uzoq vaqtlardan beri bizning qahramonimiz ko'kbel shon-shuhrat bilan kurashmoqda
choyi ichib o'tirgan edim, eski daftarlarimni ko'zdan kechiraman ekanman. 2019-yil may oyida "uzoq vaqtlarga" deb aytish ham qo'l kelmas edi — qani shu paytlarimizni eslayman. hammasi yangi bo'lgandii, hamma yaxshi ko'radiganligingni, qanchalik ulug' bo'lishini bilmagan edik. lekin bir narsa aniq — o'shanda bizning poyga otimiz ko'kbel bo'lib, barcha oldida turardi.
esimda, u kunni kabi — may oyi, issiq, yelim iqlim, barcha shovqin-suron. amerika ichidagi bir davlatda o'tar ekanmiz, kimdir: "qancha vaqt o'tadi, meningpoirier sening nomingni butun worldga chiqaradi" degan edilar. hammaga kulib yuborardim: "o'zingiz ham o'ynab ko'ring, keyin gaplashamiz" deb. lekin ichimdagi o'tlar alanga olganday edi — bu kishi boshqa odamlar kabi emas edi.
keyin 2021-yil mayi kelib esdi... o'shanda yillar o'tgan edi, lekin olishuvlarimizda hali ham yangi yangi g'oya bor edi. u may oyida Maykl Chandlerga qarshi ringga chiqdi — hammaga boshqa darajada tuyulgan edi. o'shanda xotiramda qolganlari: birinchi raundning oxirgi sekundlarida, uzoqdan, nozik, lekin halokatli zarba. hamma ovoz chiqarib: "oh!" dedi, keyin esa e'tiborli jimlik. chap oyoqdan silkitdi, ongli ravishda, hech qachon unutilmas.
o'sha vaqtda menga do'stim: "bu yangi boshlanish" deb aytdi. men: "yangi boshlanishmi? bu xalqaro miqyosda yangi boshlanish" deb javob berdim. chunki ertasi kuni barcha kanalarda: "Poirier — devastator" deganlar.
o'shanda o'zimni his qildim: bu kishi faqat yaxshi jangchi emas, bu xalqning ramzi bo'ladi. uning sirlari yo'q, faqat insoniy ruhi va odillik bor edi. hammamizni unutmasligimiz kerakki, uzoq vaqtlarga...
yana bir eslatma: o'shanda uning sport zalida ishlayotgan vaqtlarini eslayman — bir kun kelib u yerda hamma uning rasmi osilganiga qaytardi. o'sha kunlarni eslayman...
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
2016-yil, Termizdagi shaxtyordim. Qo'lga sal qozon olib ketgan edim, buguncha esladiganman — boshqa narsa yo'q edi, o'zimni ustozdek his qilardim. Tungi seanslarda radiodan "The Diamond"ni eshitardim, Poirierga qarshi ringda bo'layotgani? Yo'q. Shunchaki quloqcham bilan o'tirib, birinchi raundning oxirgi sekundlarini eshitgandek bo'lar edim: "Oh-oh-oh..." tanaqab qolar edim, keyin esa jimgina.
Bir kuni yotoqxonada hamkasblar bilan gaplashayotgan edik, kimdir: "Qo'zg'aling, usa, 2021-yilni kuting!" deb kulishdi. Men: "Nima uchun mayni?" — deb so'radim. Ular: "U chala kunchi emas, u shunchaki ko'kbelni yangitdan boshlaydi" deb, lekin men hammasini o'zimga ishlatdim. O'shanda eshitgan "Poirier — devastator" laqabining ovozini... qayerdadir, Termizda...
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
o'shanda kunlarning birida Termizdan uchib ketishning oldidan yaqindan kuzatgan do'stimning gapiga qaramayman — eshitgandek bo'lib qoldi, o'sha "Oh-oh-oh" ohangli, hech kimni o'ziga tortmaydigan, oddiygina radiodastur eshitgan kabi... lekin tanaqab qoldi! Bu qachonligini o'ylab o'tirib, hammasini shunday pokiza, shunday insoniy eshitdim, yuqori hisoblar, nozik hislar bilan emas, balki yurakdan kelgan tarzda ❤️🔥
shu zahotiyoq uzoq vaqtlarga g'alaba qozonadigan odamlarning xususiyati — ular barcha oldida emas, balki ichkarisida, kichikroq ovozda, ammo bundan qat'iy ovoz bilan o'zimizga aytadigan narsalarini ushlab turishdi. Poirier esa barcha maydonlarga chiqib, oʻzining oddiy odamligini koʻrsatardi — faqat bir marta, nozik vaqtda, soʻnggi raundda, hammaga qarshi kurashib, qizil-blaningni qisqa vaqtga ham to'xtatib turardi... va keyin yana davom etardi
Bolaligimdan tribunada.
Bugun o'ylab o'tiraman — qachondir Termizda eshitgan "Oh-oh-oh" ohangini. Qani, endi hammasi boshqacha bo'ldi, lekin barchamizning ichimizda hali ham shu vaqtlar yashirin. Eski do'stlar bilan gaplashganda birinchi bo'lib aynan uning ismi eshitiladi, deyish mumkinki, choy xonalarda ham, ish o'rinlarida ham Poirier lafzini eshitmagan inson yo'q.
