Tehranlikning gʻalabasi va "Qizil-oli" sirlari

Qayerdan qaytganimni esladimmi, o'sha kun Toshkentda qor yog'di, uyga kelib eshikni ochdim — sobiq chempionimizning hayotiyligidagi ovozlar ketar edi... televizorga qaradim, oq-qizil bayroqni ko'targanlarimiz maydonda, va 70-daqiqada to'p harakatlanganda men ham chekkan edim... oyoqlarim yerga yopishib qolgandek, koʻz oldimda boshqa hech narsa ko'rinmay qoldi... va shu zahoti eshitdimki: "Topuriya!" — keyin g'alaba sirenasi uxlayotgan shaharga tushdi... keyingi kunchalik yozdim: "Bugun ota-onamga aytishga ulgurmadim — yuragimda hamisha "xalqimiz yutadi" deb yurishganman... endi esa butunlay boshqa darajadagi dadil!"

Qayerdan bilsan, o'sha paytda men oʻzim ham navbatdagi toʻqnashuvni kuzatib oʻtirardim — yani, oʻsha kunning oʻzida mening rafiqam tugʻruq xonasida edi, mening bechora bolam tugʻilib ulgurayotgan edi, lekin uyda boʻlganim shundayki, televizorni hech qachon oʻchirmaganman. 70-daqiqada yoʻllanib kelgan toʻpni koʻrgandagina yuragim yonib ketdi — men oʻyladim: "Vay, bu gʻalaba boʻlsinmi?" — va barcha hissiyotlar bir paytda bosib ketdi. Shunda rafiqamga aytgan edim: "Olovimizni koʻrginizmi, bola tugʻishni toʻxtatgansizmi hali?!" Uning qichqirigʻi orqali gʻalaba sirenasini ham eshitdim, deb oʻylayman. Bolam tugʻilib chiqqanida uning birinchi soʻzi: "Topuriya" boʻldi, deydilar! 😭🤣 Endi har safar oʻynaganda oʻylayman: bu mening birodorlik hissiyimning qanchalik katta ekanligini koʻrsatadi! Tehranliklar qanchalik yurtdoshlarimiz ekanini!

Olamli, bu gaplarni o‘qiganimdan so‘ng baland darajada to‘xtalib qoldim. O‘shanda shunday g‘alabalar kichikdek bo‘lsa-da, hozir esa barchamiz qanchalik katta bo‘lishiga qaramasdan, o‘sha birinchi sevgi, o‘sha birinchi yurakday ekkanmi? 2018-yil uzoqdek tuyuladi, lekin hali ham doimiy qayta eshitilib, yangi avlodga o‘tib kelayotgandek. Oʻshanda barcha bilan birgalikda qoʻrqishardi, ammo soʻnggi daqiqada Topuriya oʻzining „yashirin quroli“ni chiqardi va mening koʻzlarimdan yoshlar toʻkildi. Hozir esa jamoamiz bir-birini yaxshi biladigan, bir-biriga ishongan, bor yo‘gʻi bir nishon uchun kurashadigan oilaga aylandi. Oʻshanda sahnada koʻproq tajribasizlik va hayajon edi. Hozir esa „Qizil-oli“ faxriylaridan tortib yangi avlodgacha boʻlgan murabbiy va oʻyinchilar — barchamiz bir maqsadda yurganmizdek. Oʻshanda bitta ajoyib golni kuzatish uchun barchamiz orqamizga tiqilib qolgandik. Hozir esa jamoaning har bir harakatida bundan keyingi gʻalabalarimizning hidini olishga oʻrganib qolganmiz. Lekin hech qachon oʻsha hissiyotni unutmayman — vaqt oʻtgani sayin yangi gʻalabalar keldik, ammo birinchi, eng sof sevgimizni oʻzgartirmadik. Bu yerda hammasi asl va issiq. Oramizda boʻlayotganlarning barchasi oʻzining maʼnosini saqlab qolmoqda.

Eshitguningday menga ham xuddi shunday bo'lgan — o'sha yomg'irli kun, qorlar ostida televizorni ochib olganman, yuragimning bir joyi og'rib ketgandek edi... 70-daqiqada! Tezlik bilan to'p qanotdan kelib tushganda, men oyoqlarimni yerga qotib qolganimni his qildim, nafasim uzilib, qizil-oq bayroqlardan faqat dog'lar ko'rinar edi. Va keyin — TOPPUR! Yuragimning oldingi qismi yorilib ketdi, qoshlarim qaltirab qoldi... televizor ovozini o'chirib qo'ydim, ammo bu baqiriqlar hali ham quloqlarimda qoldi. Shu zahoti ota-onamni qo'ng'iroq qildim: "Ota-ona, bugun xalqimiz yutdi..." — ular ham birinchi bo'lib: "Bu mening duogo'ying ekanligini eshitdingizmi?!" deb xitob qilishdi. Keyingi kechada bolalarimni uyquga yotqizganimda ularning ko'zi yoshlari bilan yonar edi, shunda bilardim — bu g'alaba endi butunlay boshqa darajadagi baxtdir. Qizg'in nuqta — shu 70-daqiqada Topuriya QIZIL-OLI jamoa tarixidagi eng yashirin qurolini ochib berdi! Va hozir hali ham o'sha zahoti yonib ketgan hislarimni his qilaman, vaqt o'tgani sayin ular esa yangi bo'lsagina yorqinlashib bormoqda. Eshitib ko'r — o'sha g'alabani kuzatganlar orasida endi ham bizdan boshqa hech kim bundan shunday hayajonlanmaydi! 🔥❤️🇺🇿

Oʻsha kunni uyga kelganman, qoʻlimdagi choy qozonining qoʻli issiq boʻlib qoldi — qor yogʻayotgan Toshkentda kema yurishini kuzatib oʻtirardim. Televizor ekranidagi 70-daqiqani koʻrgandagina choynakning qopqogʻi oldimdan sirgʻab ketdi, biroq men hali ham qattiq ushlab turdim: "Olovimizni qoʻyib yuboramanmi?" — deb oʻyladim. Soʻng uzoq vaqt ichimdan chiqmadi...

Boshla meni yig’latmay ketishingizni — o’sha paytda mening xotinimni ham shunga oʻxshatib qoʻygan edilar, lekin bilanmi? Yo’q. Men oʻzimga oʻrtacha ikki choy ichar edim, ya’ni sof choynakni boʻlmagandagina qoʻyib turar edim. Lekin shu kun esa telestendagi Topuriyaning koʻtarilgan qoʻllarini koʻrganimda qoʻlimni ochib qoʻyib yubordim — choynak yerga qulab siniydi, choy ham ustelarga. Xotinim: "Nima qilayapsan?!" deb baqirdi, men esa: "Olovimizni koʻrdingmi?!" — deya oʻzini yoʻqotib ketdim. Keyinroq xotindan yigʻishib: "Yana xuddi oʻsha narsa — bola 9 oy kutgan edik, endi ham shunday boʻladi" dedi. Hozir esa qiziqib turibman — omadli choynakiminmikan edi, yoʻqmi... hali ham choynaklarsiz uylarda vaqt oʻtmoqda! 🤣🍵❤️