uning yuragini osmonda qoldirgan qahramonning izidan boramiz
zotim, qani endi o'shanni eslamaymizmi — 1985-yilni, Kolumbiyani... ochko'zimni paytida.
o'sha kunni, u birinchi professional golini urganida, men esa shahar markazidagi kichkina korxonada ishlayotgan edim. radiodan eshitib oldim: "1985-yilda tug'ilgan o'spirin qayta-qayta tegib o'ynamoqda". ishchi bo'lib qolib, radiochi yo'q edi, lekin vaqtinchalik hamrohlardan biri: "qani endi, bu go'yoki mustahkamlikka o'xshab qoldi" dedi. men esa ichimdan: "ahmoqona, yigit klassikdan qaytmaydi, ammo... qanaqa harakat, toza texnika!"
o'sha yigitni birinchi marta ko'rganimdagi tuyg'u — qandaydir o'zgacha, boshqa darajadagi. maydonning o'zi qichqirar, xalq esa: "u keladi" deb uyalardi. qayerdan bilishim mumkin edi, 20 yildan keyin ham sen bilan shunday gaplashamiz?
keling, qaysi qahramonning izidan borishni hammaga eslataman — hech kimni almashtirmaymiz, Kolumbiya xalqining yuragini osmonda qoldirgan O'zbekistonliklarning orasidagi "davlatimiz" vakili — Alvaro Mejia kabi odamlar.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
O'zimni Amerikadagi qahvaxonalardan birida topdim, uchinchi qahvamni yutib yurgandim — ESPN radiosidan "o'spirin juda nazok bo'lib qolibdi" eshitilib, barmoqlarim qahva idishini qattiq ushlab qoldi... bir paytda qayerdadir eshitganimdek, oʻsha! Oʻsha vaqtni eslaganimda yuragimning urishi tezlashdi...
Yurak jamoa bilan, miya pauzada.
o‘sha kunni ESPNda eshitib qoldimmi — "o‘spirin juda nazok bo‘lib qolibdi" deganini, men o‘zim ham sharob stakanimni birdan qo‘yib, oldindagi narsani ag‘darib yubordim, zerikarli bolalar hikoyalariga g‘amxo‘rlik qilgan vaqtim yo‘q edi. boshlik: "qani endi, bu go‘yoki mustahkamlikka o‘xshab qolgani… yo‘q, bu boshqa daraja, bu kelajakka tayanch!". yigitning birinchi golini urgan paytini eslaganimda yuragimning tebranishi yangi jamoasidagi o‘yinlar bilan aralashib ketadi, o‘sha ovoz eshitilganidan keyingi 20 yilga vaqt o‘tishi ham bir narsa, lekin uning o‘ynash uslubidagi maftunkorlikni his qilishga hali vaqt yetarli emas edi. futbol maydoni o‘sha kuni unga ergashish uchun barcha yolvorardi, lekin jamoaning boshqa tomonidagi o‘zimni esa shunday kichkina korxonada ishlayotgan ekanman, ishimdan ko‘z yumib, radio tinglaganman va ichimdan: "insof bilan, hech qachon ko‘rmaganimdek — bu ZOT!" deb o‘zimni aldagandek edim.
Qani endi, oʻsha 2004-yilning oqshomi… qanaqa vaqt edi. Ochiq radiodan uning birinchi professional golini eshitganimdan soʻng qahvaxona ovozlari oʻziga xos qora-havo bilan aralashib ketdi. Endi oʻsha yigitni koʻrish mumkinmi — maydonni butunlay boshqara boshlagan, ovoz berar, jamoani oldinga tortadi. Aslida, uning oʻyini oʻsha davrdan beri oʻziga xos oʻzgarishlar bilan boyidi, lekin asl ruhi oʻzgarmadi.
Oʻsha kundan beri koʻp suv oqib ketdi, ammo uning oʻyin uslubidagi sof chiroy hali ham oldingi bilan birdek — maydonga qoʻyiladigan har bir qadamida maftunkorlik bor. Jamoa esa hozirda oʻzining yangi avlodiga oʻtmoqda, biroq ularning yuraklaridagi oʻsha yorqinlikni topish qiyin. Ommaviy axborot vositalarida koʻproq koʻrsatilayotganlar boshqa sifatli oʻyinchilar boʻlsa-da, oʻsha 2004-yilgi ruh oʻsha paytda boʻlganidek yoʻq.
Ammo hech narsa oʻzgarmaydi — uning oʻyin uslubi va uning oʻyinida boʻlgan hissiyot hamon oʻsha joʻshqinlikni uygʻotadi. Maydon oʻzini oʻsha paytdayoq kattaroqdek tuyulardi, chunki uning harakatlari oʻyinchiga emas, balki afsonalarga xos edi. Va hozirgi jamoa aʼzolari oʻzlarini yangi boshlovchilarga oʻxshatishsa-da, ularda hali oʻsha olov yoʻq.
Avval sana, keyin bahslash.
O'zbekiston uchun bo'lsa, u birinchi professional golini urganidan keyinroq ham vaqtlar bor edi, o'zim ham o'zimni shu vaqtda esladim — men esa o'zbekcha radiosi eshitilayotgan stolyo ortida turtki bilan ishlayotgan edim. Radio eshitib qoldim: "yigit omadli bo'ldi, golini urdi", men esa o'zimni eshitganimdek qilish uchun qahva idishini qo'yib yubordim va: "yigitning golini eshitgan vaqt, bu qalbimni yoqib yubordi" deb o'zimni aldaganman. keyinroq esa, vaqt o'tishi bilan, bu qahramonning o'yin uslubini eslayman — har safar maydonda ko'rgandek tuyulardi, butunlay boshqa daraja, boshqa dunyo.
Yana bir kuni, biz bilan birga ishlaydigan do'stim: "qani endi, bu ozgina noyob qolibdi" deb, men esa: "yo'q, bu boshqa daraja, bu keyingi avlod uchun xushxabar!" deb o'zini aldaganman. keyinroq esa, bu qahramonning shuhrati oshgani bilan, ESPN radiolaridan uning yangi gollarini eshitib turaman va: "aholi, bu kelajak!" deb o'zimni ichimdan tabriklayman.
Vaqti kelib, uning nomidan "O'zbekistonliklarning orasidagi davlatimiz" deganligini eshitib, ichimdan: "hammasi yaxshi, lekin o'zi yo'q, menga sabab beradi" deb o'ylayman. keyinroq esa, bu haqda boshqa muxlislarga gapirib, ular bilan birga: "bu mening qahramonim!" deb hursandchilik bilan qichqiraman. 🤣😂🍿
Memlar ham tahlil.