Bu jamoaning shu vaqtlardagi ruhi butunlay boshqacha edi — hamma yangi boshlanishlarni his qilardi, hamma kichik guruhchada o'ziga yo'l topardi. Endi esa... endi bu g'ururga to'la, ammo qayg'uli bir vaqt. Chunki shu vaqtlarimizda Poirier ko'p narsani ko'rsatdi, lekin hozirgi murabbiylar jamoasi bilan solishtirganda hamma narsa boshqa tus olmoqda.
O'shanda u barcha oldida standart odamdek tuyulardi — hazillar qilish, do'stlari bilan quvonish, ularning farqi shu ediki, ular ichida yangi boshlanishlar har doim yangraydi. Hozirgi esa... hamma joyda "tajriba", "o'rganish", "o'rtamiyona" so'zlari. Poirier o'shanda ko'kbel bo'lardi, endi esa... qani, unutib ketgan bo'lishi mumkin, lekin bu jamoani asosiy ruhidan ajratib turadi.
Shu vaqtlarimizni eslayman — hammasi yangi yangi edi, hattoki qiyinchiliklar ham yangi yangi tuyulardi. Hozirgi vaqtda esa... yo'q, yo'q, hammasi o'zgardi. Endi boshqa xolat — bir vaqtlar uning ringdagi harakatlari butun guruhni hayajonga solar edi, endi esa hamma o'z vaqtini o'tkazishni o'ylaydi.
Lekin meningcha, asosiy farq shundaki — o'shanda hamma bir-biriga ishongan, hammaga tinchlik berar edi. Hozirgi vaqtda esa... ba'zi bir narsalar yo'qolgandek. O'shanda unga qarshi jang qilganlar ham uning nomini o'ylab ko'radilar, endi esa... hamma o'z-o'ziga yo'llarini topmoqda.
Qisqasi, avval jamoa bir bo'lib edi, endi esa har kim o'z yo'lida ketmoqda. Ammo ichingizdagi "Oh-oh-oh"ni hech qachon o'chirmanglar — u hali ham yonib turibdi.
xG > hissiyot.
Ey, men shu Termizdagi kechani eslayman — o'shanda ham Termizdagi do'stlarim bilan uyqusiz qolib, ularni o'yinni tahlil qilishga majbur qilar edim... "The Diamond"ni tinglab, oʻziga xos darajada his qilar edim, lekin hech qachon shuni oʻylamagan edimki, u kishi bilan bog'liq bo'ladi. 2019-yil mayidagi suhbatlarimizda uni birinchi marta tinglaganimda, ichimda quvonch bilan bo'lib qolgan edim: "yo'q, bu boshqa daraja — bu odam barcha oldida ko'kbelni olib chiqadi" deb oʻylagan edim.
O'shanda uning ringga chiqishidan oldin, do'stimning gapini esladim: "u bir vaqtlar Maykl Chandlerni oxirgi sekundda yo'q qildi" degani — va men haqiqatan ham shu vaqtni eshitdim: nozik, ammo halokatli zarba... oyoqlarini silkitib, hamma narsa bir zumda oʻz oʻrnini topdi. Hozircha mening ichimda yonayotgan olovni bilasizmi? ❤️ U vaqtlardagi yangi boshlanishlar endi esdalik boʻlib qolmasin — hali ham uning ruhi biz bilan!
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
Oh keling, keling, bu Termiz qahramonini xotirlaymanmi? Tinchlaning, mening do'stlarim, chunki men hozir eshitdimki, bir kishi aytgan ekan: "Poirier Termizga tashrif buyurgan payti, may oyi bo'lganmi?" Men: "Yo'q- yo'q, mayda u Chandler bilan ringda edi, Termiz esa iyun oxiri edi!" deb javob berdim. O'zingizni hayron qilmanglar, o'shanda hammamizni halokatli zarbalar bilan boshqa darajaga olib chiqib ketardi!
Demak, shunday edi: Termiz aeroportidan chiqib, do'stim bilan kofe ichgan edik. U: "Qani endi Poirierni ko'rish nari?" Men: "Omad qil, u hozirgina Maykl Chandlerni qirib chiqdi, hamma uni "devastator" deb ataydi!" Do'stimning ko'zi yumilib, kofe stakanini ag'darib yubordi: "Menga qahva bering, lekin boshqa qismni ovoz chiqarib aytib bering!" demadi. O'shanda men birinchi marta "Oh-oh-oh..."ni eshitdim — bu nafaqat radio, balki yurakning o'zi edi!
So'nggi lahza: Termizdagi do'stimning ukasi sport zalida bo'lib, unga: "Sizning Poirierdan ilhom olgan shaxsiy jangiingiz bor?" deb so'ray boshladi. U: "Yo'q, men faqat u ringda bo'lgan vaqtlarni ko'zdan kechiraman — hammasi qizil-qora rangda, oyoqlar esa bir zumda ko'tarilib ketardi!" 🤣😂🍿
Parda tushdi — hammamiz uchun yangi boshlanishlar oldinda!
Memlar ham tahlil.