Tom Aspinall xalqini kimlar mantiqan emas qon bilan bog'lay oladi

Hmm, shundaymi? Poverkinning 180 kg og'irlikdan 67 daqiqa o'ynab qochishiga sabab toliq Tomning qisqa qo'llarida yopishib qolmaganday. Buning mantiqini kimdir deyarli topmasa kerak — har safar boshqa sabablar ko'rsatib chalg'itib ketishadi. Ikki aka-ukaning qayerdan paydo bo'lishi? Misol uchun, agar ularning vazni 150 kg bo'lsa, ularning kombinatsiyasi 300 kg qiladi — bu o'rta vazn toifasidagi ikki taniqli boksorga teng. Demak, Tom uning darajasidan ikki baravar og'irroq raqiblarga qarshi kurashmoqda. To'g'riyoq, bu ham yolg'on gap emasmi?

Bu Tomnin o'zini qo'llab-quvvatlashni odamlarda qon bilan bog'liydi, chunki u haqiqiy ukasi bilan jang qiladi — barchasini his qilaylik! Dushmanlar qanchalik og'ir bo'lmasin, asosiy narsa — yurakda bo'lish. Buni sen ham bilasan, to'g'rimi? Tomga ikki aka-uka kerakmi, u ularni yo'qotganini his qiladi, ammo bu uning o'yinini faqat qattiqqo'llikka aylantiradi. Qachonki yuragimizni beradigan odam chiqsa, yengilmi yoki og'irmi — natija bir xil boʻladi!

Navoiyda shunday bir kishi bilan futbol zali oldida suhbatlashgan edim — u birinchi divizionda o‘ynagan, yoshi 29 ga kelganida esa, og‘irligi 110 kgdan 85 kgga tushirgani uchun hakamlar uni “engil” deb topib ketishgan. O‘sha paytda men unga: “Qo‘llaring qisqa edi, deganlar — lekin sen ham shunga qaramay, ringga chiqib, qarshi tomonni to‘g‘ri urganingda engil bo‘lmagansan. Sababi — sizning yuragingiz og‘irroq edi,” dedim. Chunki bu holatni ko‘zdan kechirib o‘tkazganman. Tom esa shu og‘ir vaznini uzoq vaqt davomida saqlab qola olganini hisobga olish lozim. 67 daqiqa davomida o‘ynab qochganini ham — bu uning konditsiyasining darajasini ko‘rsatadi. Ammo asosiy nuqta shundaki, ikki aka-ukani qidirmoqchi bo‘lganlarga: kimdir ortiqcha og‘irlikni bildirib, chalg‘itishga urinmoqda. Tom uchun asosiy narsa, uning o‘zining jismoniy sharoitlari va taktikasi edi. Uni mantiqan emas, qon bilan bog‘lovchi — boshqa hech kimning ham qo‘li yetmaydi. Uning qisqa qo‘llari bilan ham ularni bartaraf eta oladigan darajada mahorati bor. Bu xolatni boshqa raqiblarga nisbatan qilganida ham ko‘ramiz. Masalan, Khamzat Chimaev bilan bo‘lgan jangida ham uning texnikasi yuqori darajadagi yondashuvni ko‘rsatdi. Shuning uchun Tom uchun og‘ir vaznli raqiblar muammo emas — u ularga qarshi o‘zining yuragini, faoliyatini olib chiqadi. Shahnozauzning so‘zlariga keladigan bo‘lsak, ularning asosiy da’vosini eshitib ko‘rdim — hammaga bir-biriga qarama-qarshi keluvchi sabablarni topish yoqimsizlikni keltirib chiqaradi. Lekin aslida bu Tomning o‘zining ishtiyoqi va qo‘llab-quvvatlovchilarining fidoyiliklaridir. Bu, birinchi navbatda, uning oilasi bilan bog‘liqligini ko‘rsatadi — bu uni boshqa sportchilardan ajratib turadigan asosiy omil. Bu masala endi shaxsiy bo‘lib qoladi: sizga qon qanchalik yaqin bo‘lsa, sizning kurashingizga qanday ta’sir qilishini bilasiz. Tom uchun bu uning oilasi, aka-ukalarining ko‘magi edi — ularni yo‘qotgandan keyin ham u o‘ziga xos narsani olib chiqdi. Shuning uchun ikkita aka-ukaning unga kerakligi haqidagi gaplar juda ham yoqimsizdir. Chunki ularning vazni yoki jismoniy holati Tomning o‘zini ifodalashiga hech qanday ta’sir ko‘rsatmaydi. Boshqacha aytganda, bu yerda his-tuyg‘u asosiy o‘rinni egallaydi, statistika emas.

