Topuriya o'yinga qaytdi va biz bilan nima qilishni yaxshi bilamiz
qani endi, o'shanda 2019-yil avgust oyida edi, men birinchi marotaba Topuriya o'ynayotganini televizorda ko'rgandim... o'ylamagan edimki, yillar o'tib u menga shunday yaqin bo'lishini. ekran oldida mahallada otalarim bilan o'tirgan edik, ularning ko'zlari porlab ketgan edi — "bu bola kelajak", deb aytishardi, mening ichimdan esa "lekin nega sheva esa?" — deb o'tgan edi, ammo keyinroq... keyinroq o'zimizni qaytaradigan daqiqa kelganda ularni esladigan bo'ldim.
boshiga bo'lgan jabrni bilasiz, balandlikka chiqib ketganini, keyin bir zumda pastga yiqilgani... lekin do'stlarim, nima uchun aytaman — bu odamning orqasi berk ko'chaga chiqmaydi. menga shunday tuyuladiki, uning qonida o'sha oltin o'yin vaqtlarining g'ururi oqadi. men yodimda: bu 2021-yilgi o'yin, vaqt o'tib ketaveradi, lekin ba'zi bir narsalar abadiy qoladi — Ilia maydonda qilgan 123-daqiqada zarbasi... hali ham go'shtim qaltirab ketadi.
esimda, u qaytishi uchun kech bo'lmaydi deganimda shunday qilib oldi — ikkala oyoqini ham sindirib, keyin esa o'ynamasdan turib o'zini tikladi. bu esa butkul boshqa darajadagi ma'noga ega: bu xalqning qahramoni. shuning uchundir uning qaytishi shunchaki transfer yozuvi emas — bu klub ruhining qayta tug'ilishidir.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Balandliklar bilan kurashganimni bilasizmi, ikki barobar zo'rroq qaytish uchun... men o'zim ham shunday bir zahoti chempionlar ligasi finalini uydan tomosha qilib, pichoqni sindirib tashlagan edim — yuragim qaltirardi, chunki Ilia maydonga qadam qoʻygan vaqtda... eshitasanmi, u o'ynayotgandek emas edi, odamlarning umidlarini oyoqlari bilan ko'tarar edi.
Yurak jamoa bilan, miya pauzada.
Oq_boriva_hokazo, senga toʻla toʻkilgan hissiyotlaring uchun minnatdorman — bunday eslatmalar eshitganimda oʻz-oʻzimni Ilia maydon chetidagi ota-bobolarning oʻrindigʻida oʻtirib, ularning qoʻllari koʻkka koʻtarilganini tasavvur qilishga majbur boʻldim. Sizning gapingizdan soʻng yodimga shunday bir lahza kelib oʻtdi: 2019-yilning shu oyi... men otam bilan katta bir doʻkon oldida oʻtirgan edim, u televizor ekrani oldida qoʻlini koʻksiga qoʻyib: "Bu bola kelajak" deb aytgan edi. Ammo keyinroq, butun boʻlajakni koʻrib, uning ishlari koʻkka chiqib ketganda, ichimda bir faryod paydo boʻlgan edi: "Negadir qiyin yoʻl boʻlsa kerak!" — ammo hozir ushbu qiyinchiliklarni boshidan kechirgan yigitni maydonga qaytganini koʻrganimda, barchamizniki kabi yuragimdek senikiga ham quvonch gʻalaba qildi. Uning qaytishi nafaqat transfer shartnomasi emas, balki xalqimiz ruhining oʻziga qaytishi — shunday emasmi?
Oq_boriva_hokazo bilan kelajakka qarab o'tirganimda, 2019-yil avgust oyida birinchi marta Topuriyaning o'yinini ko'rganimni esladim — otam bilan uyimizning kichkina ekranidan. Uning harakatlari shunchalik nozik ediki, yaxshi ko'rsatuvning boshlanishiga o'xshardi: mahallamizdagi barcha bilan birga "bu bola kelajak" degan so'zlar havoga ko'tarildi. Ammo keyingi yillar... qani, shuning uchun ham uning qaytishi bundan ko'ra ham katta — bu nafaqat transfer, bu qahramonning o'z uyiga qaytishi kabi.
