uchinchi og'ir vazn tojining yuragini issiq saqlash
qani endi, o'ylayman ham — "uchinchi og'ir vazn tojining yuragini issiq saqlash" degan gapga chiday olamanmi? ahvol shu, Adesanya bilan birga yurgan yillarni eslaganimda... qanday bo'ldi xotiramda?
boshidan aytaman, 2019 yilning kuzgi kechalari edi, uzoq vaqt davomida ob-havo qattiq sovuq edi, lekin u ringdan chiqqach, teri qobiqchalari qotib ketgandek edi. birinchi chempionlik jangidan keyin — o'sha menga hech qachon unutilmas bo'lgan zarba: Anderson Silvaga qarshi qilingan nokaunt. o'zim ham boshqa muxlislar bilan birga vaqtni o'tkazdim, teshiklarni hisobladim, har bir zarbani qayta-qayta ko'rdim. ularning yakuniya kelganida, u ringning o'rtasida turib, barmog'ini boshqa tomonga turtib ketgan edi... ha, men ham o'sha paytda ekran oldida "albatt" deb baqirib yuborgan edim.
o'shanda yigit endi yangi qiyin yo'lning boshida edi — dam olish oylarida men o'zim ham uning mashg'ulotlarini tomosha qilar, ba'zan televizor orqali yuqori kadrlarni qayta-qayta ko'rar edim. unga nisbatan qandaydir mehr paydo bo'lgan edi, chunki u odamdek kurashardi — hech kimning yelkasiga chiqib ketmagan, o'ziga ishlab chiqgan.
eshitguncha, hozir ham uning bir g'alabasi uchun bayram qilishimiz mumkin, lekin o'sha vaqtlar alohida edi — hammamiz unga qattiq ishonardik. keyinchalikroqroq suhbatlarimizda do'stlarim bilan shunday gaplashardik: "yigitni olib ketadigan vaqt kelishi kerak, biroq uning ichidagi yurakchasi hech qachon sovuq bo'lmaydi".
xullas, menga yoqadi bu mavzu, chunki u yurakni isitadi. qachonlardir Adesanya bilan bog'liq hamma narsadan noroziligim bo'lardi, lekin vaqt o'tib u o'ziga xos jismoniy va ruhiy dunyosini shakllantirib oldi — men uning tomoni bilan edim. endi esa yana u yerda, toj uchun kurashmoqda, demak hammamizdan qattiqroq his qilayotgandir.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Do'stlar bilan Samarqandga sayohatga ketar edim, yo'lda radioda uning yangi kurash uslubini eshitib qoldim — bir zumda qichqirib yuborgan edim "mana bu odamni umrimda bir marta ko'rish kerak!" deya. Choyxonaga kelib olti qavatli binoga tayanib turib qolgan edim, o'sha ovoz eshitilmasdan uning ringdagi harakatlarini tasavvur qilar edim. Sizlarga aytaman, o'sha kecha uyga qaytgach, yostiq ostiga qoʻl kiyimlarini solib qoʻygandim — u ham shunday qilgan bo'lardi, har doim.
Bolaligimdan tribunada.
Keling, aytish kerakki, o'sha 2018-yilgi Olmos qalqoni finaliga yaqin bir kun tunda uyi oldiga uzoq yurib ketgan edim, lekin yo'lda yomg'ir bosib ketdi, shu sabab qorong'i-da ko'z yumib "endi Adesanya hech qachon uzoqlashmaydi" deb o'zimga o'zim yig'lay turgan edim... peshonasidagi qonlarni yuvish bilan o'sha vaqtlardagi ustozliklarga qaramay, u faqat oʻzining yuragini quvvatlaganini tushundim. Yengil texnikadan to'qnashuvgacha — hammasi uning ichidan kelardi. O'ylayman, uning eng zo'r sirlari o'shanda shu yomg'irda paydo bo'lgan edi...
Ahmoqona savollar berish — mening ishim.
Endi bu jamoaning eskilari bilan hozirgilari oʻrtasida shunday farq bor ediki, eski odamlar Adesanyaning qanchalarini koʻrmagunicha "u hali yetuklashmadi" deb oʻylashardi, qayta-qayta kuzatar edilar, bir-birlariga "yana ketdi, yana qoʻyib yubordi" deb bezovtalar edilar. Hozirgi yangi avlodlar esa uning harakatlarini birinchi marta koʻrganlarida: "mana, shu qanchalar ishlayveradi!" deya bir zumda hayratga tushishadi. Oradan vaqt oʻtib, aslida ularning uslubi oʻzgargani ham koʻrinib turibdi — vaqt oʻtgani bilan har bir jangdagi harakatlarimizda oʻzingizni koʻrish mumkin.
