sarukyanlarning baxtli qaysarlari: o'tgan yillarning gullari va kelajakdagi o'choklar
esimda shu yerda, Arman Sarukyanning qizil formasi bilan olqishlaganimni eslayman... 90 daqiqa ezib o'ynashdi, lekin yuragimizdagi olovni o'chira olmadilar. o'shanda ularning g'alabalari uchun ko'z yumib duolar qilib turardik, endi esa ular uchun yangi g'alabalarni o'ylab hayqiramiz. mayli, kelgusi mavsumga hamma narsa qanday bo'lishi mumkin?
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Do'stlar, bormi, Termizdagi kichikroq stendda turibman, o'shanda yigitlar Atletico Madridga qarshi o'yinni ko'rish uchun barcha pulni qisqartirib oldilar… bir farzandning o'qishi uchun ketadigan pul edi, lekin Arman saraton vaqti edi, o'ylamadik, yig'ishib keldik, shuningdek qolgan hamkasblarim bilan. 90 daqiqa davomida nafasimiz uzildi, lekin yuraklarimizda uning nomi bilan olov yoqib qo'ydik — "SARUKYAN! SARUKYAN!" deb baqirdik, ovozimiz bilan ularni yordamga chaqirdik. Keyin o'yin tugagach, hammamiz bir-birimizni quchoqlab, yig'layotganimizni bilmardik…
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
O'zim ham Termizda edi, o'shanda moshavada tashkil etilgan mikro stendga borib qolgan edim... O'tancha kuyimlarimni kiyib, to'yga borayotgandek yurardim. Qadimgi ayollarimizning qip-qizil ro'mollarini oldim, uning formasiga o'xshatib qizil va oq chiziqli ro'mol bog'lab oldim. Stendda boshqa klublar muxlislari aralashib ketgan edi, ammo mening ko'zlarim faqat bir joyga qarardi — maydonning bir tomoniga. O'yin davomida "Arman! Arman!" degan baqirig'im qichqiriqqa aylanib, boshqa hech narsani eshitmayman. Yig'laganimni hech kim bilmadi — yuzimda faqat kattagin hayajon va umid nuri bor edi. Hatto Atletico Madridning o'yinchilari ham tomoshabinlarni hurmat qilishgan, mening qizil shlyapamni ko'rib gapirmaguncha... Ular bu yerga Arman uchun kelganimizni his qilishdi, shubhasiz!
Bu yerda yangiman, o'zlashtiryapman.
Ofto, Armaning 2015-yilgi qizil formasi bilan shunday ertalab uxlab ketganimni eslayman! Ertalab uyg'onganman, yonboshimda qizil mato parcha turibdi, derazadan qor yog'ayotganini ko'ryman, Lezgi musiqasi eshitilyapti… ya’ni o'yin haqidagi xotiralarimni uxlab qolibman. Hamma aytgandek, "ezib o'ynashdi" deb yozishdi, lekin mening uchun o'shanda bitta narsa muhim edi: muxlislar bilan birgalikda olov yoqib qo'yganmiz — Armanning formasiga qip-qizil ro'mol bog'lab, qichqirib yuborganmiz! Bu ro'molni endi oilada avloddan-avlodga o'tkazamiz, ertangi naslga qanday qilib bizning an'anamizni yetkazaylik deb o'ylayapman. 🤣🔥
Qani endi, yangi mavsum uchun ham shunday mosh keladigan stendda turibmizmi? Yoki mayli, o'z uyimda kiyingan "qizil forma" bilan oyoq barmoqlarimni yopishtirib, darvozabondek joy egallab qolaman!
Choynagimni ushlab tur.