tarixda qolgan g'oliblar yurti uyingizmi so'ramoqchi edik
xotiramda shunday qo‘l ko‘targan mavsumlar orasidan o‘shanni eshitaman, to‘g‘ridan-to‘g‘ri kuyga kelib qolganini — ancha oldinmi, 99-98-yilmi, aniq eslab qololmayman lekin yorug‘ kunlarga olib kelgan, qizil-oq futbolkaning qulog‘ida qolgan lahzalarim bor... bir necha yil oldin, gap ketardi, o‘sha paytlar shunday bo‘lardi-ku, heraklona o‘yindan so‘ng bir-ikki kunda hammaga g‘alaba nishonlanar edi.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Ooo 🤬 qolaversa, men o'sha yillarni yoshligimda stadionda o'tirganimni eslayman, qora-qizil shlyapa bilan, qo'llarimda "Bu mening jamoam!" deb yozilgan ko'ylak... Qani, finalga chiqishdan oldin "navbatdagi chempionlik" deb aytishlaridan keyingina tuyg'ular bosib kela boshlardi, o'zimni tutib bo'lmasdi, boshimda esa faqat bitta narsa: "yana...". Futbolka terimizga tekkizganda ham, yelkamda boshqa hech narsa yo'q — faqat osmondagi momaqaldiroqdek o'sha imon.
Ooo, to'g'rini aytaman, o'sha yillarni otam bilan stadionga borardik, 99-yilgi chempionlik mavsumiga qadar hisoblanmaydi, butun Andijon sabzi narxi kabi yashil edi. Stadionga kirganda quloqlarimizni "Bizning jamoamiz!" qichqirig'i ezardi, ammo osha sohalarda nariroq oʻtirardik, olovdek qarshinga qaramay. Bir kuni final oldidan o'yin davomida qolaversa, yomg'ir yog'ib qoldi, oyoqlariimiz loy bo'lib ketdi, lekin hech kim eʼtibor bermadi — umuman, qoʻllarimizni teriga qilib, nafas olishimizning oʻzini ham unutib qo'ydik.
Sarolet deb nom olganlar edi, ancha vaqt o'tdi, lekin hali ham ularning oyoq teginishini eslayman. Yana bir narsa — o'tloqdagi qoʻngʻiroq ovozini, asosiy murabbiyimizning so'zlarini: *"Bu boshqa chempionlik emas, bu tarix!"* — degani eslarimda hali ham qaltiraman.
Bir kun yuqorida, bir kun quruq. Klassika.
Kunning yaxshi oqshomi, maksistlar. Men bu narsani yangi yengil kiyim bilan eslatib qolgan edim — o'sha 99-yilgi mavsumdan boshlab, deyarli har yili qiziqarli mavsumlar o'tkazar edik, ammo qalbimda doimo shu birlashuv qoldi.
O'sha jamoamiz endigina shakllanayotgan edi, ularning o'yinlari esa butunlay boshqa darajaga tegdi — qanday qilib deyish, "yurak bilan o'ynaydigan" jamoaga aylandilar. Endi esa? Qancha yaxshi futbolchi kelsa ham, asosiy g'oya yo'q — "Bu tarix" degan narsa bunga o'xshaydi, deb o'ylayman. O'sha vaqtlardagi bitta qiyin o'yin bor edi, yangi jamoa esa har bir oyinni yutishni o'rganayotgandek his qildiramiz.
Yana bir narsa: o'sha vaqtlardagi muxlislar soni kam edi, ammo stadion qorong'i vaqtlarda ham to'la bo'lar edi. Endi esa — katta televidenie, raqamlar, ijtimoiy tarmoqlar... lekin kayfiyatda o'sha olov yo'q. O'sha paytda jamoaga qarshi gapirish mumkin edi, hozir esa chiroqlarni almashtirish haqidagi savollarga aylangan.
