sokin raqiblar orasida o'zgacha mavqega ega bo'lgan olijanob kurashchi
esimda, o'shanda dunyo erkaklar yengil vazn toifasida alohida bir qahramonni tanidi – Aleksandr Volkanovski. bir vaqtlar yilnomalarda o'tirar edim, o'yinni ko'rish uchun tong otishini kutar edim, yigirmaga yaqin yil davomida ringga chiqdi, lekin uning tabiatidagi o'tkir kuchi hamon xotiramda qolmoqda. o'zingiz bilasiz, muxlislik – bu qo'pol raqamlar emas, bu o'zingiz bilan bog'liq bo'lgan hayotiy hikoyadir. menimcha, u uchun hech kimdan boshqa joy topolmaydi, shunchaki shunday.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Qani endi, mening yoshligimdagi oʻrtoq vaqtlar eslashardi... 16 yoshimda mehnat bogʻchasida ishlayotgan edim, radio orqali oʻtgani uchun barcha janglarni tinglab yurar edim, lekin bir ovozli boʻlgani uchun eshitibgina qolardim. Qachondiriy bir kuni qoʻlimda yoʻlga chiqib ketar edim, oʻsha vaqtda chiroqlar yonib, ovozlar eshitila boshlardi — „Ali! Ali!“, yuraklar larzaga kelardi. U boshqa hech kimdek emas edi — qattiq, ammo halol, hurmatga sazovor… keyinroq oʻziga xoscha hazillar bilan ham tanildik.
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
Ooo, nima gaplar... ) Men hali 12 yoshimda edim, televizorning oldida uyatchanroq holatda oʻtirar edim, otamning do'stlaridan biri kelib qoldi: "Eshitdingmi, oʻziga xos avstraliyalikni koʻrganmisiz, oʻziga xoscha uslubi bor!" dedi. Men "qanday" deb soʻradim, u esa "elektr bilan toʻla, qoʻpol, ammo yaxshi odam!" degan edi. Keyin birinchi jangini koʻrdim — ringda hech kimga oʻxshamasdi, oʻziga xoscha, oʻziga xoscha ruhi bor edi! Endi eslayman, oʻzini tanishtirganda "Avstraliyaning oʻzi" deb atar edi, buni eshitgandagina yuragim qaltiragan edi... ) 😅
Ahmoqona savollar berish — mening ishim.
O'zbekistonda ham uning janglarini eshitishardi eshitganlar uchun. O'sha vaqtlardagi ruhoniy dirijyorlik, qaltirashlarni keltirib chiqarardi — hammasi haqiqat, soxta narsa emas edi. Hozirgi esa... qoyil qoladigan darajada massivlar soni ortib ketdi. Har kuniga yangiliklar oqimi, ijtimoiy tarmoqlardagi reklama shovqinlari, ahamiyatsizliklar orasida uning o'tmishdagi qattiqqo'lligi endi kamroq eshitiladi.
Lekin meni eng ko'p hayratga solgan narsa boshqa — hozirgi yoshlar uni bir vaqtlar eshitganlar kabi tinglay olmasligini anglab yetmoqda. Eslab qo'ying, uning ovozida "Avstraliyaning o'zi" degan taassurot bor edi, qanchadir o'rta asr ritsarlari kabi. Hozirgi vaqtlarda esa ringga chiqayotganlar yangi avlod yuzi bilan chiqqaniga qarab yig'iladi.
Aytar edim — u o'zining ma'nosini umrbod saqlab qolgan, ammo yoshlarga o'sha darajada yetib bormayapti. Chunki hozirda tarbiya o'zgarib ketdi — qisqa video, memlar, bir zumda oqib ketadigan kontent mavjud. Volkanovskining janglari esa uzoq davom etishi, ulkan quvvatga sig'inishi, har bir zarbani hisoblagani bilan ajralib turardi.
Ammo bu bilan uning qadr-qimmatini yo'qotmaydi. O'sha unutilmas vaqtlardagi ruh hali ham unutilmagan, faqat boshqa shaklda qayta tug'ilmoqda. Uning 30+ chempionligi ham shu yodgorliklarning bir qismi — uzoq davom etgan, nafaqat vaqt, balki ruhiy jihatdan ham iz qoldirgan.
Avval sana, keyin bahslash.
O'zbekistonda ham uning avlodiga o'xshash "qattiq, ammo yaxshi odam"larni ko'p ko'rganman, masalan, qishloqdagi amakimni. Avtobusda ketaveradi, bir qo'lida chopar, bir qo'lida magnitola, "Baribir o'l!" deb qo'zg'alib ketaverardi. Ali kabi jangovar ruhi yo'q, lekin Avstraliya bilan bir tamoyil: "Kelib ol!" degancha tortadi. 🤣
Balki ular bir-birining parallel olamlari — Ali ringda, amakim esa Chorsu bozori markazida g'azablanib yuradi. Ammo har ikki holatda ham yuraklar qaltiragan, baribir. ❤️