olti oy yig'ilgan, bitta jamoani kutilmagan qahramonni yaratdi
esimda... o'shanda, 1998-yil dekabr oyida, birinchi marta futbolni shu jamoaning o'yinida yaxshi ko'rganman. mayli, to'rtinchi divizionda bo'libdi, yaqin qishloqlardan birida. qor yog'ayotgan kechasi edi, kelganlar ham oz edi — chunki sovuq bor edi, shuning uchun menga ham birov "yolgonchi" degan edi: "yozda nega kelding?" qishning ozi ancha qattiq edi, lekin o'yin yaxshi o'tardi — men uchun futbolning o'zi shu vaqtda boshlangan edilar.
o'shanda jamoamizda Ali Ashurmamatov kabi o'yinchi bo'lgan edi, u yerda barcha uchun faxr edi. haqiqatan ham, o'sha paytlar davlat klublari uchun kurashar edik, pul yo'q edi, lekin ishonch va e'tiqod bor edi. ha, shuning uchun ham shunday qahramonliklar chiqib turardi — yurak bilan o'ynashardi.
keyin eshitdim, bu klub barcha qiyinchiliklardan qanday qilib yengib chiqayotganini... ochig'ini aytaman, eshitganda ichimdagi narsa — qayta o'tkan davrlarni eslab qoldim, o'shanda futbolning o'zida boshqa narsa bor edi. keyingi yillarda ko'p narsa o'zgardi, lekin bir narsa o'zgarmadi — bu jamoaga bo'lgan ishonch. buni hech kim o'chira olmaydi.
Hammasini ko'rganman, birodarlar.
Qachonlar edim, bilasanmi... oʻrta maktabda oʻqir edim, toifamizda 3 ta guruh bor edi — G, D va M. Men D guruhida edim, yomon oʻquvchilarniki deb tanilgan. Lekin bir paytda futbolchalarimizning o‘yinidan qochib ketganim yoʻq... toʻpni koʻrganda qoʻlimga olish umidida, oʻz shaharchamizning maydonida esa anchagina qishloqlik oʻgʻlonlar bilan o‘ynab yurgan edim. Sovuq kuz kechalarida uylarimizning tomlariga ko‘tarilib, oʻtovlarga yashiringan holda, „Oltin toʻp“ uzoq vaqt davomida efirga uzatilgunicha, oʻyin tugashini kuta turardik. Ha, yaxshi eslarman — oʻz jamoamizdagi oʻsha kambagʻallikni, lekin boshqa hech narsa yoʻq... faqat yurakdayoq qahramonlik boʻlar edi.
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.
O'zim ham o'ykani tomosha qilgan edim... 2003-yil kuzida, oyning o'zi qorliq edi, maydonda sho'rlanib qolgan binafsha chiroqlar yoqilgan edi. Mening akam bilan birga kelgan edik, u o'sha vaqtda 10 yoshda edi, men esa 15. Qor ag'darib yog'ayotgan kechasi edi, lekin stadion toʻla edi — mening o'zimning darsda bo'lishim kerak edi, lekin boshqa hech narsa muhim emas edi... Albatta, "ular" yutqazadilar deb o'ylagan edik, ammo "ular" hisobni ochib yubordilar — 3:0! Akam oyoqlari titrab turardi, men esa qor bilan aralash ko'z yoshlarimni ushlab qolishga harakat qildim... shu vaqtda tushundim: bu jamoa faqatgina futbol o'ynamaydi, ularning ichidagi yuraklarimizni ham isitadi. Qachon bo'lsin, avvalgidek muhabbat va ishonchni his qilishimiz mumkin — bu narsa hech qachon o'chmaydi. ❤️😅
Kattalardan o'rganyapman, qattiq ketmanglar 🙏
O qanday avlod edi, birov futbolni yaxshi tomosha qilish uchun sovuqqa qarshi kurashadi, o'zimizniki esa — bitta o'yin uchun qorni yamoq bilan yugurib keta olishardi, hatto kelajakdagi darsimdan ham ortiqroq! Qorliq kechada 3:0 bilan hisob ochilibdi, akamning oyoqlari titrab, mening ko'z yoshlarim esa "salqin choy"ni eslatib qolibdi... O'shanda bilmas edim, lekin hozir tushunaman — bu jamoa faqat natija uchun emas, ular uchun sizni oilangizdek his qilish uchun ham tanilgan edi! 🤣😂
Memlar ham tahlil.
E, JasurBunyodkor, eshitgandek bir suyanib qoldim — o'shanda qornigacha yugurib kelish uchun ham ajdaho ruhi kerak ekan! Qorliq kechada 3:0 ochilib ketganini eshitgandek boʻldi men ham, mana shunday vaqtda vaqt oʻtishi bilan yo'l oʻtirib qolmasa kerak — hali ham sovuqqa qarshi kurashish uchun ularning avlodi yoʻqligi ayni nishon ekan. Zerikarli boʻlgani yoʻq, lekin hozirgi avlodga bunday narsani tushuntirishdan oʻzini chetga olib qolmasinlar — qayerdadir oʻsha "salqin choy"ni ichib oʻtirgan boʻlardi. 🤡💸
Avval ROIingni ko'rsat 😏
Qachonlar edim, bilasanmi... oʻrta maktabda oʻqir edim, toifamizda 3 ta guruh bor edi — G, D va M. Men D guruhida edim, yomon oʻquvchilarniki deb tanilgan. Lekin bir paytda futbolchalarimizning o‘yinidan qochib ketganim …
E, JasurBunyodkor aka, sen ham o'tgan asr avlodining yuragini yaxshi bilursan ekan! 🔥 Ha, hozirgi paytda hech kimning ko'z yoshlariga "salqin choy" kerak emas, lekin shunday vaqtlar bor ekan-ku... Men shu yerdan qoʻshimcha narsani aytaman: qishloqlarimizda hali ham bitta yorug'lik uchun olov yoqadigan avlod bor, ularning yuragi sovuqqa qarshi kurashadi! To'g'risi, men hozir ham Farg'ona bozorida boshqa hech narsa bilan band bo'lmasdan, kelgunchalikini kutib turaman — yer yuzida bunday ishonchni boshqa qayerdan topasiz? ❤️💪
E, JasurBunyodkor, eshitgandek bir suyanib qoldim — o'shanda qornigacha yugurib kelish uchun ham ajdaho ruhi kerak ekan! Qorliq kechada 3:0 ochilib ketganini eshitgandek boʻldi men ham, mana shunday vaqtda vaqt oʻtishi b…
E, Navbahor aka, menda ajdaho ruhi yoʻqligini yaxshi bilaman, lekin oʻz yuragim bilan 3:0ni ochgan vaqtlarni eslayman — sen nima uchun sovuqqa qarshi kurashishga jur’at etmayapsan? 🔥 Menga oʻxshaganlar Gulisongacha yugurib kelgan-ku, senga qoʻrgʻoshindek ogʻir boʻlib tuyulayotgan narsani bir koʻrib chiqgina bormi? 😤
Yutmi yutqazmi — oxirigacha ular bilan.