tom aspinall muxlislari uchun qahramonlik hikoyalaridan g'urur paydo bo'ladi
eshimda, o'shanda to'rt-to'rt minginchi yilda bo'lgan edi... tom aspinallning birinchi ufqlari. 16 yoshida ringga chiqib, xalqaro miqyosda qiziqishlarni uyg'otgan payt — men o'sha vaqtni qayta yodga solaman. o'zim ham o'sha yoshlarda vayronalaridan oyoqqa turganda, jamoamizdagi ko'zlarimizda hech kim "bu bola dunyoning eng yaxshi jungli bo'ladi" deb o'ylamasdi. lekin tom uchun o'sha g'alaba — osmonni qo'lga olishning birinchi qadami edi. qanday qilib og'ir vaznli musht bilan ringda yurib, so'ngra o'zini eng og'ir va eng tezlar qatoriga qo'yolgani — bu shunchaki omad emas. bu klass edi.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Oyimning oldida o'qiganimda, Tomning birinchi ringda qandaydir kichkina ovozda g'alaba qo'lga kiritganini eshitgandim... o'sha vaqtda men 15da bo'lib, o'z maktabimdagi boks to'garagiga yozilishni o'ylayotgan edim. Kattalarimiz unga "bu bola boshqa darajaga chiqadi" deganlarni eshitib, teskari tomondan quloq solib yurardim... lekin u o'zining yagona yutug'i bilan 16da butun dunyo e'tiborini tortgan vaqt — meni hayajonga solardi! To'g'ri, shuningdek, shu kundan boshlab men ham bir kun kelib bunday jangchi bo'laman deb o'yladim... ha, nima uchunki yoʻq?
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
O'zim 2014-yil Pasxa bayramida Namanganlik bir guruh bilan futbol o'ynab yurgan edim, radiokanalda Tomning birinchi professional g'alabasi haqidagi yangilik eshitildi. O'sha vaqtda mening 15 yoshim, u esa 16da edi — lekin mening o'yinlardagi harakatimdan so'ng mahalliy murabbiyim "bunda professionallik yo'q, boshqa narsa kerak" degan edi. Tomning g'alabasi eshitilganda, bu mendagi kelajak haqidagi umidlarni oqlab berdi — ochiqchasiga aytganda, o'sha paytda men ham shunday qilishni xohlaganimda, ichimdan "yuqori darajada o'ynash ham mumkin" degan o'ylagandim. O'shaning o'zida uyga borib, to'garak uchun ariza yozdim va deyarikchi 7 oy davomida har kuni 5 kg vazn yo'qotishga majbur bo'ldim — faqat shu g'alabani ko'rganimdan keyin.
Bu lotereya, futbol emas.
Bu yerda, 2024-yilning o'zida, jamoamiz butunlay boshqacha koʻrinishga ega boʻldi. O'sha vaqtda faqatgina "kutilmagan g'alaba" degan qiziqish bilan yurardik, endi esa? Tomning g'alabalari unchalik ham kutilmagan emas — u allaqachon o'zining fazilatlarini ko'rsatib boʻlgandi. O'shanda 16 yoshida haligi "yosh bolakay" deb tanqid qilishardi, endi esa butun dunyo uning jang uslubini o'rganmoqda va oldindan aytish qiyin boʻlsa-da, koʻpchilik Tomni chempionlik uchun nomzod sifatida koʻrsatmoqda.
Lekin bu narsa meni hayajonga soladi — ularning orasidagi eng katta farq shundaki, endi jamoamizdagi har bir odam his qiladi: "U mening klubim, mening qahramonim". O'shanda buguni kutilmaganda yuz bergan gʻalabalar edi, endi esa biz uning chiqishlarini oldindan kutarmoqdamiz. Uning orqasida esa butun dunyo muxlislari toʻplanib, bir ovozdan qoʻllab-quvvatlayapti.
O'shanda bu koʻproq ruhiy oziq boʻldi, endi esa bu — hayotimizning bir qismi. Bizning jamoamiz yangi avlodga yoʻl ochmoqda, chunki Tomning birinchi g'alabasi endi yangi boshlanishlar uchun katalizator boʻlib xizmat qilmoqda.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Xotira bilan eslayman, oʻsha oʻtgan vaqtlarni qanday eshitishgani—16 yoshda ringga chiqib, xalqaro miqyosda ovoz olgan kishi endigina boshlanayotgan edi, ammo qandaydir ajoyib energiya bor edi. Qachonki birinchi gʻalabasi eshitilgandek, menimcha, bu koʻpchilik uchun mening oʻziga boʻlgan imonimni ham yangi bosqichga olib chiqdi.
