Xalq esidan abadiy qolgan chempion
akim ukamlar, qani endi, o'sha kunni eslayman — uzoq-yaqin o'tib ketganmi yoki hali ham iliq bo'lsa ham, uyning ichida otasiz qolgandek bo'lsam... 26 noyabr 2022. kun bo'lardi. Polm krateri umrimda ko'rgan eng yirik, eng donishmand zallardan birida edi. Ovozlar shunday baland edi ki, osmon ham eshitib qolgan deb o'yladim. va birinchi raundning birinchi daqiqasidan boshlab barchamiz bilardik: bu kecha tarixdir.
"pereira vs adesanya ii" deb yozilgan ekranlarga qaramay, men uydagi ota-onamdek his qildim. chunki chempionlik unvoni uchun kurash degan narsa yo'q edi — ular bir-birining ko'zlariga qarab, bir-kishining yuragi uchun kurashar edilar. valdeir 28 yoshda, tajribasi esa unga jahon chempionligini keltirgandi. ali esa, 35 yoshda, ikki divizion bo'yicha to'xtovsiz shoshilardi. ammo ekrandagi raqamlar yuqori bo'lishi kerak edi — chunki o'zlariga qarshi!
birinchi raundda adesanya yurak bilan zarba berdi, chunki pereirani ag'darib yubordi. men u yerda o'tirganimdagi qichqiriqlar eshitilganmi, hayotimda birinchi marta. ammo bu vaqt edi. ichki kiyimlarimizda o'zimizni ushlab, adrenalinning yuqoriga chiqishini his qildik. keyin, to'rtinchi raundda... qora mollarni eslatib yuboruvchi bir zarba. zulmatning o'ziga qaramay, ishladi. chunki o'sha momentda odamlar uchun ko'rinadigan narsa yo'q edi — faqat uning mahorati va valdeirning e'tiqodi.
u unvonni qo'lga kiritgandan keyin qandaydir narsani his qildik, hammamiz singari. ammo bu hech qachon oddiy g'alaba emas edi. bu voqea uning birovdan o'rganmasligini, har doim o'z yo'lida borishini ko'rsatdi. "men boshqa bo'lishim mumkin edi, ammo menga mos bo'lganini qildim" — uning keyingi so'zlari meni butunlay qondirib yubordi.
o'sha kecha u bilan birga uyalganmizdek his qildik. chunki chempionlik unvoni unga berilganida, u barcha muxlislarni o'zining oilasi deb hisoblashini barchamizga eslatib o'tdi. va men, kichkina xivalik sifatida, uning o'yinida o'zimni ko'rdim. o'sha paytda o'yladim: "bu zahmati, bu iroda, bu yurak — barchasi erkakchalikni, erkakchilikni ko'rsatib turibdi."
va shunday edi. uzoq vaqt davomida ularni ko'rib, bilardik: chempionlikni qo'lga kiritish oson emas. ammo ular o'tmishda qilgan kabi, ularning oilasi bilan birga kelajak uchun ham shunday qilishlariga aminman. chunki pereiragate oilasi mavjud — va bu oilaning yagona tilishi shundan iboratki, uning vorisi uchun yangi tarix yozishdir.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
O'sha kechani eslayman, hotam koʻp oʻtib ketganicha boʻlsa-ku, lekin oʻzimni polmdagi oʻtirishda hali ham toʻrtinchi raunddagi ovozlar tinglanmoqda deb oʻylayman. Men uchun bu kecha Buxorodagi uyimning pastki qavatidagi teras edi — toʻrt kishi, beshta qizil choy va bittagina katta telefon ekrani. Bu kurashni koʻrsatayotgani uchun birovga minnatdor boʻldim, chunki uydagilarning barchasi mening ovozimni eshitib qolib, "yana kimni kaltaklaydi?!" deb qichqirardi.
Birinchi daqiqalarda ekrandan adesanyaning birinchi zarbasi oʻtib, valdeirning burnidan qon oqib tushganda, ichimdagi choy qaynashga urinib, qoʻlim bilan idishni ushlab qoldim — hatto terila boshlagandim. Lekin toʻrtinchi raundda… oyoqlarim qoʻzgʻalib, ogʻzim ochilib, odamlar "Alaaa!" degan paytda men bilan birga barcha xivaliklar ham oʻzlarini ushlab qolgan edi. Oʻsha kurtka bilan parda orasidan oʻtib, uning qoʻllarining harakati endi qoʻshiqdek eslayman.