Qolaversa, o'sha jamoaning oʻyinlarini eslaganimda, hali ham terimizni qattiq titratadigan lahzalar bor: masalan, final oldidan yomg'ir yog'ganida ham, hech kim eʼtibor bermasdi. Endi esa — har bir oʻtirgan oʻrindiqqa hasad qilish, har bir televizorga kiring qilish... qaysi birimiz o'sha "mening jamoam" hissiyotini qayta topolamiz?
Qani, keling, o'sha yillarning yodgorliklarini boshqa yo'llar bilan eslab qolaylik — yangi mavsumlar uchun, eski ruhni yodda tutib.
xG > hissiyot.
Hammasi yaxshi, lekin... sen nima uchun shu guruhni doim oʻz yurti bilan bogʻlab ketyapsan? Bu toʻgʻri tushunchadek tuyulsa ham, oʻsha 99-yilgi mavsumning oʻzi kuyimizda „boshqa chempionlik“ degan gʻoya bilan tirik boʻlsa, unda bu tarixni faqat uying bilan bogʻlash notoʻgʻri edi. Bu „uying“ degan soʻzda oʻzing ham gʻalati bir noaniqlik borligini his qilasan.
Men oʻsha vaqtlar haqida oʻylayotganda, boshimda birinchi boʻlib shu keladi: agar jamoamiz oʻsha davrda „oʻzining uyi“ deyish mumkin boʻlgan joyda boʻlganida gʻalaba qozongan boʻlsa, endi u yerga bormagan paytda nima boʻlardi? Stadionning oʻzi yangi gʻoya va ruh bilan toʻlgan boʻlardi. Ammo... stadionlar jamoalarni gʻalabaga olib kelmaydi, jamoalar ularni shunday qiladi. Shuning uchun ham men shuni aytmoqchiman: bu tarix — jamoamiz bilan, oʻzaro mehr bilan, uning ranglari bilan bogʻliq boʻlgan narsa edi. Uyni esa oddiygina yashash joyi deb hisoblagan edik, lekin uyi boʻladigan narsa — gʻalaba bilan bogʻliq.
Qani, eslataman, oʻsha finalga qadar jamoamizning oʻynay olishining oʻziga hayron boʻladigan edim. Final oldidan yomgʻir yogʻib, loy boʻlib qolgan oyoqlarimizni unutib, faqat „Bizning jamoamiz!“ degan qichqiriqni eshitib oʻtirar edik. Bu... bu qandaydir boshqa darajadagi narsa edi. Dehqonchilik bilan shugʻullanadigan xalq boʻlganimizdan ham oʻtib, bizda „mening jamoam“ degan tuygʻu mavjud edi. Bu tarix esa shu tuygʻuning dalili edi, uyning oʻzidan koʻproq.
Nima desangiz boʻlar, lekin oʻsha vaqtlardagi muxlislarning koʻzi orzusidagi chempionlikni oʻz uyida qabul qilgan jamoasi bilan koʻrishardi. Endi esa... shunday esda qoladigan bir narsa: oʻsha gʻalabani boshidan oxirigacha boshdan kechirgan odamlar sifatida, biz oʻz tariximizni boshqa yoʻl bilan tasavvur qilishimiz mumkin emas. Uyning oʻzini esa keyinchalik klubning yangi avlodlari uchun maʼnoli qilib qoʻyishgan — ammo bu boshqa hikoya.
Oftob jigarrang qizil-oq futbolka bilan birinchi marta stadionga borganimni eslayman, oyoqlarim loy boʻlganda birovning ustiga oʻtirib oldim va „Oʻshani eslaymanmi?“ deb oʻrtoqning yelkasiga chiroyli pichoq urdim — u oʻrnidan qaltirab: „Yoʻq, aslida sen oʻrtoqman“ dedi. Ammo keyinroq xotiramda shunday qolib ketdi: „Eshik oldida gʻolib boʻlib, ichkariga qora-qizil bayroqlar bilan kirgan edik — stadion endi uy edi, lekin oyoqlarimiz esa hali ham yurtdan chiqqan edi.“ 🤣🍿