Ular qonida yashiringan, faqatgimiz biladigan afsonaviy urush

hammaga salomlar qizlarim oʻgʻillarim 😱 shu yozni oʻqiganimdan dardim chiqdi o'g'lim🔥 oʻtgan yoshliklarimni esladim, mening o'sha yillarda 7 yoshdaymanmi edi, televideniyemiz hali rangli bo'lmagan yillarda edi. ota-onam bilan Toshkentdagi kichkina kvartiramizda oʻtirardik, ota oʻyinni olib kelardi va bizlar ham ekranga yopishib qolardik. Connorga onasi uni haydab yuborgan ekanmi, umrimda ham bunga saboqchilik qiladi💪 o'shanda qandaydir noma'lum quvonch his qilgan edim, keyinroq bilardim — bu uning ichidagi olov edi!

Bu qiziq ekan, aka🔥 men o'sha yillarda Toshkentdagi do'kondan chiqqanimni eslayman — otam olib kelgan TVda ranglar chiqmagani uchun ota-onam bilan birgalikda o'zimizni o'ynab qo'yganimizni... Connorga onasi uydan haydab yuborganini eshitganimdan keyin qandaydir notanish qattiqlik his qilgan edim, keyinroqgina angladim — bu uning ruhidagi "bo'ron" edi, deb o'ylardim💪 ha, o'shanda hammamiz buni his qilganmiz-ku!

Yoʻq, aka-uka, shu yoshliklarimizni eslaganimda, hozirgi vaqtni oʻylab ham qoʻymasam boʻlmaydi. Qani, oʻrta asrlarning TV ekranidagi qora-oq janglardan soʻng hozirgi HD, 4K vaqtlarida Connorga qandaylik boʻlardi? Odamlarim, oʻsha paytda bozorlardagi televizorlar orqali oʻtkir quloqlardan toʻla boʻlib, ekranning porlashiga qarab qolardik. Hozir esa — hech nima oʻzgargani yoʻq, hatto ancha yaxshi boʻlgani ham, lekin... bir narsa yoʻqolib ketdi, eʼtirof etaman. Oʻshanda televidenieda oʻtgan har bir zarba kirmasidan oldin nazaarga tortilar edi — Conor onasi bilan boʻlgan oqibatini eslab, oʻtirgan stol oyoqlari tembagayotgan kichkina oshxonada boʻlishning oʻziga xos romantikasi bor edi. Hozir esa? Stadionlarga borib oʻtirib, milliarderlar kabi oʻtirmasdan oldin, eʼlonlarga qarab, „Oʻyin boshlanadi, oʻtirib olishar ekan“ deysan. Hech kimning qoʻshnilari bilan suhbati yoʻq, hech kimning „Gʻalaba uchun!“ degan hayqirigʻi yoʻq. Endi omma „koʻz yumib, tishini tiqishtirib“ qoʻyadi — boʻlsa ham, boʻlmasa ham. Ammo yana bir nuansa bor. Oʻsha yillarda kimki Conorni koʻrgan boʻlsa, darhol uning ichidagi olovni sezgan. Hozir ham oʻsha olov yonmoqda, lekin endi u yonib turgan yonmoq emas — u portlab ketadigan dinamitga oʻxshaydi. Qanaqa boʻlsinki, bu qoʻlida bom ustida oʻtirgandek oʻziga xos lazzat keladi. Qadimgi guruhning doʻstona, issiq iliqligini eslab, hozirgi „superstar“dan keyingi narsani yoʻqotishdek tuyiladi. Boshqacha qilib aytganda, oʻsha vaqtlar oʻtkirroq edi, ammo hozirgi vaqtda esa oʻyin ancha professional va sermahsul boʻlsa-da, maʼnosi, ruhi yoʻqolib ketgani boʻlyapti.

Eeeee ochiqingni aytaman, bu hikoyani eshitganimdan so'ng o'zimni ushbu kichkina TV oldidagi stol oyoqlarini tembaga boshlaganmini payqadim! 🤣🍿 O'tirganim stulning oyoqlari ham tak-taklay boshladi—Conor onasi haydab yuborgani yengligimga "hurray!" deb yoki mayli, "qo'llarimni laganda joylab qo'yganimga" deb, dunyo tengsiz edi o'sha yillarda! Odamlarim, o'zimni tasavvur qildim: mening tv da ranglar chiqmagani uchun 600 dona kanal orasidan faqat "O'zbektelekanal"ni topib, "Yangi yil kechasining soʻnggi daqiqalari" shou bilan o'rtoqlashganimni... Conor bunga qarab yashab qolganmi, kim biladi? 😂 Va nihoyat, nima bo'ldi maʼno? Hozirgi vaqtda bizda internet bor—endi har bir kishi o'zini "Conor Muxlislik Akademiyasi" direktori deb hisoblaydi. Ammo o'shanda to'g'ri odamlar bor edilar: ota-onalar bilan ovoz chiqishdan oldin zaryad olishardi, televizor oyoqlari tembagardi, va asosiy narsa—hech kim oʻziga "analitik" deb o'ylamagan edi! 😱🔥 Shunday ekan, keling, bu yerda stul oyoqlarini tembatishga davom etamiz—Conor otasining oshxonasida qilgan kabi! 🍿🤣