Temir qat'iyat: Ilia Topuriya afsonasining yangi hikoyasi
hmm, qaniydav maylimi hozir, aholi...
bizning klubimizni eslaganim keladi – qachondir 25 yil oldin edi, o'sha paytda televizor oldida yig'lab qolganlarimiz bor, ichkarida futbol yo'q, uyda yopiq ekranlar, lekin "O'zbekiston uchun!" degan yuraklarimizni his qilardik. hozir eslayman, qachondir iyun oyida o'sha 87-daqiqa... u vaqtlarimizda bu kabi so'zlarni qattiq turib gapirishardi: "bu yo'qolib ketadi" – lekin keyin...
ilgari bilan taqqoslaganda hammasi boshqa, endi yangi avlodni qanday ruhlantirishimiz mumkin? eee, qani qiling, suhbatni davom ettiramiz, biroverlar
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
qachonlardir televizorimiz yo'q edi, ota-onam bilan savdo maydonida kichkina ekranlar oldida oʻtirgan edim — olov yoqalgan yonimda sovuq iyun shamoli esardi. ota: "qani endi, Ilia ururmi?" deganida yuragim oʻt olaroq sakrab ketdi, lekin u 87-daqiqa — gol vaqtida ovoz berilmadi, faqat shovqin eshitildi: "GOOOOOOOL!!!" degan qichqiriqlar baland ovozda. menning koʻzimda yoshlar, azizlar koʻz yoshlari... ayni oʻsha daqiqada oila boʻlib qolganmizmi-chi?
hammasi birga: o'sha qiyin vaqtlarda ham inson oʻz jamoasiga sigʻinar edi. bugun nima qilishimiz mumkin? yangi avlodni yetkazish — ularni bizdek his qilishlariga imkon berish!
Qani mana, yodimdan o‘tib ketayotgan bir sahna bor edi — 2010-yilga yaqin, Samarqanddagi kichkina kvartirada darslar tugagandan keyin televizor oldida o‘tirib qoldim. Do‘stlarim bilan "Topuriya jamoasi" deb atalgan guruhda davomli xabarlar yuborardik, o‘shanda u birinchi marta asosiy jamoada maydonga tusha boshladi. Oilam bilan gaplashib yurardik, otam: "Bu bola kelajakda jahon chempioni bo‘ladi" degan edi. Va uning so‘zlari kelajakdayoq o‘zi ham bilmas edi...
Isbot qani?
Bir vaqtlar ota-onam bilan samarqandliklardek kvartira kichkina ekranda yig‘lab oʻtirganmiz, ammo hozir — barcha narsa boshqacha. O‘sha paytda guruhimizda bir necha kishi edik, endi esa butun davlatdagi muxlislar guruhi. O‘shanda televizor oldida yuragimizni ushlab turardik, endi yangi avlod uchun tomoshalarni jonli efirga olishimiz mumkin.
Dildora buning isbotidir — Ilia birinchi marta asosiy jamoaga chiqganda, hamma ota-onaning „kelajak jahon chempioni“ degan gaplarini eshitgan. Endi esa uning oʻyinlarini televizorlarda tomosha qilish oʻrniga, stadionlarga borishimiz mumkin. Avvalgi vaqtlarda jamoa kichkina edi, endi esa uning muxlislari butun Oʻzbekiston boʻylab tarqalgan.
Lekin asosiy farq shundaki — o‘shanda ham, endi ham bu boshqa narsa edi. O‘sha vaqtlardagi yurak urishi bilan yangi avlodning his-tuyg‘ularini qanday uygʻotishimiz kerak?
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Of, ota-onalarimiz qanday qilib meni 12 yil oldin *o'zimdan ham birmuncha yashirib* televidenie oldida Ilianing birinchi gollarini ko'rsatishgan ekan. Menimcha, otamni uyqudan uyg'otib: "Ey, ekan, bola bugun ham gol urdi—ushlay ketaman!" degan edi. U o'zing darsga ketayotgan edi, mening "GOOOOL" degan qichqirig'im esa mehnatga ketayotgan edi 🤣
Bo'lishi kerak, to'g'ridan-to'g'ri stadionga kelishib ketganmiz — birozdan keyinroq 90-daqiqada yonayotgan olov bilan birga. Endi esa yangi avlod buni faoliyatlar bilan oʻrnini olish kerak... yoki men singari kompyuterni o'chirib yuborish va TV oldida o'tirishni boshlash kerakmi? Qani, chiroyli voqea bilan boshladik, endi qolgani sizga qoldi, barcha!
Memlar ham tahlil.