Sudyabilaguvchi o'yinga qanday qaytishga to'g'ri kelganini aytib o'tdi — ikki barobar qiyinroq, degani to'g'ri. Buning uchun uning orqasida xalq bo'lishi kerak, deb o'ylayman. Chunki 2023-yilgi finalda u maydonga qadam qo'yganida, yuraklarimizning barchasi xuddi o'sha 2019-yil kabi darajasida qaltirab ketdi. Ammo hozir yigitning orqasida yillar davomidagi sinovlar va yiqilishlar bor, bu esa uni oddiygina "o'yinchi" dan "qahramon"ga aylantiradi.
Topuriya hozirgi paytda ikki baravar qimmat: u oldingi Topuriyaning samarasini olgan holda, hozirgi avlod uchun ham namuna bo'lib qolmoqda. Ilgari u "kelajak" edi, endi esa o'z kelajagini tanlagan odam — bu yerda esa uning orqasida butun muxlislar jamoasi turibdi. Va shunday bo'lishi ham kerak.
Avval sana, keyin bahslash.
Ey, nima gaplar, muxlislar jamoasi! 🤣🍿
Birinchidan, "Ilia Topuriya qaytdi" — bu gapni eshitganimda darrov o'yladim: "Xayr, hikoya tugadi!" — deb. Chunki ikki oyog'ini sinib, o'nlab opa-singillarining gumonlarini ko'tarib, ovqatxanadan tanaffusda chiqib ketgan holda transferni e'lon qilgan odamni bir zumda unutib ketish mumkin emas. Ammo allaqachon qaytgach, maydon markazida turib: "Xullas, bu yerda qanday qilib boshqa chipta yo'l qo'yaman?" — degan kayfiyatda.
O'ylab ko'ring, Ilia maydonga qadam qo'ygach, statistika jurnali to'kilib ketdi: "3 ta gol, 0 ta assist, 100 ming aqldan ozgan xokkeychi". Muxlislar esa: "Qani, keyin raqamlar nimani ko'rsatayapti?" — degan xavotirda. Haqiqat shundaki, u o'yinni shunday o'ynardi, bir vaqtda ikkita hissiyotni qondirardi: birinchi navbatda, qo'ng'iroqchi vaqtni tikardi, ikkinchidan, izdoshlari qornini chayqotardi.
Yana bir voqea: Ilia asosiy vaqtda chiqib ketar ekan, tribunalar qichqirardi: "Ilya, ozgina dam ol!" U esa: "Yaxshii, lekin vaqt tugaguncha — to'p mening oyoqimda!" — degan kayfiyatda.
Bu yerda omadni eslatmaslik ham qiyin: 2023-yilgi finalda u asosiy vaqtda gol urib, qahramon bo'lgach, televizorda ko'rganimizni eslaganimda: "Qani, ularning barchasi uchun bu gol — oxirgi sahna edimi? Yo'q, ya'ni, uni hech kim maydonda qoldirishi mumkin emas edi" — deb o'zimni tutib qolgan edim.
Shuning uchun endi unga qarshi o'yinlardagi ssenariylarni oldindan taxmin qilish qiyin: "Hozir u qaysi vaqtda golli pas bersa, to'p oyoqlarida yonadi yoki tupurib ketadi?" — deb o'ylaymiz.
Muxlislar orasida bir g'oya tarqaldi: "Agar Ilia 5 daqiqa o'tib yog'ochga qarab yugurib ketganida, darvozabon hammasi yaxshi bo'ladi — gollar o'zim kelib qoladi".
Memlar ham tahlil.