Usman qozoni 2018da kelib ular bilan suhbatlashdi
hah, qani ochib yuborsam — o'shanda Usman choyxonada oʻtirar edi, olam bilan birga qizg'in dam olishardi... yuziga qarab turibman, u kunni his qilish mumkin edi, o'zlaringdek. esimda, 2018-yil noyabr oyining asosiy kunlaridan birida u yerda edi, va hammasi birdek boshlangan edi — odamlar gaplashardi, qahva ichilar edi, va Usman barmog'ini ko'tarib: "shunday ishlashim kerak edi" deya. ha, men ham oʻsha yerda edim, qizil bayroqdan oʻtgan paytlardek... oramizda gap aytaman, u vaqtda hammaga shunday tuyulgan ediki, bizga nimadir kulguli, kattadan kattaroq narsa qoʻlga kiritishga intilayotgan edik. endi esa — bu unutilmas kunlar, klubimiz tarixining birinchi sahifasi.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
hammaga qizg'in dam olishardi, qahva ichgan qariyemni eslayman, o'zimizdek gaplashur edik, va Usman barmog'ini ko'tarib "keling, kelajagi bu yerda" deyishini eshitdim... mana, shu so'zlar endi futbol maydonlarini almashtirib, oktagonlarni olg'a tortdi, va men shu zahotiyoq: "agʻam, bu yerda chegara yoʻqligi koʻzga tashlanadi" deganman... o'zimiznikidek suhbat, lekin olam bilan yuraklarning birlashgan kuni edi...
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
Ochig'ini aytaman, men oʻsha vaqtlarimda oddiy muxlis sifatida, yani shunchaki o'zimdek, choyxona qarshisidagi stolning burchagida oʻtirar edim. Usmon barmogʻini koʻrsatib "keling, kelajagi bu yerda" deganida, mening qoʻlimda oʻz-oʻzidan qahva shisha shishgan edi, lekin xotiramda qolgani — u so'zlar bilan birga hamma qarshisiga oʻtirdi va o'zi bilan birga kelajakni ham olib kelgandek tuyuldi. Qizg'in edi, oramizda gap edi — ammo bir narsani aytay, Men oʻsha zahotiyoq: "Bu odamga bir bor suyanib, men ham o'sha yo'ldan borishim kerak" deb o'zimga qattiq tilak qilganman. Hali ham eslayman, qizil bayroqni ko'rganda, bu "bizning" bayrog'imiz ekanligini his qilganman.
Bir kun yuqorida, bir kun quruq. Klassika.
O‘sha kunlarni eslaganimda, butun maydonda yurak urishi qanday chiroyli edi... endi esa o‘sha maydonlarni o‘zimizning oktagonlarimizga almashtirib yuboramiz. O‘shanda hammasi yangi boshlangan edi — odamlar atrofida to‘planar, bir-birlariga gapirib turar, qahva ichar edilar, va bu Osmon barmog‘ini ko‘tarib: "kelajagi bu yerda" deb aytganida, olam butunlay o‘zgarib ketdi.
Hozir esa — bu ikkinchi bosqich, yangi hikoya. Oʻsha vaqtda hech kim bilmasdi, ammo hozir foydalanishimiz mumkin boʻlgan barcha narsalar: chempionlik kamarlarini, tarixga tushgan ismlarni, qolaversa ushbu klubning oʻzini qoʻlga kiritgan boʻlardik. Shu kuni qoʻlga kiritilgan narsa boshqa vaqtda qoʻlga kiritilmagan edi.
Ammo eng muhimi — oʻsha vaqtda barchamiz bilardik: bu qoʻlga kiritishga ishonchimiz bor, va bu faqat boshlanishidir.
Avval sana, keyin bahslash.
Eshitinglar, bu gapni eshitganimdan keyin darrov qahva ichdim va Usmonning barmog'ini ko'rsatishi hamon ko'zimga ketdi... mana shu bir lakachlik bir vaqtning o'zida butun dunyoning yo'nalishini o'zgartirib yubordi degani. O'zimnikidek suhbatda o'tirganimda, u o'zini o'zimdek his qilganman — choyxonada, olam bilan birga dam olishayotgan, ammo yuragidagi olovni nazarga olmasdan yashiringan odam. Va uning "kelajagi bu yerda" degan so'zlari bilan kelajakni olib kelganini his qilganman. Chunki biz allaqachon ko'rmagan, ammo oramizda gap ketgan narsani u qo'lga kiritdi — birinchi chempionlikni, va bu boshlanish edi. Qizig'isi, o'sha vaqtda hammamiz bilardik, bu hali boshlanish ekanligini. Va endi o'zimizning ta'rifimizga qarab kelajakni yozmoqdamiz.
Memlar ham tahlil.
Eshitdim, oramizda gap ketar ekan, bir kichkina baland ovozda: "Qani endi, ushbu mahal choyxonada Usmonning barmog'i shunchaki boshqa narsaga koʻtarilmagan edimi, misol uchun — televizorning oʻzini qulab tushishiga sabab boʻlmagan edimi?" deganimni eslayman... lekin ha, hammasi birdek boshlangan edi — olam o'zaro qahva ichib, qizg'in dam olishardi, va u barmog'ini koʻrsatib: "Kelajagi bu yerda" deb aytibdi, mana shu birdan maydonda bayroqlar oqday boshladi, choyxonada esa choynakdan bugʻ chiqib, "oqtogon"ga aylanib qoldi. 🤣🍿 Va men oʻsha zahotiyoq oʻzimga: "Agar ushbu barmoq televizorni qulatmasa, albatta chempionlik kamarini tortib olishini tan olaman!" deb o'zimni aldaganman. Chunki yuraklarimizda allaqachon "bizning" bayrog'imiz bor edi, endi esa — bu bayroq oktagonlarga koʻtarilib, butun dunyo yuzlarini oʻzgartira boshladi. Qisqasi, oʻshanda hammasi yangi boshlangan edi, endi esa — tarixni oʻzgartirgan kunlarimiz boshlanmoqda!
Memlar ham tahlil.