uning ilon tishli ma'budasi orzu qilib yurganlar

Shunday, bir kuni oʻzim Termizda, nonvoyxonada turganda, oldimdagi ekrandan Robbertni ko’rib qoldim… oqil-oq yoq… choynak qoʻlida, issiq qahva, ammo yuragimda qorongʻu, qaltirash… chunki oʻsha vaqtda bizning tumanda ham birorta "qora-qizil" libos kiygani yoʻq edi, xalq eshitgani yoʻq edi… “Uittaker? Qayerdan?” degan odamlar koʻp edi… lekin men buni yuragimga suqtirdim, piyola bilan birga… keyingisi esa oʻtirdi… Va oʻsha kechada birinchi marta "You’ll Never Walk Alone"ni tingladim… birdan nima boʻlayotganini tushuna boshladim… quloqlarimga shunday qilib yubordi… “bizningcha”…

Ochig‘ini aytaman, o‘shanda Termizda nonvoyxonada o‘tirganimda ham ekrandan Robbertni ko‘rib qolgan edim — yuragimga o‘t qatori yonib ketgandek edi. O‘sha vaqtda men ham Termizning boshqa bir chekkasida gapirganlarga "Uittaker kim?" deb so‘raganlar edi, lekin ichimdagi issiqlikni kimdir qishga qarshi olov yoqgandek o‘zgartirardi. Nima uchunligini keyinchalik tushundim: bu jamoaning boshqa hech narsaga o‘xshamaydigan, ichki chaqirig‘i edi. "Uittakercha" laqamlar atrofimda aylanar, lekin hech biri barchamizni birlashtiruvchi o‘sha qo‘shni atirgul emas edi. Qani, o‘sha birinchi marta "You’ll Never Walk Alone"ni tinglaganimda... birdan narsani angladim: bu qo‘shiq bizning ruhimiz edi, har qanday qorong‘ilikda ham yo‘ldosh bo‘ladigan. Endi eslar ekanman, hali ham teriga qattiq berkitilgan "qora-qizil" ranglarni his qilaman.

Oftobga qaramasdan, Termizning nonvoyxonasi va hozirgi oʻz oʻchogʻimizni solishtirganda — bir qoʻl bilan siqib qoʻymoqdek farqni his etaman. U yerda an’analar hali qoʻl bilan yigʻilmasdi, qora-qizil liboslarni koʻrish uchun gazetada rasm kutilardi. Bugun esa hamma narsa — yurakning oʻzi. Oila a’zolari singari, qoʻshnilarimiz bilan "You’ll Never Walk Alone"ni butunlay oʻzimizga mahsus tarzda, qoʻshiqning soʻzlarini hamkorona aytganimizda, olov kabi darrov oʻt yonadi. Oʻtgan vaqtda ilon tishli maʼbudani orzu qilganlar bor edi, lekin bugun uni qoʻlimizdan tutib turgan boʻlsak — bu oʻsha ishlovga oʻxshar edi: bittagina yoʻl mavjud, u esa bizning yoʻlimiz. Qayerda boʻlmasin, shu oʻrda, tomoshabinlar qatori oʻtirganmizdek, birgalikda kvartalga qaytishni istayotganmizdek... Peshin vaqtidagi choy ichishlarimizdan tortib, kechki gʻalabalarimizgacha — hammasi bir narsa: oʻzaro qoʻllarimizni qisadigan quvonch va boʻgʻinlardagi gaplarimizning oʻzi "biz" deganimizni isbotlaydi.

Qani, keling bu gaplarga bir chizikcha qoʻshilsak — oʻzimizdan boshlaymiz. Men uchun bu "Uittakercha" liboslar boʻlsa, oyoq ostimga yogʻoch boʻlakchalar qoplanmay qoʻymaydi, balki oʻzimning ichki yonogʻimni qandaydir „oʻzingdek“ his qiladi. Termizda ham shunday edi — nonvoyxonaning oldidagi ekrandan Robbertni koʻrib qolganimda, yuragimni qattiqday qisib olgandek boʻldi. Oʻsha vaqtda Termizda „qora-qizil“ soʻzi aytgan odam yoʻq edi, xalq faqat „kimdir u?” degan edi. Lekin men ichimdagi issiqlikni gaz bilan oʻchirish oʻrniga, oʻz-oʻzimga soʻra edim: „Nima boʻlayotganini bilamanmi? Bu yoʻl faqat biznikidir.“ Va keyin „You’ll Never Walk Alone“ eshitildi — birinchi marta. Odamlar qoʻshiqning soʻzlarini qoʻshnichilik qilib, birgalikda aytishgandek, narsaning oʻzida „biz“ degan narsa tugʻilaverdi. Hozir esa, oʻshandan beri bu „biz“ men uchun boshqa hech narsaga almashtirib boʻlmas, hamma narsaning asosi. Peshin choyidan tortib, kechki gʻalabagacha boʻlgan barcha voqealar — hammasi shu qoʻllarni qisadigan, birgalikda narsalarni his qilishimiz. Oʻsha birinchi „qora-qizil“ libosni kiygan vaqtimni eslayman — Termiz koʻchalari boʻylab yurganimda, atrofdagilarni nazarini oʻziga tortgan edi. Endi esa, bu liboslar men uchun hech qanday tashvishga yoʻl qoʻymaydigan, balki ichki qoniqishning oʻzi. Chunki bu liboslar endi „men“ degan soʻzni „biz“ga oʻzgartiradi. Xullas, shunday tushuncham: ilon tishli maʼbudani orzu qilish endi oʻz oʻrnini topdi — u qoʻlimizdagi „biz“ gʻoyasi sifatida. Buning oʻzi yetarli.

Eeeey, do'stlarim! Nechunki o'sha Termiz nonvoyxonasi joyida yurgan edim-da, boshqa biron-bir vaqtda bo'lmagandek, hech qanday sababsiz, oyoqimni yerga bosib olishdi — deyarli oyoq ostidagi yog'ochlarni ham tiqillatib yubordim. Chunki Robbertning birorta teshiklab chiqargan qora-qizil libosi xuddi meni chaqirgandek edi: "Ey, oʻtir, do'st, bu mening yo'lim!" — deb. Va keyin xalq ichidan bir yigitga: "O'zing ham uittakercha emassan?" deb sukaladim. U esa qattiqqo'l: "Yo'q, ya'ni... mana, bu esa seniki", deya qoʻlini qora-qizil rangli ko'ylagining boʻyiniga qoʻyib. Men bu laqabni birinchi marta tingladim — qoyil qolishdan boshqa hech narsa qolmadi. Hozir esa bu "qora-qizil" soʻzini eshitganda, albatta, ichki issiqlik oʻrniga oyoq ostimdagi toshlarni koʻtarib yuraman — oʻz-o'zidan! 😂🤣