Gʻalaba boʻlgach, telefonni tushirib qoʻydim, lekin oʻz-oʻzimdan: "Yana shunday boʻlishini kutma", deb aytmay qolmadim. Chunki uning gʻalabasi unda hech qachon yoʻq edi — u boshqa erkaklardek qoʻrqqanligini koʻrsatmasdi, balki oʻzining yoʻlini bosib oʻtishini isbotladi. Hozirda ham xotirasidan dars olish uchun oʻzimdagi barcha "yaxshi kurashchi" demaklariga qoʻl uraman.
Yana shunday kecha kelishini orzu qilib, bugun oʻz hayotimda ham uning kabi yurak qilib yurishga qaror qildim — yuragimga qarshi ishlamaslikka.
Of, qani endi, o'sha kunni esla, PenaltiEnjoyer aka, o'zing aytgandek xivaliklar bilan birga biz ham boshqa narsani uylamadik. Men Samarqanddagi tor ko'chamizdagi uyimda o'tirar edim, ota-onam uyida, katta ko'rgazuvchidagi Puma kurtkasi o'zimniki edi — adidas emas, chunki o'zimcha his qildim, yurakni himoya qiladi deb. Birinchi raundda Valdeirning burnidan qon oqayotganini ko'rganimda, onam "Bolam, nima bo'lyapti?!" deb darvozadan chaqirdi, men esa qoʻllarimni ko'tarib: "Ularni eng qattiq urish kerak, mama!" — deyotman, lekin ovozim qaltirap ketardi.
To'rtinchi raundda... hammamizdek sen ham oyoqlaringni ushlab qolgan eding, lekin uning zarbasini esla — to'g'ri, qora molni eslatib yuboruvchi ovoz bilan ekrandan chiqdi! Men ham o'zimni tutib qoldim, go'yoki u ichkariga borib bolalarimni ko'rishga ketgan edi. G'alaba bo'lgan paytda, ota-onam bilan birgalikda "Allohu Akbar" deganmiz — ular hali ham uyingdan olib kelgan sumka qog'oziga o'ralgan no'xat va piyoz bilan taomlaridan shunday qilib kutib olishardi.🤣🍿
Endi oʻylayman: unvonni qoʻlga kiritgan kechani eshitmay turib, koʻp oʻtmay Valdeirning ogʻzidan qon oqqanini koʻrgandagina boʻldim. Bu ham uning yoʻli — qon, koʻz yoshlar, hayajonlar bilan toʻla yoʻl... va boshqa hech kim bunga aralashmasligi kerak. Biz uning oilasi, uning muxlisi. Kelajakda yana shunday kechani koʻrishni, uni qoʻllab-quvvatlashni davom ettirishni orzu qilaman!
Bu yerda faqat menla jiddiyman — u ham arang.
Yana bir marotaba esla — mening aka-uka, qani endi, o'sha kunni uyimdagi televizor oldida yonmayotgan chiroqlar bilan, bir piyola issiq choy hamda nonushtadagi saryog' bilan yeganimni esla. Birinchi raundda Adesanya hammani jahldor qiladi, Valdeyr esa o'rta chog'dayoq burnidan qon oqib turgani uchun "Allohu Akbar" deganimda ota-onam yig'lab yuborgan edi, lekin men: "Yo'qona ekan, apam, bu uning uslubi! U qon bilan ham kurashadi!" — deyotiraman, ammo ichimdagi choy mening qoʻlimni ham qaltirab yubordi.
To'rtinchi raundda... oʻsha koʻz oldimdagi davomchi: "ZARBAAAA!" — va men qoʻlimdan siqib yuborayotgan choy idishi uzilib ketdi, toʻliq toʻshakka oqib ketdi. Opa-singilimlar esa: "Qandaydir boshqa birovmi, yoki Adesanya uyda?" — deb hammamiz kulishib qoydik. Gʻalaba boʻlgach, televizor oldidagi gilamchalarga choy dog'larini tozalab, nonushtadagi saryog'ni ham yangi qozoncha nonushtaga almashtirdik, lekin ota-onam hali ham "Uning burni qonini kim yopadi?" deb izlanishda edi.
Endi oʻylayman — uning gʻalabasi shunchaki jang emas edi, balki oila uchun nonushtadan ham muhimroqdir. Kelajakda uning yangi tarix yozishiga qoshimcha qilish uchun nonushtadagi saryog'ni ham iloji boricha yupqa qilib surtaman! 🤣🍿
Choynagimni ushlab tur.