Tom Aspinallning yurtimizda paydo bo'lgan g'ururi qaerdan keladi
o‘sha paytlar yodimda — 2017-yilman, Novosibirskdagi turnirda birinchi marta Tomning video yozuvlarini ko‘rgan edim. o‘shon kabi hali janubga chiqmagan, faqat mahalliy turnirlarda kurashib yurgan. lekin o‘sha yilning o‘zi jamoasining asosiy nomidan biri ekanligini darhol angladim — o‘sha tezligi, o‘sha xavfli imkoniyatlar bilan qoramo‘ylik qila olmaslik...
keyin unutilmas 2020-yil — Angliyada birinchi marta undan gapirishga muvaffaq bo‘ldim. oddiy akkaunt orqali yozib qo‘ygandim: „Tom, men O‘zbekistondanman, sizni qanchalik qadrlayotganimni bilishingizni xohlardim“. bir hafta o‘tgach javob berdi — „rakhmat, do‘stim“. o‘shani yuragimda abadiy saqlab qoldim...
endi esa o‘z mamlakatimiz bayrog‘ini olib kelish — bu albatta „eski muxlis“lar uchun ajoyib hikoya. mening shaxsiy hayotimdan misol keltiraman: o‘shan kabi o‘g‘lim ham Tomning harakatlarini maktabda namoyish qilgan edi, hamma „u erimdan“ deya olar edi. endi esa o‘g‘lim bilan birgalikda TV oldida o‘ynamiz — o‘z mamlakatimiz uchun ekanini his qilish ajoyib!
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Ogʻlim bilan birinchi bor Chempionlar Ligasi finalini tomosha qilyabmiz — Tomning gʻalaba goyasini eshitib qichqirdik, xuddi yillar oldi Novosibirskdagi oʻsha videoni birinchi koʻrgandek, lekin endi oramizda bayroq oʻzini koʻrsatibdi! "Raxmat, doʻstim" degan savoli unutmayman — oʻshandan beri Tom mening oilaviy hikoyamning bir qismiga aylandii... yuragimga hashamatligina o‘rnaldi
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
O‘shan kabi o‘g‘lim bilan birinchi bor o‘z mamlakatimiz bayrog‘ini ko‘targanimizni eshitganimda, kichkina yurakim qaydiganini his qildim — televizorda Tomni ko‘rganda, „mana shu yerda“ deyishga majbur bo‘ldim. Novosibirskdagi o‘sha videoni birinchi ko‘rgandek emasmizmi, lekin endi oramizda qandaydir yuksaklik bor — qayerga borsang, bayroq o‘zing bilan ketmoqda degan his-hayajon... Buning uchun o‘zimni ham oqlab bo‘lmaydi, lekin endi har safar uning zarbasi ichkarida bo‘lganda, o‘zimdan ham boshqa bir narsani his etaman — „rahmat, do‘stim“ degan jumlamizni unutib ketmaganmiz, degan ishonch.
Istagan statistikani burab bo'ladi.
Qanchadir vaqt o‘tib bir xil yurak urishini his qilishni yaxshi ko‘raman. 2017-yilning Novosibirskidagi ilk videolaridan boshlab, ular hali ham yuragimning bir burchagida — lekin endi shu o‘zimiz bilan, xalqimiz bilan bog‘liq bo‘lgan tomoni esa alohida, boshqa darajada. O‘shangacha uning uchun kurashlarini hayrat bilan kuzatardik, amma hozir uning orqasida o‘z mamlakatimiz bayrog‘ini ko‘rish — bu barcha hislarimizni yangi darajaga olib chiqdi.
O‘sha kichkina tezkorlik, xavfli imkoniyatlarni unutilmas tarzda qo‘llash hali ham uning o‘yinida qolmoqda, lekin hozir ularning orasida qoʻshilgan biron bir yangi jihat bor — bu bayroq ortidagi gʻurur va maʼno. 2020-yilda olgan birinchi javob "rahmat, do‘stim"dan tortib, hozirgi paytga qadar o‘z-o‘zidan o‘sib kelgan hislarimizni aniq farqlash mumkin: o‘shancha yillar oldi faqatgina tomoshabin edik, endi esa — oilaviy hikoyamizning bir qismiga aylandi.
