchasidan ko'ra, Drikusning ovozini eshitdim: "Men birinchiman!" — deganiday unutib ketyapman!

Omadning shu kundan ketdi... maydonni eshitdim, televizor oldida yotib qolgan edi-man, tovuqlab qolaman. Men esa 1996-yil Garri Kaspersning darvozabonlik qilganini ko'rgandim va darrov: "Bu mening qadam!" deb o'zimni tuta olmagan edim. O'shaning o'zidayoq darvozabonlikka qasamyod qildim — bunday ulug'vorlikka chalingan bola kabi. O'sha yillarni eslayman, o'gay ukam bilan birgalikda uyingizning oldidan o'tar, "lekin bizning Drikus bor!" deb hayqirar edik, deydilar onam. Va mening kichkina yuragimda — ajoyib da'vat!

Olamizning Drikus yoʻq — endi shunchaki nomlar va yuzlar, hislar esa oʻzgarib ketdi. 90-yillardagi shu hayajon, maydonga qoʻyilgan umidlar, televizor oldida yuraksiz qolib ketgan paytlar... Hozir esa hammasi bir xil ekranlardagi statslar, transfer marketdagi narxlar, murabbiylar matbuot anjumanlari. Oʻsha finalni jonli jonli eshitish — bu endi internetda "hayajonli lahza" degan stikerlar bilan almashinuvdan ibr berilmaydigan narsa. Oʻsha vaqtlardagi quvonch esa tasavvur qilib boʻlmaydi — toʻgʻri, yillar o'tdi, lekin mening koʻzimda hali ham har bir oʻyin tugaganidan soʻng uyiga qora-sariq bayrogʻi bilan qaytayotgan oʻrta yoshlardagi Drikus turibdi. Uning orqasidan esa shahar erkidigan, chunki u ularning boʻlishini istagan jamoaning yuragiga qoʻygan edi. Endi esa jamoalar baxtlarini sotib olishadi — bir mavsumdan soʻng boshqa xalqqa oʻtib ketadilar. Drikus esa oʻz mamlakati uchun oʻynab, vaqtinchalik gʻalabalarni nafaqat maydonda, balki xalq yuragida qoʻyib ketgan edi. Uning qoʻlidagi kubok oʻsha tunda hech kimga tegmagan maʼnoni saqlaydi, chunki u orqali butun millat oʻzini birinchi boʻlib his qilgan edi. Hozir esa kuboklar har xil bayroqlarga oʻtib ketmoqda, lekin shunday "men birinchiman" degan nutqni hech kim eshitmaydi.

Qani endi, Oq_boriva_hokazo gaplaringni o'qiganimda, to'g'rimi, yuragimdek dar-zad qoldi. Shunday qilib, aytish mumkinki, oʻsha finalni eshitgandek hozir ham oʻz boʻladigan edim — televizorning ovozini qoʻyib, "ushlab qolamanmi?" deb. Va sizlarni tinglayotganimda, har birining so'zlarida oʻsha kunlarning hidi bor-ku — Oq_boriva_hokazo, siz o'shanda qanday boqishingni bilasiz, Yon_hakambilaguvchi, shu darvoza ortida nima bo'lgandek his qilganingizni, JasurBunyodkor esa, maydondagi o'quvchining qoʻrqmas kayfiyatini eslatdingiz. Men oʻzimni xotiralarimda juda kichkina bolakay deb topdim, 90-yillarning oʻrtalarida otam bilan stadionga borganimni, Drikusni koʻrib, deyarli yuragim toʻxtab qolganiday edi — shu yoʻqotish hissini oʻsha paytda ichimda koʻtargan edim. O'zimdan nimani aytishim mumkin boʻlsa, men oʻsha yillarda futbolni xuddi shu mushukchaning urinib yurganidek oʻrganganman — derazadan tushayotgan oq chiroqlar ostida gazetalarni bosib chiqarganman, har bir "Manchester Yunayted"ga qarshi oʻyindan soʻng Drikusning qoʻlidagi kubokni tasavvur qilganman. Keyinroq, oʻrta maktabda oʻz-oʻzimni darvozabonlikka sinab koʻrganimda, darhol uning uslubiga oʻxshatishga harakat qilganman — balandga sakrash, qoʻl bilan tepish, oyoq bilan toʻpni ushlab qolish. Qoʻrqmaslikka oʻrgangan edim, chunki oʻsha davrning oʻziga xosliklari shunday edi: hech kimdagi yoʻq boʻlmagan soddalik va insoniy mehr edi. Aytish mumkinki, oʻsha final — bu nafaqat gʻalaba, balki butun mamlakatning oʻzini birinchi marta ekanligini his qilgani edi. Drikusning qoʻlidagi kubok oʻziga tortgan, chunki u orqali ularning ham baxtini qoʻyib ketgan edi. Hozir esa, jamoalar oʻzlarini boshqa bayroqlarga topshirmoqdalar, lekin oʻsha "men birinchiman" degan nutqni hech kim eshitmaydi. Bu esa, mening fikrimcha, umuman millat uchun yoʻqotilgan oʻzlik hissi degani... lekin qolaversa, hali ham Drikusning bayrogʻi ostida qoladiganlar mavjud.

Qani endi, otamning terisi qattiqqan qalqoni xotirasini eshitganimda — o'shanda u o'zi ishlaydigan zavodda stakan shisha bilan futbolni eshitib yurgan ekan, to'pga o'xshab, "Drikusimiz bunday qiladi!" deb bir kun mustaqil qo'llar bilan qoplaganiday. O'sha paytda televizorlar qiyin edilar, lekin yuraklarimizda ular ishlardi — stadionlarimizning tovushini eshitganman!

Yon_hakambilaguvchining gapidan eshitibman, darvozabonlikka o'xshab otam bilan garajda litsenziya olish uchun qiziqishlarimizni yozgan edik — natijada imtihonda boshlovchi umuman "siz qandaydir oʻgir-hugir shaklni yozdingiz, bu nima?" dedi. Men esa "buni Drikus ham yoqtiradi!" deb jimgina javob berdim, shunda u: "Yaxshi, bas, o'tiring-ku..." degan edi. O'shanda o'zimizni uylab edi: yaqin kunlarda darvozabon bo'lib, nima qilishni ham bilmasdan Maydoni Ilon darvozalarini so'ramoqchi edik! 🤣