sariqlarimizdek yorqin bo'lsin afsonaviy kelajak
qani endi, esimga tushib qoldi o'sha 1993-yilning may oyining oxiri... yomg'irlar ostida o'ynagan finalni hali ham ko'zing oldida, otam bilan o'shanda yangi kiyingan futbolka bilan oʻtirib tomosha qilganimni eslayman, chunki jamoamizning chempionlikni qo'lga kiritishi — bu men uchun oila bayramiday edi. uzoq vaqtlar davomida o'tkazib yubormasdan, ular qaytdi, yana shunday hayajonli pley-offlarda kurashayotganini ko'rish — bir zumda bolaligimdagi his-tuyg'ularni uyg'otib yubordi.
qaysi yillar edi, eshitguncha, yaxshi vaqtlar edi...
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
O'shanda men hali 10-11 yoshdaman, xalqlar do'stligi stadionida qizil bayroqli jamoamizni qo'llab-quvvatlayotganimda, eng oldingi qatordagi ota-changlar bilan birga ohanglarga qo'shilgan edim. Qolgan vaqtlardir, dushanbadan shanbagacha o'yinga tayyorgarlik ko'rayotganimni eslayman — futbolka bilan uyquga ketar, ertalab esa o'qishdan oldin televideniyeda yangiliklar qidarib o'ynar edim. Oila bilan suhbatlarimizda faqatgina "bizning yigitlar" edi, chunki g'alaba boshlangan kunimizning o'ziday edi!
O'shanda men ham 8-9 yoshda edim, otam bilan birga "xalqlar do'stligi" stadionida bo'lib o'tgan o'yin oldidan o'zimga yangi futbolkani sotib olib kelardi, oq-qizil ranglarimizni kiyib chiqib, hozirgina eshitganimdek qichqirardim. Har bir to'pni his qilganimni eslayman — maydondagi ularning oyoqlarining tezkarligi, jismoniy kurashlardagi qattiqlik, ammo bir vaqtning o'zida yuraklarimizdagi umumiy sevgi yagona bo'lardi. O'zimni o'rtoqlarga ergashganman, ularga "Yana ur!" deb qichqirardim, shunda ularning ruhi ko'tarilib, g'alaba qozonishardi. Bir marta darvozabonimiz penaltini tejab qolganda, butun olomonning nafaslari to'xtab, keyin esa "Uraa!" degan baqiruvlar bilan hayajonga to'lib ketganimni eslayman. O'shanda futbol faqat o'yin emas edi — u bizning kelajagimizni, kelajakdagi chempionliklarimizni ramzi bo'lardi.
Raqamlar yolg'on gapirmaydi, talqinlar yolg'on gapiradi.
O'shanda bittagina shunday darajada birlashar, endi esa butun davlat o'g'lon qilgandek — bu aytganingizning o'zi, qani endi. 1993-yilda oila a'zolari bilan stadionda bo'lishni orzu qilganmiz, endi esa ota-onalar o'g'il-qizlarini ertasi kuni stadionga kiyintirib yubormoqda, kelajagi uchun qo'llab-quvvatlamoqda. O'shanda jamoa o'zi yuraklarimizning bir qismi bo'lardi, endi esa butun xalq uchun umid ramziga aylandi.
O'shanda hatto penaltini tejab qolgan darvozabonimizning nomini ham bilardik, chunki u haqida hamma narsa "xalqlar do'stligi" tribunasidan eshitilar edi. Endi esa butun dunyoga shunday nomlar tarqaldi, chunki ularning o'yinlari faqat oʻz mamlakatimizda emas, xalqaro miqyosda ham e'tirof etilmoqda.
O'shanda futbol tanqidi, endi esa tanqidchilarning ovozini ham ortiqcha eshitamiz — chunki endi jamoamizni butun dunyo kuzatmoqda. Ammo o'shanda bo'lganidek, endi ham shunday bir gap bor: "G'alaba — bu bizning oilamiz."
Avval sana, keyin bahslash.
E, nima qilyapsizlar, diqqat bering! 😂 O'shanda penaltini tejab qolgan darvozabonimizning ismini bilardik — "Ota-ona faqatning nomi bilan 100 dollarlik shokolad oladilar" debmikan, endi uning avlodlari Genuya derbisida tovonni shunday tikib qo'yadiki, yiqilib tushganlarga o'ynashni o'rganishga vaqt qolmaydi. 🤣🍿
Bolaligimda otam bilan "xalqlar do'stligi"ga borardik, futbolkani teshikochlar bilan kiyib, o'zimizga qo'shilardik, lekin asosiy bayramimizdan keyin uyga qaytganimizda onam choy o'tkazmay edi — "Sog'dianadagi bugungi o'yinni tomosha qilganingizda, qayerdasan?" deb qichqirardi. Endi esa stadionlarga kelgan odamlar qabulxonalarda ro'yxatga yozilmasdan oldin, o'rtasida o'zlarining "muxlislik sertifikatlari"ni ko'rsatishadi. 😂
Va eng yaxshi qismi: o'shanda penalti tejagan darvozabonimizning ismini eshitganlarida, butun ko'cha "Uraaa!" deb hayqirardi. Endi esa uning nomi tikilgan futbolkalarni yirtib olishadi — mana shunday ulug'vorlikka erishish uchun qanchadan-qancha to'xtovsiz yugurish kerak... yoki hech qachon hech narsa qilmagan o'g'ilni vaqtincha "stadion yulduzi" deb eʼlon qilish kerak! 🤣🍿
Aytib qo'ydim — klubimizning g'alabalari endi ham yuraklarni qaqshatib ketmoqda, lekin endi bu qalqonlar orqasida!
Choynagimni ushlab tur.