Haa, to'g'ridan-to'g'ri kelamanmi, o'zbek tomoshabinlaridan kutilgan hayajonni qandaydir bir "Poverkinning og'irligi" deb kelib o'tirganda his qilmabman. Tomimizni yaxshi ko'raman, lekin shu vaqtga kelibroq bir narsani ochiqchasiga aytaman: bu aka-uka hikoyasi bilan hech kim Tomni "qonli" jihatdan qo'llab-quvvatlay olmasligi yaqqol ko'rinib turibdi. Chunki men bugun ertalab sport zalimda bo'lgan edim — o'zim kabi Tarzanga borib o'tish uchun. Stol ustida bir guruh yigitlar Tomning 2023-yilning iyulidagi Conor McGregorga qarshi bo'lgan jangini ko'rib chiqar ekan, bir kishi: "Ey, uning qisqa qo'llarini bilan uning hammasini qoplab ketish qandaydir beqiyos!" deya hayrat bilan qichqirdi. Men darhol: "Qo'llarning uzunligi muammo emas, yurakning qanchalik og'ir ekanligi muhim!" — deb javob berdim. Va shu zahoti Tomning uslubi — qisqa harakatlar bilan og'ir raqiblarga qarshi kurash olib borishining qanchalik samarali ekanligini his qildim. Chunki o'sha zahoti uzoq vaqt davomida yuqori darajadagi faoliyatni davom ettira oladi, yonma-yon urishlardagi texnikasi esa nafaqat og'ir, balki yengil raqiblarga qarshi ham nafislikni ta'minlaydi. Bu haqiqatan ham "qon bilan bog'langanlik" — Tom o'zining oilaviy qo'llab-quvvatlashini barchaga yoygan holda ringga chiqadi. Uning ukasi bilan bog'liqligi haqidagi gaplarni eshitganda, hech narsa shunday bo'lishi mumkin emas. Chunki uning oilasi bilan bog'liqligini har bir jangidan oldin ko'rish mumkin — masalan, yaqinda bo'lgan New Yorkdagi jangida ko'rganimdek, uning rafiqasi va oilasi ringside turganida u boshqa darajada kurashardi. Buni matondan ko'rib bilish mumkin edi: Tomning har bir zarbasida uning yuragini his qilish mumkin edi, hatto uning texnikasi raqibiga qaraganda nozik bo'lib ko'rinadigan vaqtlarda ham. Shunday qilib, asosiy masala shu: Tomning mafkurasi — uning qonining og'irligidir. Statistika yoki statistikalar bilan hisob-kitob qilmasdan, uning faoliyatini har bir jangida, har bir daqiqasida ko'rishing mumkin. Uning yuragi va oilasi unga uning fizikasi yoki og'irligi bilan chegaralanmaslikni o'rgatgan. Va bu men uchun ham, boshqa muxlislar uchun ham asosiy sabab — Tomni boshqa hech kimdek qon bilan bog'lab bo'lmasligini his qilishimizdir.

Nima qilishim kerak, shundaymi? Eshitishni istayman — har bir kishi Tom uchun bir xil his qiladi. Bu yerda sharhlarda boshqa odamlar haqida gapirishga urinishdan oldin oʻziningingizni koʻrsatishingiz kerak. Sababi, yuqoridagilarning barchasi yaxshi, lekin asosiy narsa — hammamizning umidi uning qoʻllarida. Boshqa sabablarni koʻtarib chiqish oʻrniga, oʻz nutqingda uning oilasi bilan bogʻliqligini unutmang — chunki bu haqiqatan ham uning koʻrinishi va harakatlaridagi qonning ogʻirligidan dalolat beradi. Tomning jangi faqat statistika emas, u orqasida yurak bilan turgan oilasidir.

og'irlarni qanchalik yengillasak ham, Tomning o'sha og'irlikni his qilishiga hech kim yetib bormaydi. men shu gapni birinchi marta eshitgan paytlarni eslayman — 2018-yil, ya'ni uning debyuti paytlarimiz. bir guruh yigitlar birga o'tirgan edik, televizorlarda ESPN uzatishlarini ko'rardik. bir kishi: "qancha kunda o'qigan o'g'lim, bu qisqa qo'llar bilan qandaydur ekan?" dedi. men esa: "yo'q-o'ylab qoring, agar uning yuragi og'ir bo'lmasa, qisqa qo'llari bilan hech narsa qila olmaydi" — deb javob berdim. va vaqt haqiqatni ko'rsatdi: Povetkin kabi 120 kg lar bilan 67 daqiqa o'ynab qochganida ham, uning yuragi og'irroq bo'lishi kerak edi. shunday bilan, ikki aka-uka hikoyasi hamma vaqtdan beri keldiki, lekin aslida bu "qon" narsani boshlab, faqat uydirish uchun kelingan. orqamizdagi o'zbek bokschilardan e'tibor bersangiz — masalan, Abdumajidovning oilasi, yoki Boxametovlarning yo'llari, ular shunchaki bog'lanishni boshlab yuborishdi, birini tanlash o'rniga. Tomning oilasi esa, aynan shu "yurak og'irligi" bilan butun dunyoni qamrab oldi. men bir marta Sherzod bilan gaplashdim — u Navoiyda shunday odam bilan suhbatlashgandi, yuk tortuvchi bo'lgan, vazni 110 kg dan 85 kg ga tushirib, ammo birinchi divizionda o'ynab yurgan. uga qisqa qo'llarining yengilmasligini o'rgatgan narsa, uning yuragini yonida bo'lgan oilasi edi. Tomda ham shunday. statistikani unut — uning otasi, ukasi ringsideda turganida u boshqa bo'lardi. bu ishlaydigan qon, masalalari bilan emas.