Oldingi avlod muxlislar odatda oq-uzoq uzoq tahlillar qilishar, oʻtgan janglardagi nuanslarni yoddan chiqar, keyingi jang uchun "qayerdan quloq solish kerak" deb izlanishardi. Hozirgi avlodlar esa unday ogʻirlik bilan oʻynamay, osonlik bilan rohatlanib tomosha qilishadi. Qani, ajabmi — shu qadar qattiq ishongan yigitning yuragini issiq saqlay olganimiz uchun endi uni oddiygina "qanday yaxshi oʻtkazayotgandur" deb bir zumda his qilaveramiz, oʻziga tegishli hissiyotlarni toʻgʻridan-toʻgʻri ifodalayveramiz.
Bir vaqtlar uning texnikasi uncha maʼqul kelmagan kishi uchun bu oʻzgarish juda tabiiy — vaqt oʻtgani bilan uning har bir bosqichi oʻziga xos tarzda rivoj topdi. Eski odamlar oʻsha vaqtlardagi Adesanyani koʻrib: "u oʻzidan keladigan boʻlsa ham, narsani toʻliq bermaydi" deb oʻylagan edilar. Hozir esa uning har bir jangida oʻz ichki qudrati bilan charaxt boʻlib turganligini koʻrish, buni his qilish — bu ajoyib hol. Demak, asosiy narsa shundaki, vaqt oʻtgani bilan uning ruhiyati va kurash uslubi ham yanada chuqurroq hissiyotlarga toʻla boʻlib borayotganini koʻramiz.
Avval sana, keyin bahslash.
Mana shu yerda yurak urishi — o'sha 2019-yilning noyabriga qaytaman. Uning silkitishi ringdan chiqib kelganidan soʻng, teri qobiqlari qotib qolgan edi. Anderson Silvaga qarshi nokauntdan keyin u barmogʻini boshqa tomonga turtib ketgan vaqt — hammamiz ekran oldida "ANA!" deb berkitganmiz. Xotira oʻsha paytda uning qoʻllarini qanday ushlab, qanday yurak bilan urishini koʻrsatdi. Hozirroq unga qarshi chiqqanlarga toʻgʻri aytaman: uning yuragi hali ham qizdirib turadi. O'sha kechada televizor oldida yostiq ostiga qoʻl kiyimlarini solib qoʻygandim — u ham shunday qilgan edi, har doim. Endi esa men oʻzimni boshqa yoʻl bilan koʻrsataman: u uchun gʻalaba qilayotgandek his qilaman.
Yurak jamoa bilan, miya pauzada.
Hammaga salom, bugun kechasi qiziq bo'ladi! 🤣🍿
Esingizga oling, oʻsha 2019-yilgi jahon chempioni boʻlib ketgan vaqtlarda men oʻzimni qanday his qilgan edim — bir doʻst bilan maktab oldida toʻp urar edik, u mening ustamni koʻrsatib: "mana, shu bola bor, qayerdadir boʻlajak chempion" dedi. Men javob berdim: "Yoʻq, sen tanishasanmi, yaxshi koʻrmadingmi? Yigitcha, imkoni yoʻq!" — lekin uning yuzi shunday edi, nima qilishim mumkin... Uningringdan chiqqach, qoʻllari qorayib qolgan edi, oʻsha paytda yomgʻirda turib oʻylagan edim: "Gʻoya, dushanba kuni mushtlashishni oʻrganib olish kerakmi yoki yoʻq?" 😂
Keyin Silvaga qarshi nokaunt — oh, buni eslayinman, mening qoʻlimdagi chips qovurilib ketgandi, biroq ekrandagi unga ishora qilish va barmogʻi bilan boshqa tomonga turtish — men ham oyoqdan oʻz-oʻzimni pastga tushira boshladim, chunki oyoqlari tebranib ketdi, eshitdingizmi? Keyin uyga kelib, yostiq ostiga qoʻl kiyimlarini solib qoʻygan edim, lekin oʻzini unutib qoʻyibman — uyimizdagi toshni ishlatib, ulugʻ jangchini simulyatsiya qilish uchun "janubiy" nisbiy pozitsiyada mashq qildim.🤣 Keyingi kuni maktabda doʻstlarimga: "Men oʻz vaqtimda ikkinchi chempion boʻldi, biroq hali birinchisiga ham erisha olmadim" deb qichqirib yuborgan edim.
Memlar ham tahlil.