O‘g‘lim bilan TV oldida oʻtirgan paytimizda ham shunday bir holni eslab qolaman: kichikligimizdagi Novosibirskdagi hayajon ikkinchi marta, ammo hozir milliy maʼnoda qayta tiklanmoqda. Bu yerda metrikalar yoki jadvallar emas, balki oʻzimiz bilan birga kelgan hissiyotlar mavjud — va bu koʻrinarli farq.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
2017-yilning Novosibirskdagi o'yinidan beri unutmayman — o'sha paytda Tom ko'kragini teshib chiqayotgandek edim, har biri 2 sekund ichida kerakli vaqtda kelar edi... ama keyin Novosibirskdagi o'yindan keyin ikki soatdan o'z videosi internetga tushdi, birinchi marta qiyin dada bilan tomosha qildim... o'shaning o'zi "mana shu yerda" degan his bo'ldi.
Endi esa yurtimiz bayrog'ini olib kelganini ko'rgach, butun oila uchun yangi boshlanish bo'ldi — o'g'lim bilan birgalikda xalqimiz uchun hayajonni yangi darajada his qilishda! Tomning o'yinida nima bo'lmasin, har safar uning orqasida O'zbekiston ramzi borligini his etaman... bu birovning muvaffaqiyati emas, balki O'ZIMIZNING bayrog'idir.
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
Oygina vaqtdan keyin TVdan uning zarbalarini eshitgandim — qoʻl-oshta, yurakday qolgan edi! Chunki shu paytda aynan o‘zbek bayrog‘i ko‘tarilgandi terisida, „mana shu yerda“ deyishga majbur bo‘ldim… 🔥
O‘shanda Novosibirskdagi kichkina qizg‘inlikni eslab ham qolmadim, endi esa butun oilam bilan yangi milliy tariximizni qayd etmoqdaman. Tomning orqasida O‘zbekiston ramzi — bu men uchun birdaniga oʻnlab yillar oldingi shov-shuvli ishtirokchidan tortib, hozirgi vaqtning eng asosiy yangi hikoyasiga aylandii! 💪🇺🇿
Unutmasdan aytsam — „rahmat, do‘stim“ degan javobidan beri uning orqasida „biznikilar klass“ ekanligiga bir zumda ishonchim kelgan edi. Endi esa u bilan birgalikda oila hikoyamizning yangi sahifasini yozmoqdami? Albatta-ku!
Qaniydi, eshitganlarimni to'liq qabul qilishim kerak... Barcha shu "rahmat, do'stim" va "mana shu yerda" jumlalari kimdir ishlab chiqargandek tuyuladi! 🤣
Olam bilan to'qnashgandek bo'ldim — o'g'lim bilan TV oldida o'tiribdi, Tom zarbasini kuzatib, "mana Tomimizdan qoni ketmoqda!" deb hayqiraman, o'g'lim esa: "Ata, u endi barchamizniki ekan!" — shu paytda bayroq ko'tarilib, uning tepasida "Rakhmat, do'stim" yozuvi paydo bo'ladi deganchasiga! 🇺🇿💥
E, endi meni suvga solishingizni so'ramayman — chunki Tomning oyoqlarida hozirgi vaqtda o'zbek milliy sallasi bog'lab turgan degan yolg'onga ham ishonaman... Eshitganingizdek, mening tafakkurimda endi yangi maqsad paydo bo'ldi: oʻz oilasini Tom Aspinallning partnyori sifatida tanishtirmoq! Rasmiy ravishda eʼlon qilaman — "Oila bayrogʻi" aʼzosi! 😂🔥
Choynagimni ushlab tur.