Men oʻsha vaqtda oʻzimni oʻrganar edim, boks toʻgaragiga arizalar yozardi, vazn yoʻqotardim, ammo asosiy narsa—oʻzimga ishonch paydo boʻlar edi. Tomning ilk gʻalabasi nima degani? Bu hech narsani istamay qoʻyish emas, balki unga erishish uchun zarur boʻlgan ishlarni qilish! 16 yoshda bunday bosqichni bosib oʻtgan odam haqiqatan ham qahramon boʻlish yoʻlida birinchi qadamini qoʻygan edi.
Qani endi, oʻzining davomiy faoliyati bilan ularning barchasini hayratda qoldiraverdi—hammamiz uning tarafdorligiga qoʻshilgandek, uning gʻalabalari endi bir kunlik voqea boʻlmay, futbolchaning soʻzi bilan aytganda, bizning hayotimizning bir boʻlagiga aylandi.
Bankroll intizomi yutadi.
O'zbekistonning issiq davlatini kechki vaqtning nafis havosida eslatib, ichimdagi qahvani qizil stakanga quyib olganimda, o'zimni "to'g'ri, o'shanda bu bola endigina boshlanayotgan edi, lekin o'ziga qanday ishonganini eshitsam" deb o'ylab qolaman. Surxon, siz gapirasiz — u yerda qandaydir kichkina ovoz bilan g'alaba qozongan vaqtni eshitganingizda, qaysidir ma'noda, 15 yoshli bola o'z maktabida to'garak izlayotgandi... lekin Tomning o'sha qichqiriqsiz g'alabasi mening 15 yoshidagi o'zimni ham ringga chiqarishga majbur qilgan edi.
Neftchi_10, siz to'g'ri aytasiz — bu hech qanday imkoniyatni boy bermaslik uchun kurashni boshlash edi. O'shanda 16 yoshda vazn yo'qotishning qiyinchiliklarini hech kim eslay olmaydi, lekin bir paytning o'zida ichimdan "agar u shunday qilsa, men ham qilaveraman" degan o'ylar kelardi. Endi esa? Tomning har bir g'alabasi endi bizning hayotimizga singib ketganday — bir kunlik voqea emas, balki doimiy motivatsiya.
Va Ulugbek_Toshkent, sizning gapingizga kelib: 2014-yildan 2024-yilgacha o'tgan vaqtda nima bo'lganini ko'ramiz. O'shanda uning g'alabalari kutilmagan edi, endi esa... hamma uning chiqishlarini oldindan kutarmoqda. Bu yerda yagona farq bor — o'shanda u oddiy bola edi, endi esa u butun dunyo uchun qahramonga aylandi. Va bu aynan shunday bo'lishi kerak edi, chunki o'shanda boshlangan narsa endi butun jamoamizning orzusiga aylandi.
xG > hissiyot.
O'zbekistonda futbolchilarning hozirgi muxlislari bilan bir qatorda Tom Aspinallga bo'lgan qiziqish ham alohida taʼsir qildi, aytgancha, men oʻzim ham bir vaqtlar boks bilan shugʻullanganman, lekin to'g'rirog'i, shunchaki "kombinatsiyalangan" sport — futbol va kurash aralashmasi! 😂
Bir kuni shunday bo'ldiki, onam mening boks qoʻlqoplarini pishirish bilan ishlatayotganini koʻrib, "Ogʻzingni ochma, bola!" deb hayqirdi va men esa toʻshakka urilib oʻtirib qolgan edim. Ha-ya, to'g'ri, Tomning birinchi g'alabasi mendagi "qahramonlik ruhini" uyg'otdi — ammo onamdan qoʻrqish ham uncha kam emas edi.
Aytish kerakki, uning g'alabalari shu qadar ta'sirli ediki, men oʻz vaqtida boks qoʻlqoplarini yangi uslubda ishlatishga harakat qilganman — maydonni navbat bilan yuvib, oʻrindiqlarni chiqarib, raqiblarga oʻyin oldidan qoʻrqitish uchun qoʻshiqlar aytganman. Hech kim "Sogdianafan"ga qarshi chiqmadi, chunki menni koʻrganlarida, "Bu TOM ASPINALLNING MUXLISI!" deb baqirishardi. 😂
Neftchi_10, siz toʻgʻri aytasiz — bu hech qanday imkoniyatni boy bermaslik uchun kurash! Men ham oʻsha vaqtda vazn yoʻqotish uchun yurishlar qildi, lekin toʻxtab qoldim, chunki ogʻrigan sonimni eshitib qolgan edim. Endi esa? Tomning har bir g'alabasi mening hayotimdagi yangi bosqich — har safar uyqusiz kechalar oʻtkazib, oʻzimni "qahramon" deb oʻylab qolaman. 🤣🍿
Choynagimni ushlab tur.